The Elephant Rocks

Vrijdag 19 dec

We moeten nog wel wat kilometers afleggen voor we effectief aan de Nullarbor beginnen.

De laatste nachten waren zo koud, hadden we helemaal niet verwacht voor zomers Australisch weer brrr. Maar het kan nog erger, voor Laurens alleszins, zijn luchtmatras gaat steeds af, de arme sukkel ochaarme. Gelukkig vindt hij dat niet zo erg, heeft er niet veel last van, terwijl ik zelfs mèt lucht nog veel last heb van mijn gewrichtjes. Ik zou echt niet willen ruilen. Wie is hier de oudste? Hij 12 jaar ouder zelfs! Vroeger was ik zó sterk..... 

Toch zijn er dapperen die heel vroeg in de morgend een plons wagen in de zee alsof het een hete zomerdag is.

Ik wou dat ik het ook kon, om dan mezelf lekker af te spoelen onder de douches met fris koud water brrrr. Ik kan dat dus echt niet meer, dan besef ik dat ik echt wel oud en versleten ben dedju. 

Maar wij houden ons aan het strand bezig met het voederen van een Magpie, een vrij grote vogel die veel kabaal maakt.

Een Australisch gezegde 'Did the Magpie wake you up?' komt ergens van.

Na een lang gesprek met een Engels koppel krijgen we de tip om de loop door het Boranup-forest te nemen, zuidwaarts van de Margaret River. Onderweg krijgen we al een voorsmaakje van de grote bomen.

We komen aan het beginpunt van de loop waar een man electrische quats reinigt.

Laurens gaat toch eens even checken of de zanderige weg wel goed berijdbaar is. Als het zand te los is, ondervinden we toch wat moeilijkheden met onze niet-offroadbanden. Het begin is wat losjes, maar daarna is de weg vrij solide. En inderdaad, het is goed te doen. Het is een prachtige rit tussen de grote bomen (video). 

Boven is er een lookout waar het vergezicht tot de zee reikt.

Er zijn zelfs toiletten.

Op de weg ernaartoe verschoot ik zo hard van een wegrennend dier. Vraag me niet wat het was, maar het was toch zo groot als een kat. De toiletten zijn hier altijd voorzien van papier. In de Nationale Parken (deze is Leeuwin-Naturaliste) wordt er een gat geïmproviseerd met ontsmettingsmiddel en een grote borstel om te reinigen voor de geur. En dat werkt.

Leuke picknicktafels nodigt uit voor een snack, maar de lastige vliegen jagen ons dan weer weg.

De een na andere boom fascineert ons met zijn prachtige kronkels.

Op het einde van de loop zien we op het infobord een strand met roggen, Hamelin Bay.

Niet zo ver van hier, dat wordt onze volgende stop. 

Alle stranden zijn hier wondermooi met azuurblauw water en zacht wit zand. 

De roggen zijn aanwezig. Hier en daar zien we kleine donkerbruine vlekken in het water, de roggen. Hoe wij reizen, met de moto, is het niet zo evident om de normale toerist uit te hangen. We hebben steeds al ons gerief mee en kunnen het niet achter slot en grendel laten voor een mooie wandeling of relaxt op een strand te zitten. En we gaan zeker niet met àl ons gerief sleuren. Dat is dan het nadeel van met een moto reizen. We maken vaak gebruik van een winkelkar om al het gerief in te dumpen, zodat we flexibeler zijn of rustig samen door een winkel kunnen lopen. Natuurlijk enkel in de bewoonde wereld mogelijk. Op het strand met een winkelkar is niet echt de bedoeling.

Wat is vandaag ons gratis cadeau van de dag?

Elks een wortel, om aan de hardwerkende rendier van de Kerstman te geven. Deze keer zijn de rendieren Laurens & Woon die een Honda voorttrekken. Of is het andersom?

 

Zaterdag 20 dec

De dag begint helaas met een dode slang in de kant van de weg.

Wegen die op en neer gaan.

Blij dat we niet met de fiets reizen.

Laurens is niet tevreden van zijn hoedje, beschermt hem niet genoeg tegen de zon en vliegt constant weg. Dus hem kennende ziet hij op de weg iets liggen, draait terug en vind wat hij nodig heeft. Het pérfect zonnehoedje van het goede merk 'Billabong' mèt touwtje zodat de wind kansloos is en natuurlijk zo goed als nieuw.

Typisch Laurens. Hét gratis cadeau van de dag.

In het dorpje Nannup zien we een beeld van het uitgestorven dier, de Tasmaanse tijger.

Een kruidenierswinkel verkoopt zaken aan ongelooflijk hoge prijzen. Enkel in grote supermarkten zijn betaalbare producten vooral wanneer ze zijn afgeprijsd. Maar ook langs de kant van de weg zoals dit klein hokje waar o.a. avocado's aan een halve dollar te vinden zijn. Het geld steken we dan braaf in het bakje. Met de lieve hond die er op waakt.

Daarna treffen we een uitgebreider kraampje waar we aardbeien kopen.

Ze zijn hier toch helemaal anders dan wij ze van onze tuin gewoon zijn. Donkerder van kleur, minder sappig en natuurlijk niet zo lekker als onze eigen kweek. De ene plantage na de andere passeren we. Avocados, die worden bemest met Calcium-Thiosulfaat?

