Chillen aan de Robin Falls

Donderdag 18 juni

Wat eet ik als ontbijt? Gerookte zalm.

Stephen moet gaan werken dus niet te veel semmelen Woon. Geen tijd dus om Marlin, de papegaai te entertainen. Wat gebeurt er dan?

Marlin pikt dit niet en doet alle moeite om van zijn kooi naar beneden te klimmen om dan op de grond terecht te komen en wandelt doodleuk naar mij! Onderweg wanneer hij Stephen zijn blote voeten passeert, trekt hij ze wijselijk omhoog. Dan is Marlin aan mijn schoenen.

Hij heeft zijn doel bereikt en denkt 'Jij komt niet naar mij, dan IK naar jou!' 

Stephen meldt dat Marlin dit nooit doet! Van zijn kooi gaan en op wandel.

Hij knabbelt zachtjes aan mijn achillespees terwijl ik toch met een bang hartje hoop dat hij niet ineens 'KNAP' doet! Neen hoor, die vogel heeft me héél graag. Stephen pakt de vogel op, tegenstribbelend, niet wetend dat het voor goed te doen is, om hem op de kooi op tafel te zetten, vlak voor mijn neus. Het gapen naar mij met alle nodige moeite (geluidjes en bewegingen) voor mijn aandacht te trekken, zorgt voor mijn live natuurdocumentaire tijdens mijn ontbijt. Hij geeft deze keer een show voor mij. Hoe schattig!

Na opzoeking op het net, beziet de vogel mij als zijn mogelijke partner. Wanneer Marlin dus naar voor buigt met de vleugels een beetje open en trilt, betekent dat hij sexueel opgewonden is. Dus jaren geleden, toen we in de ardennen drie kippen hadden, deden ze dat ook. En dan moest ik er met mijn hand op duwen, dat hadden ze graag. Na zoveel jaren snap ik èindelijk waarom! Onze bioboer Jean-Luc had dat nog nòòit gezien en kon toen alleen maar 'Arrète!' zeggen van verbazing.

Dus Marlin is verliefd op mij! Oooh hoe schattig! Ik ben vereerd! Of is dat een belediging dat deze geelvoorhoofd mij als een reuze-kip ziet? 

Vindt mij een lekkere kip? 

Marlin weet nog niet dat ik zijn hart ga breken door weg te gaan. Maar uw vriendinneke zal terugkomen hoor. I'll Be Bak!

Zijn valkparkiet met rode wangen is toch wel nieuwsgierig naar Marlin zijn grote liefde.

Wat is daar nu zo speciaal aan?

Stephen geraakt gestressd, want moet gaan werken en krijgt Marlin maar niet in zijn kooi. Ah nee, zijn gigantische kip maakt zich klaar, gepakt en gezakt om door te gaan. Paniekerig heeft Marlin nog alleen maar oog voor mij. Het lukt Stephen bijna om de vogel op zijn stok in de opening van de kooi te krijgen, terwijl we op het laatste moment op de moto wegrijden en ik zeer luid en overdreven enthousiast roep: "BY BY MARLIN!!" zonder te beseffen wat ik daarmee weer teweegbreng. Marlin draait weer zijn kop om, naar het gebrul en in mijn laatste ooghoek zie ik Stephen alwéér sukkelen. Het spelletje begint weer opnieuw.

Oepsie...

En wijlen weg... 

Onderweg passeert een Road Train ons met drie zware brandstof-containers. De eerste container passeert, de tweede dichter en de derde wel héél dicht! Als er een vierde was geweest, was het zeker raak! Echt vettig!! En verder in de kant konden we absoluut niet. Dan zag Marlin zijn geliefde nooit meer terug. 

Onderweg stoppen we even en belanden op een kamping. Dan heeft Laurens prijs! 

Niet moeilijk dat wij vaak botsen. Al ooit een kip en een tijger als koppel gezien! 

Iemand die hier werkt heeft zijn oog laten vallen op Hondatje. Met in ons achterhoofd dat het wel eens zou kunnen (Laurens denkt er erger over dan ik) dat onze reis niet kan vervolgd worden, wordt er een prijs afgesproken en geef ik ons telefoonnummer.

Enkele dagen later, gaat Laurens eens horen en rijdt er nog eens naartoe. Zijn moto-vriendjes zeiden tegen hem: "Als jij met zoiets ga meerijden met ons, gaan we je achterlaten". Is dus niet meer geïnteresseerd. Zoiets kan er bij mij niet in. 

Ten eerste, reacties van mannen die de Power van een voertuig met hun DICK vergelijken of zal ik zeggen 'compenseren'. In mijn ogen gaat het allemaal om testeron, ego, macho,... terwijl ze eigenlijk niet echt doorhebben dat het gaat over het verdoezelen van hun zwakheden, tekortkomingen, onzekerheden,... 

Ten tweede, door deze jongeman zijn interesse of keuze niet te respecteren, hoe kan dit dan vriendschap genoemd worden?

Ten derde, waarom laat hij zich doen? Zoals zoveel mensen die 'denken' zwak te zijn en zich laten overmeesteren door mensen die 'overtuigd' sterk staan in hun schoenen, met een dyslectische error (tjiens waar ken ik dit van?)

Maar ja dat is mijn mening in deze wereld vol ego, dat op zich ook natuurlijk is, komt zelfs bij dieren voor... haantjesgedrag?

Laurens denkt daar anders over en graaft helemaal niet zo diep als ik. Hij zegt simpelweg: "Deze Honda is gewoon véél te traag om de rest te kunnen volgen". Een absolute feit ook. Het gedoe met Honda, de vele commentaren en reacties op de baan onderweg, heeft er ook natuurlijk voor gezorgd dat er een negatievere 'knik' in mijn hersenpan is ontstaan, dat dan misschien ook met ego te maken heeft. Elke situatie, ervaring, mening,... kan in zóveel aspecten worden bezien, van héél negatief tot héél positief. Het hangt er steeds van af, 'welke' emotie er op dat moment zich afspeelt zeker?

