Geraken we Australië binnen via Perth?

We zijn vertrokken!! 

Australië, Tasmanië en Azië staan al op de planning. Impulsief hebben we als crazyguys vliegtickets geboekt aan een ongelooflijk lage prijs. Omdat het zo kort op de bal was, twee weken later vertrekken, was het me enkel gelukt om een jaarvisum voor Australië te regelen, waarbij we dan 3 keer 3 maanden binnen mogen, deze is helemaal gratis. Leuker en vooral makkelijker, had geweest een jaarvisum zonder telkens naar Azië te vliegen en terug. Maar daar was te weinig tijd voor. So be it.

De last-minute voorbereidingen waren geschift. Nog enkele kilos van mij zijn weg gelopen. Nog nooit ben ik zó mager geweest. Dat belooft om zo te vertrekken op een lange reis. Ik heb mijn reserves niet mee. Ik sta niet te wachten om weg geblazen te worden achterop een moto. Want dat is de bedoeling, om Australie met een moto te verkennen. Er staat er al eentje gereserveerd in Perth, een Honda CB125F. Het geweldige hieraan is, dat deze moto in Australië €1000 minder kost dan in België. Als we €2000 neertellen, is ze van ons. Spiksplinternieuw met een zuinig verbruik van 2 liter per 100 km, zal dit de beste en leukste keuze zijn. Als het eventueel nog zou lukken om na 9 maanden intens gebruik, er een centje voor te krijgen, zou het een droom zijn. We zullen zien, ik loop al voorop de feiten.

Wanneer komen we terug? Geen idee. Na een jaar, zou betekenen dat we in de winter terug zouden zijn, nou nou, nee liever niet. Tegen de lente zou mooi zijn. Laten we zeggen dat we zijn voorbereid voor 16 maanden. Hangt er allemaal vanaf waar de wind ons heen blaast.

Wat bedoel ik met supergoedkope tickets? Ooit had Laurens er 4000 euro voor neergeteld, wel heen en terug. Tegenwoordig is €1000 heen een vrij realistische schatting. Toen we €323 zagen, konden we zo'n buitenkans toch niet laten liggen? Natuurlijk zou een gewone mens er nooit 3 dagen over doen om er te geraken, wij dus wel, want we hebben tijd zat. 

Van Zaventem zijn we naar Istanbul gevlogen, waar we tegen middernacht toekwamen. Nog 19 uren voordat de volgende vlucht er is. Oververmoeid vertrekken is niet echt aan te raden. Bevordert niet echt de romantiek tussen ons. Vooral ik ben dan een blazende kat. Maar wat wil je met zo'n blaffende hond.

Op de luchthaven van Sabiha Gokcen International zijn er niet echt lounge-mogelijkheden, tenzij je er wat voor wil neertellen. De dunbezaaide ongemakkelijke metalen stoelen zijn allemaal ingenomen. Zeker de banken en tafels met stoelen, waar op z'n minst wordt verwacht dat je iets zou consumeren. Toch liet men 's nachts toe dat overal mensen lagen te hangen, slapen en het ergste op de stenen vloer, die ook naar ons lonkte. We hebben ons slaapmat ergens gelegd of ik had iemand vermoord van de zeer.

Niemand heeft gelukkig iets gezegd. Ik had toch wat medelijden met diegenen die zo, zonder iets, op de grond lagen. Ik zou ook gewenst hebben dat ik een matje en dan nog met lucht in zou hebben. Och we hebben het ook, wat een luxe. Arme andere zieltjes. Je zou kunnen denken om zo snel even een kamer op 'booking.com' te boeken. Alles maar ook alles in Istanboel was volzet. Dus ook geen optie en kostelijk trouwens. 

Dus daar liggen we dan, uitkijkend op een roltrap waar de 'arrivels' toekomen. Constant veel passage, lawaai, stemmen door de luidsprekers en vooral het feit dat iedereen ons ziet liggen, lukte het maar niet om een beetje slaap in te halen. Laurens daarentegen slaapt óveral, maakt niet uit. Als je geen schaamte hebt maakt het inderdaad niet veel uit. Maar dat hij door al dat lawaai heen kan slapen? Och ja ik heb oorstopjes mee. Plop plop... pffff nog teveel lawaai dat erdoor komt... Het was even voor 1,5 uur rustiger, geen vluchten, ik heb toch voor een uurtje een beetje kunnen indommelen. Mijn lichaam is wonderbaarlijk getraind in insomnia. De volgende dag was Laurens een wrak en ik allert tot en met, echt raar.

Toch ni door die ene espresso?

Het leuke hier is dat je toch nog betaalbare zaken vind. Een koffietje aan €1,5, een Turkse pizza voor ongeveer €6, een soepje met een vers gebakken stuk pittabrood voor €2. Das toch de moeite vind ik op een luchthaven. 