Kerselaren na kerselaren, nodig om af te schermen of de vogels zijn ermee weg.

Pruimen-plantages, enzovoort. We passeren duidelijk de fruitafdeling.

In Manjimup worden we verwelkomt met rode kleurrijke Bottlebrush bloemen.

Een schattig dorpje van 1940-1950 is hier nagemaakt zodat je er kan doorlopen en jezelf waant in het verleden.

Een schooltje, een smid, het gevang, de lokale dokter die ter plaatse opereert,...

Achteraan bevindt zich een gezellige stadsmoestuin voor de lokale bevolking waar allerlei groenten en fruit worden geteeld.

Met prachtige bloemen tussendoor. 

We slaan deze weg impulsief in.

Nog steeds in de regio met de 'Big Trees'. Welke vogels zijn hier te spotten?

Een aangelegd pad brengt je naar een platform waar je hoog en droog de zingende vogels kunt waarnemen.

We belanden op brede gravel-paden en Laurens zegt nog dat hij zéker niet mag remmen met de voorrem, want dan liggen we er gegarandeerd, dat heb je dan met losliggende steentjes en bandjes, bedoelt voor macadam. Plots steekt een vrij grote kangoeroe voorbij, zonder te remmen was het héél nipt dat we elkaar rakelings passeren. Wij mooi rechtdoor en grote kangoeroe ongedeerd overgestoken, gelukkig maar. In de bossen is het heel makkelijk om een slaapplekje te vinden. Snel de tent opzetten, want de muggen azen te hard naar ons bloed. 

 

Zondag 21 dec

De koudste nacht van de reis, amper 12 graden brrr. We kregen het maar niet warm, zelfs met àl onze kleren aan, niet dat we veel mee hebben, bijna niets eigenlijk. Pijnlijk en niet leuk. Als de zon er stilletjes doorkomt voelt het alweer helemaal anders aan.

Zo vroeg in de ochtend doet Laurens mee met de Big Trees... Long Legs.

We pakken in en hup zijn weer compact op de baan. Even een pauze op een Rest Area. Een Lada trekt meteen zijn aandacht. Een 80-jarige man is de eigenaar, Michael Filby.

Trots vertelt hij dat hij de laatse 20 jaar de straten proper houdt. Volledig vrijwillig doet hij elke dag 200km en betaalt zelfs zijn eigen benzine. De overheid sponsert hem maar niet. Hij laat ons weten dat de overheid dubbelzinnig met de natuur om gaat. Zo worden bosbranden expres aangestoken met het excuus om op die manier mogelijke toekomstige brandhaarden te verkleinen. Hij is radicaal tegen dit principe en vind dat de natuur er alleen maar van afziet. Soms protesteert hij of anderen door in de bomen te klimmen om zo de bewuste branden tegen te gaan. Hij is nog beresterk voor 80 jaar en laat dit meteen merken door te pompen met uiteindelijk maar 2 vingers (video). Hij is ook heel blij dat zijn boodschap de media bereikt en vraagt aan iedereen om dit zoveel mogelijk te delen.

Voor het behoud van de wondermooie natuur. Dus beste lezers, jullie weten wat doen. Hij woont in Walpole en geeft ons tips waar we nóg grotere bomen kunnen vinden. De echte Giants. We vertellen dat we ook met een jeep, Suzuki Samurai, al veel afval hebben opgeraapt met foto's ter illustratie. Hij wordt er zo blij van, eerst elks een knuffel en wil ons gratis kayaks aanbieden, maar na de koudste nacht en de kille ochtend, passen we hiervoor. Nat worden? Toch liever niet. Jammer want had wel leuk geweest. Walpole heeft heel veel andere mooie parels, om droog te bewonderen. Hij geeft zijn adres en telefoonnummer voor moesten we problemen hebben ofzo, we steeds op hem kunnen rekenen. Toch zo lief van hem.

Laten we eerst wat Giants opzoeken. Kangoeroes zien we in het veld rondhuppelen.

Dit is dagelijkse kost geworden. Alweer een prachtige rit door het sprookjesbos. Met bomen waar ik zo inloop. 

Uitgehongerd belanden we in het centrum waar we eindelijk aan ons maag gehoor geven. Een Blue Fantail komt ons graag vergezellen.

Zo mooi! Volledig blauw wippend met zijn staartje, schattig. 

We doen de loop tussen andere Giants, absoluut weer de moeite. In de natuur is de constante geur van eucalyptus onmisbaar. Zo ook de vele kangoeroes. We hebben er zelfs eentje wakker geschrikt, lag te slapen in de kant van de weg. 

Een ander wonder van Walpole zijn 'The Elephant Rocks'.

Het krioelt er van de Indiërs. Olifanten zijn dan ook heilig voor hun. Deze steen lijkt hardst op een olifant. 

Lagoon-ogende 'Green Pools' liggen ernaast.

Adembenemend mooi allemaal. Zoals dit speciaal plantje. 

Met terug naar boven te wandelen zie ik zeer dichtbij enkele kangoeroes. Ik zie nog net een kleintje in de buidel van de moeder wegkruipen. Veel te groot, maar lieve mama laat het allemaal toe. Haar buikzak staat op ontploffen! (Video)