Platypus in Tasmanië

Wij zitten al enkele dagen in het koelere Tasmanië, veilig en wel. Toch gaan mijn gedachten naar de plaatsen waar we geweest waren en naar de mensen die we hebben leren kennen of simpelweg gesproken. Waar we op bezoek waren of later nog gaan passeren. Enkele leuke kampings, zoals waar de Stevensons Falls zijn. Waar we op weg ernaartoe de mobilhome zagen die in frut vaneen was, omdat er een boom was opgevallen, lokalen hebben gesproken die uit hun woonst hebben moeten evacueren, de grote koala die we in de boom hebben zien klimmen,... Ze waren allen nog aan het bekomen van de zware storm die er had plaatsgevonden. Dan aan de kust, al die overstromingen waar ze nog de compleet verwoeste auto's probeerden te verwijderen, waar we op de brug met de familie spraken, het kleine jongetje die zo gefascineerd was in Laurens en zijn moto. Àl die mensen èn dieren zien de laatste dagen af van een ander natuurramp... extreme hitte met veel bosbranden tot gevolg. Héél die regio moet alwéér evacueren, deze keer wegvluchten van het vuur!! Dàt is ook Australië! Aan de ene kant heerlijk om te wonen, maar aan de andere kant al deze horror, elk jaar opnieuw, afwachten tot... en weer moeten vluchten voor... En door de klimaatveranderingen wordt het elk jaar erger en erger. Hier wordt men er keihard mee geconfronteerd.

In Tasmanië is het ook enorm achteruit aan't gaan wat betreft de fauna en flora. De Tasmaanse tijger is al uitgestorven. De Tasmaanse duivel is bedreigd, aan het uitsterven. Vandaag heeft Laurens nog een dode aan de kant van de weg zien liggen.

De eerste dagen hier in Tasmanië, verblijven we in alle comfort, bekomen van de toch wel fysiek en mentaal zware zeven weken, vanaf we in Australië waren toegekomen. Hiermee bedoel ik de manier van hoe we reizen. Basic met zo weinig mogelijk, ons voeden met zo min mogelijk. Simpel op alle vlak, laten we zeggen, heeft toch wel een tol geëist waar ik van ben verschoten. Ik ben ook niet meer van de jongsten en heb de laatste dagen echt moeten recupereren, omdat het eindelijk kon. We hadden zeker nog zo verder kunnen reizen en dan besef ik dat mijn lichaam gewoon op overlevingsstand stond. En wanneer het de kans krijgt om eruit te gaan BAF, de grote klop van de hamer krijgt en de honger, die was weggevallen, een grote spurt inhaalt. Eten eten eten, niet normaal! Mijn buik ontploft bijna met krampen! Rustigaan Woon! Door over grenzen te gaan, besef en voel ik heel hard wat dat juist met het lichaam en geest doet. En vooral hoe sterk een mens wel is, hoeveel het aankan en hoe hard het kan aanpassen aan de omstandigheden. Maar dat herstel toch ook wel heel belangrijk is. Dit geldt vooral voor mij. Laurens heeft daar geen last van. Maar hij slaapt ook zeer goed, maakt niet uit waar, al is het op een stuk karton, midden in een drukke  winkelstraat, hij slaapt meteen vanaf hij zich neerlegt. Zijn lichaam heeft ook niet zoveel behoefte aan warm eten en comfort. Vandaar dat ik denk dat hij een ras apart is, geen homo sapien, geen dier, maar daar tussenin. 

Dankjewel Igor om uw fanastische woonst voor ons ter beschikking te stellen met alles erop en eraan.

Samen met Igor, zijn vriendin Caroline en haar zoon Henry zijn we de 'Leven Canyon' gaan bezoeken. Een prachtige wandeling door weelderige bossen midden in de Tasmaanse wildernis. De hond van Igor, een 5 jarige Duitse Pincher genaamd Tommy, ging ook mee. Laurens en Tommy zijn een fantastisch koppel, toevallig perfect assorti!

Na een makkelijke wandeling kwamen we aan aan de lookout Cruickshand.

We wachten even en geven de mensen voor ons de tijd om te genieten van het uitzicht.

Wat een adembenemend zicht!

De Leven Canyon is een kloof van 275 meter diep uitgesleten door de Leven River (video). Het pad naar de andere lookout van de Leven Canyon, ging via trapjes naar beneden. En niet zomaar enkelen, maar minstens een 700-tal! Tommy was in zijn nopjes en mijn kuiten hebben het gevoeld.

Toegekomen werden we alweer beloond met een ander spectaculair zicht met hetzelfde kabbelend riviertje.

Blij dat ik was dat we de juiste richting hadden genomen, de vele trappen af en niet op! Na de tweede lookout wandelden we rustigaan terug richting parking. Onderweg zag Laurens een slang kronkelen, vlak naast het pad. Een tijgerslang!

Dit is één van de dodelijke slangen in Australië. We hadden er al eens eentje gezien, maar dood. Deze was springlevend en zó snel, dat ik me enorm moest haasten om dit fascinerend beest vast te leggen (video). Laurens had Tommy aan de lijn en Igor waarschuwde hem niet te dicht te komen. En terecht, want hij wist ons te vertellen dat deze slang, als die aanvalt, zich meteen kan omdraaien en zijn volledige lengte kan overbruggen om toe te slaan, in minder dan een seconde!