We mogen de vlieger op.

Deze vlucht is de langste van meer dan 10 uur. Ik hoop te kunnen slapen. Nog een laatste blik op de luchthaven van Istanbul vanuit mijn raampje.

Nog even dit, bij de allergoedkoopste tickets heb je niet de luxe om stoelen te kiezen, toch niet als je er niet voor wil betalen, zoals wij. Dus zo snel mogelijk, meestal 24 uur op voorhand, online inchecken. Zo lukt het bijna altijd om toch naast elkaar te zitten. Deze keer hadden we zelfs het geluk dat we drie stoeltjes helemaal voor ons hadden. Luxe à la gratuit! Ondertussen is het al pikkedonker en transformeert Istanbul vanuit de lucht in een pre-Christmas-look. 

Laurens raakt aan de praat met een Chinese vrouw.

Het toeval is, dat zij net België heeft bezocht en terugvliegt naar huis, Australië. Ze woont in Melbourne. Bij ons is het andersom. Misschien zien we elkaar weer? 

Tijdens de lange vlucht heb ik echt lekker kunnen bijslapen haleluja!! Heerlijk! Was dringend dringend nodig. Zodat ik eindelijk aan de blog kon beginnen. 

In de ochtend naderen we Kuala Lumpur en zorgt de opkomende zon voor een mooi ontwaken. Toefjes wolkjes zien er langs de bovenkant toch schattig uit. 

Kuala Lumpur heeft ook te kampen met veel regenval en overstromingen. Dat is er aan te zien, aan de dikke Cumulonimbus-wolken of donderwolken boven de stad. Langs boven zo mooi vredig, maar daaronder kunnen ze veel schade aanrichten. 

Voor de landing, zie filmpje.

Na een perfecte landing glijden we de Internationale luchthaven van Kuala Lumpur binnen.

Slapende mensen tref je op elke luchthaven.

Hier lig je tenminste op een tapijtje, toch wat zachter dan harde koude gladde stenen vloeren. En deze heeft ook zijn slaapmatje gelegd. Groot gelijk!

We zitten met een dilemma. De moto die op ons staat te wachten heeft geen usb-socket. Dit is cruciaal zodat ik de gsm kan opladen. Want overnachten in een tent, zeker op onze manier, is niet zoals een kamer met vele mogelijkheden om te laden. Dus een usb-socket is noodzakelijk. Zoiets is in Azië dan weer spotgoedkoop, maar het regenzeizoen in Azië heeft al voor vele overstromingen en problemen gezorgd in Kuala Lumpur. Het openbaar vervoer kan daardoor zwaar ontregeld zijn of helemaal afgeschaft. Gaan we dat riskeren? 

We besluiten uiteindelijk om in de transitzone te blijven en in Perth eentje te zoeken aan een hogere prijs dan. 

Het is niet dat we de steden waar we onze overstaps hebben, nog niet hebben bezocht. We kiezen daardoor voor het zekere.

Heel belangrijk om te weten. Als je kiest om naar buiten te gaan, kan je niet meer naar de transitzone. Nog 14 uren wachten....

Aziaten zijn toch ook minder beschaamd dan westerlingen, waardoor ik me minder ongemakkelijk voel om me ergens te leggen. We vinden een plek boven in een rustige hoek, waar we kunnen laden, toilet dichtbij is en lekker fris gefilterd water ter beschikking hebben. Perfect.

Beneden en boven zijn er foodcourts aan schappelijke prijzen. Zin in een stuk fruit?

Vergeet het! Kijken mag, kopen niet. 

Als het je lukt om toch enkele uurtjes te slapen, gaat de tijd redelijk voorruit. Het is eindelijk zover, doen heel het ritueel van de handbagage-controle, lopen door op zoek naar onze gate, om dan te beseffen dat we compleet verkeerd zijn gelopen. We hebben gewoon de meute gevolgd terwijl we druk in gesprek waren. Oh nee deze afdeling is enkel voor de cijfers met een Q ervoor. Wij hebben P19! Dat zou pas belachelijk zijn, héél de dag wachten om dan te laat te zijn. We lopen heel het eind terug en belanden alweer aan de bagagecontrole. Gelukkig konden we er zonder problemen terug door, in omgekeerde richting dan. 

We zijn ruimschoots op tijd en mogen aan boord. In de tunnel-gate staat speciale security die controles uitvoert tegen mensensmokkel. De paspoorten worden met een heel sterk speciaal vergrootglas geÏnspecteerd op vervalsing. Allerlei vragen worden gesteld over wat de bedoeling is om naar Australië te vliegen, bij wie ik hoor,...

We stijgen redelijk op tijd op, onze laatste vlucht. De vorige vluchten waren vertraagd. In de lucht krijgen we een formuliertje om in te vullen. Dit is heel héél belangrijk. 