Caroline en Igor hadden alles mee voor een lekkere picnic met satekes om te bakken en een frisse kool-wortelsalade. Laurens en Henry waren al hout gaan sprokkelen voor de barbecue, maar nadat Igor zag dat er uitwerpselen op de bakplaat lag van een wild dier, waren we dan toch maar wijselijk terug naar zijn thuis gegaan om op zijn gasbarbecue het bakken te verwezenlijken. Waarom moeilijk maken als het makkelijk ook kan en zo hadden we een lekker gezellige lunch op zijn terras.

Laurens en ik zijn met Tommy nog een wandeling gaan maken. Wat zijn ze toch één. 

Wat verder aan de Don River maakten we de loop.

Deze plant is de Kangoeroe-appel.

De bessen zijn giftig als ze groen of geel zijn, maar eetbaar wanneer ze oranje kleuren. 

De hond van Caroline is ook een avond op bezoek geweest.

Een Briard, die luistert naar de naam Harry. Als senior van 10 jaar oud, geeft Tommy met veel liefde zijn zachte mat af. 

Tommy heeft genoeg zachte luxe-plekjes.

Niet enkel hondjes worden gekoppeld, ook zwarte Hondatje ontmoet een blauw Suzukitje.

Vlak voor de Zweinsteinexpress, die geparkeerd staat bij het Don River Railway museum. 

Vrijdag 30 januari

Na enkele dagen goed rusten, veel eten en mijn stijve kuiten laten bekomen van de zondagse wandeling naar de 'Leven Canyon', belanden we op het 'Tasmanian Arboretum'. 

Onderweg zagen we een veld met witte papavers, ook klaprozen genoemd. Of Tasmaanse Poppies. 

Wist je dat opium van klaprozen wordt gemaakt? Tasmanië is 's werelds grootste producent van legale alkaloïde-grondstoffen uit papaver, die worden gebruikt voor de productie van pijnstillende medicatie zoals morfine en codeïne. De teelt van deze gewassen is wijdverbreid in de vruchtbare agrarische gebieden van het noordwesten van Tasmanië, inclusief rond Don en Devonport. 

Voor het Arboretum te bezoeken wordt een toeslag van 10 dollar gevraagd voor het behoud van het park.

Wat verder kan dit geregeld worden met een bankkaart aan een automaat, wat we natuurlijk braaf doen. Aan het infobord worden we gewaarschuwd voor slangen. 

Honden zijn welkom, aan het drinkbaar kraantje te zien.

We wandelen recht naar The Blue Lake en worden begroet door een zwarte zwaan. 

Op een brug merken we hevig geritsel in een dichtbegroeide graspol aan de rand van het meer.

En jawel, plots verschijnt daar een Platypys uit, zwemt onder de brug door, gaat onder-boven-onder-boven... en weg is ie (video).

De eerste keer dat ik dit schattig platgedrukt waterdiertje aanschouw, natuurlijk méga-schattig. Jippie!

Een groep japanners zoeken zeer enthousiast naar de zwemmende platypussen die geregeld bovenkomen (video). 

Aan de overkant is er een discreet vogeluitkijkhok met verschillende openingen waar door ik over het meer kan gluren zonder dat de diertjes mij zien. 

In het uitkijkpost geven de infoborden een duidelijke uitleg over de platypussen en de vogels die in en rond het meer leven. 

Ik hoop dat mijn úren geduld wordt beloond met een platypus die vlak voor mijn neus zich pràchtig laat zien. Zeker wanneer het enorm rustig is, helemaal alleen zonder andere mensen rondom deze plaats, wat even het geval is. Nadat Laurens terug is van het toilet, laat hij me weten dat die groep een platypus super goed hebben kunnen zien in de bocht van het meer. Vandaar dat het hier zo rustig is... zonder een plat bekkie. Ik zal me dan maar troosten met de mooie foto's op het infobord...

Een zwarte zwaan komt wel geregeld kijken. 

Over het algemeen is het hier vrij rustig met overal bankjes waar je relaxt kunt kijken naar de diertjes in en rond het meer. 

Tasmaanse kippen zijn hier ook van de partij. Ze laten zich ferm horen om hun aanwezigheid hier zeker te laten gelden.

Tot nu toe hadden we barbecues op gas overal gezien, die gratis kunnen gebruikt worden. Aan de ingang van dit park zijn er op electriciteit waar een kleine bijdrage voor wordt gevraagd. 

Ziezo een platypus heb ik eindelijk gezien, hoop er natuurlijk meer tegen te komen en tevreden bollen we terug door Tasmaanse weien.

Het is hier op het appel-eiland minder droog, geen hitte zoals op veel plaatsen in het groot eiland Australië met een vruchtbaar ogende grond. 

Lekkere kersen gevonden. Een doos van 5 kilo, eigenlijk bedoelt voor confituur van te maken, omdat er op elke kers iets klein aan is. Maar voor ons, de knabbeltjes met veel tijd, geen probleem en een feest om voor heel de doos ochottekes maar 14 euro ($25) neer te tellen. We twijfelden om nòg een doos te halen. Ze zijn zo lekker dat we ons makkelijk ziek eten met zéker 2 dozen. 5 kilo werd al snel gereduceerd tot...