Idealiter zou het zijn als we op alles 'No' zouden invullen. Maar als we dan wèl iets bij hebben terwijl we 'No' aankruisten, zijn er sancties: boetes van honderden euro's, geweigerd het land te betreden,... Bij twijfel kan je beter 'Yes' aankruisen.

Ik heb zwaar overdreven en veel Yes-jes. Mijn broeksriem is van leder, dus is toch een stuk van een dier. Tandenstokers is hout. Zand aan schoenen is in mijn ogen onvermijdelijk, zo zou iedereen op deze vraag 'Yes' moeten aanvinken. Ik heb een bikini waar ik zeker al mee in 'fresh water' heb gezwommen. En als laatste wonen we op een oude boerderij in een landelijke omgeving. Voila ik heb op 6 van de 11 vragen 'Yes' geantwoord. We gaan zeker gecontroleerd worden, maar ik ben normaal gezien in orde. Toch ben ik niet zeker i.v.m. mijn medicijnen. 3 maanden mag, ik heb voor 16 maanden mee, wel een formulier van de dokter erbij. En wat betreft rookwaar?  Ja gewoon stoppen is het beste. Maar toch... 25 gr tabak of 25 sigareten per persoon is toegestaan. Ja kom he! Dat is wel bijna hetzelfde als stoppen! Pakjes tabak van 25gr, onmogelijk te vinden. Kleinste zijn 30gr, dus haal er 5 gram uit zou je denken. Fout! Ze kijken niet naar de inhoud, maar naar de verpakking. Dan moet je extra betalen voor elke 30 gr i.p.v. voor die 5 gr dat 'nep' teveel is. 1 sigaret in een pakje van 20? Wordt aangerekend aan 20 sigaretten. Het is een soep en je moet echt wel pietje precies zijn om de regels te kunnen volgen. 

We beginnen te dalen, gekoppeld aan druk-in-de-oren. Laurens heeft er zóveel last van dat zijn oor begint te bloeden van binnenuit en niet een beetje! Het gaat wel, zegt hij. Hij kan nog horen. Oef!

We landen veilig. Voor deze laatste controle ben ik meest zenuwachtig. 

"Welcome to Western Australia. Your journey begins here." En eindigt hopelijk niet hier. 

Hup naar de controles...

Bij de paspoortcontrole moet je het papiertje al afgeven. Hij kijkt en merkt op dat ik niets heb ingevuld waar ik 'No' moest aanvinken. "Oh nee shit!" Stom kieken dak ben! Hij geeft me een bik, geen probleem. Oh cool. We mogen door.

Dan komen we bij een man en hij vraagt of we iets willen aangeven. Ik geef het formuliertje af, hij kijkt naar al die ja-kes en trekt zo'n blik van 'amaai'. Bij het tweede deel vraagt hij uitleg. Ik leg dus alles uit: Leren riem is stuk dier, no problem. Tandenstokers hout, no problem. Onze schoenen kan zand tussen zitten. Hij vraagt om de onderkant te laten zien, proper genoeg, no problem. Vraagt of we alcohol mee hebben, nee. Sigaretten? Ja elks 1 gesloten en 1 open pak (had ergens gelezen dat ze een geopend pakje wel eens toelaten, zeker in Perth). Hij zet letters op het papiertje. 'V' bij medicijnen en sigaretten, 'C' bij de nee-kes eronder en 'Q' bij de ja-kes waar hij eerder een uitleg over vroeg. We mogen doorlopen. Dat was het ofwat? Niks gecontroleerd? Gewoon op ons woord gelooft? Yes heb m'n medicijnen mee oef! 

We wandelen verder en zien dan pas waar de horor-afdeling is. Er zijn 5 lange metalen tafels waar de inhoud van de bagages grondig worden gecontroleerd. We staan aan te schuiven in de rij. Niet iedereen wordt precies gecontroleerd. Er mogen er ook gewoon doorlopen. Het is aan ons. Een vrouw stelt vanalle vragen over de bedoeling en de lengte van het verblijf. "Is dat al van bagage? Zo weinig!" Ze stuurt ons naar een jongeman, naar de andere kant dan de controle-tafels. Hij vraagt naar ons papiertjes, kijkt ernaar, vraagt over alcohol en rookwaar. Ok goed, we mogen door en houd de formuliertjes bij. Dat was het dan. Onze rugzakken zijn dicht gebleven. Jippie we zijn zonder problemen binnen geraakt. Oef!! 

Nu valt er pas echt een zak stress af. Ontspannen gaan we op zoek naar douches. Dat had ik ook ontdekt dat er een mogelijkheid is om te douchen op luchthavens. Dat ik daar niet eerder aan dacht in al die jaren! Nu in Istanbul en Kuala Lumpur was het enkel mogelijk als je een 'lounge pas' had, niet gratis dus voor mensen zoals wij. Maar hier vinden we verschillende douche-kamers naast elkaar. Elke ruimte heeft een ruime douche met bank. Heel handig die banken toch steeds om uw spullen op te zetten, gedoemd om helemaal ondergespatterd te worden. Gelukkig is er ook een droge ruimte met lavabo, zeep en papiertjes voor de handen te drogen. En onmisbaar.. kapstokken aan de deur. Ok meer hebben we niet nodig. Geweldig! Continue stabiel warm water heerlijk! We hoeven zelfs niet om de 5 voet op die irritante drukknop te duwen. Wauw luxe! Ik kan het alweer niet laten en moet per sé onze kousen en onderbroeken wassen, zeker van Laurens. Ah ja ik moet aan mijn klein kerstomaat-neusje denken toch? Laurens is ondertussen al gaan lopen, heeft zich eerst gedoucht. En ik? Ik denk dat ik hier nog úren zit. Mezelf en gewassen spulletjes met papier droogdeppen. Gewoon top! Alles is er, enkel tijd nodig. Heb ik! 

Helemaal verfrist voeg ik me weer bij Laurens. Het is zondag heel vroeg en kunnen pas de dag erna naar de motowinkel. Hier is nergens waar we kunnen 'hangen' tot dan. Ondertussen krijg ik de grootste klop van de hamer. We zoeken de goedkoopste kamer op booking.com en lopen naar de bus. Het is hier zo dood?

De bussen rijden niet in het weekend. Fuck! Het is ons gelukt met vriendelijke hulp (ik had enkel wifi op de luchthaven) om een trein te nemen en een bus, die wel rijdt. Inchecken om 14u, we zijn er rond 10u, béétje te vroeg. Gelukkig mochten we al binnen. Een bed! Een lekker zacht bed! Wat een droom!

We vallen als een blok in slaap en pas na 20u komen we terug tot leven. Zo laat! Tijdens de eerste uren slaap is het me zelfs gelukt om een was in te steken en een droogkast. Het staat er, dan mòet ik er gebruik van maken. Nadat we een moto en tent hebben, zal het gedaan zijn met kamerke boeken. En voila ik kan nu gerust verder crashen. Toch goed gezien van mij dat ik als een bezetene die kousen enzo heb liggen wassen met droogdepping in de douche op de luchthaven. 

Dus we worden wakker ná de sluitingstijd van de supermarkten. Goed bezig.. Dan wordt het maar McDonalds, goedkoopste optie voor wat maagvulling. We wandelen ernaartoe en dan besef ik pas de situatie echt. Hoe heerlijk het hier eigenlijk is. De dag ervoor viel me al op hoe proper en georganiseerd Perth is. Maar 's avonds laat is het pas perfect van temperatuur met een zacht briesje. Een echt gezonde zuivere lucht met een subtiele geur van eucalyptus, die overal groeien naast de baan. En bijna alles wat ik zie van flora (met het beetje licht van de straat), heb ik nog nooit gezien. Ik voel me Alice in Wonderland. De maan staat er zelfs anders bij. Blij dat we in Australië zijn geraakt. We just did it!!

2 hamburgers en 2 cheesburgers voor ongeveer €4,50. Goedkoper dan België. Wel niet te vreten, helemaal niet warm, kaas zelfs niks gesmolten, maar kom, geen zin om te klagen. Ik zit buiten op een bank, Laurens loopt weer rond. Komt er een aboriginal naar mij. Hij ziet er heel onverzorgd uit en stroempelt. Heeft een bekertje en flesje vast met naft in, waar hij aan zit te snuiven. Hij lijkt heel verward en vraagt of ik sigaretten heb. "No I'm sorry." Heb ze trouwens op de kamer gelaten, want moet er méga-zuinig mee omgaan. "You can have my burger if you want?" Hij bekijkt mij en zegt vriendelijk dat ik hem mag houden. Hij loopt naar Laurens en vraagt hetzelfde en gaat weer naast mij zitten om verder naft te snuiven. Vind echt erg voor hem. We zitten naast de inkomdeur, waar iemand van het personeel plots de deur van binnen barricadeert.

Waarschijnlijk omdat ze de bedelaar hebben gezien. Dan ineens staat hij binnen en kan daardoor niet naar buiren. Jongens toch wat is dat toch hier? En let op het bovenste bordje.

Een vrouw die op haar lift wacht, vind het raar dat ze de deur barricaderen en nog voor ze instapt zegt ze tegen ons dat we best niet tegen 'hun' spreken. Ze zijn echt heel 'weird'. Mijn eerste contact met een oorspronkelijke inwoner. Wordt er toch een beetje triest van. Hier ga ik me in verdiepen.