We komen toe op de free campground en treffen ons plaatsje leeg aan. Jippie! We kunnen op dezelfde héérlijke plaats staan! Zetten ons tent op en aaaaaaaahh.... Èindelijk, maar ook èindelijk rust, midden in de natuur, in de frisse buitenlucht met enkel het geluid van kwetterende vogeltjes en een kabbelend riviertje... Zàlig!! Wat doet dat toch goed! Daar had ik zó hard naar uitgekeken. Naar dit perfect plekje. Ik denk toch wel dat deze één van de bèste free campground is tijdens onze reis, maar zéker de bèste plaats, voor mij alleszins. Zennn.....

De rivier met kraakhelder water is ideaal om in te plonsen met buiten-temperaruren rond de 30 graden en wanneer de zon schijnt, plakken! 

Ik moet zeggen dat, vanaf we in tropisch gebied zijn, het steeds is gelukt om me te douchen of te verfrissen in natuurlijk water zodat ik mijn plakgevoel steeds kwijt kan. Super gewoon. In Adelaide River zijn er op twee plaatsen warme douches. Keuze zat hier. 

We kunnen een potje koken. Het gevonden gas is èindelijk leeg geraakt, dus hebben we voor de eerste keer eens gas gekocht, in de 6de maand van deze reis. Genoeg gas nu. 

Vijf miekes, drie wortels, een zakje mini-avocado's, een zakje mandarinen (helaas niet lekker), een couscous-maaltijd, brood, een pak crackers, 3 kleine blikjes tonijn, honing (mega veel, want hebben een kilo van Stephen gekregen, gebruikt het niet en is nog echte ook, jammie, thx Stephen), een potje pindakaas, drie zakjes snoepjes en dat zal het zowat zijn. Och ja ook koffie natuurlijk. Voor een week. Voor ons méga-luxe! Overdaad! Kan ook, omdat we wat gerief bij Stephen hebben kunnen achtergelaten zodat we èindelijk eens wat meer konden meenemen.

Na iets warms te hebben gegeten, snel de tent in, want MUGGEN!!!

Dan popt het probleem, dat ik dagen naast mij had neergelegd, omhoog. Het Honda-garantie-probleem. En daar gaan weer de bliksemflitsen onder mijn schedelpan, tegen honderd per uur pfffffff. Toch sneller dan Hondatje. 

Ik moet morgen bellen om eens te horen, want dan is het weekend en het weekend dààrop moeten we uitvliegen. De tweede reeks van drie maanden komt op zijn einde. Nog (hopelijk) een derde, de laatste, te gaan?

Vrijdag 19 juni

Veel te laat weer gaan slapen, zeker als ik aan een verhaaltje ben begonnen, dan stop ik weer niet tot het af is. 

En veel te vroeg wakker met gepieker over Honda. 

Hier is niets van bereik dus...

Koffie, klaarmaken en naar Adelaide River, 16 km terug, om te kunnen bellen naar Honda.  

Eerst bereid ik me goed voor met wat opzoekingen, notities en àlle info dat ik eventueel kan nodig hebben. 

Ik heb honger, vergeten te eten aan de tent voordat we vertrokken, was met mijn gedachten weer heel ver weg in Honda-land. Normaal zou ik dat niet doen, maar deze keer vind ik het noodzakelijk (om mijn hersenen te voeden) en bestel een sandwich. WTF meer dan 14 dollar voor dit!!?

Toen ik een kop trok van het verschieten wanneer ik moest betalen, zei ze "It's a VERY good sandwich!" Overdrijven ze niet een beetje? Voor twee spons-sneetjes, lappeke hesp, schel tomaat, zielig versnipperde sla en mayo dat is weg gelopen naar Jakkamaka. Komaan doe is normaal en zo 'Very Good' is het nu ook niet. Wat is dan Very Slecht? Een opgedroogde kruimel? Ale komaan Woon, gewoon in miljoen kleine hapjes eten zodat ik precies, waar voor mijn geld heb gekregen. Mijn hersenen foppen.

Ok klaar?

Daar gaan we, mijn hart gaat tekeer. Altijd als ik met Honda bezig ben, gaat mijn hartslag over de 120 slagen per minuut. Het rare is dat de slagen een interval hebben. Het gedoe in de garage zit nog veel te vers in mijn systeem. Hoe het zal aflopen met de claim bepaalt of we onze reis in Australië kunnen afmaken of niet. Laurens denkt als we zo verder gaan, dus dat ik niks opgelost krijg, dat het ene probleem na de andere zal opduiken met véél kosten voor onze rekening. En kunnen rekenen op de Honda-dealers is geen optie, is al genoeg bewezen. 

Spannend... ik bel...

Om te horen dat diegene aan de lijn het eerst even met zijn superieure moet bespreken om me dan meteen terug te bellen. Ok en wachten maar...

En wachten.... steeds ik moet plassen denk ik 'Die gaan nu toch niet bellen he?' Is typisch voor mij. Was trouwens ook het geval in Mount Isa. Op toilet oppakken, omdat een gemiste oproep anders voor nòg meer uren wachten kan zorgen. Zwaar inhoudend toen, het niet meer kunnen uithouden, met plasgeluiden op de achtergrond tot gevolg, niet tof! Mijn voornaam is niet voor niks WC, afgekort. 

Wachten... wachten... de úren gaan voorbij met vele momenten plas-stress! 

Tijdens het wachten maak ik gebruik om een 'additionele mail' te sturen. Met àlles erin wat nog zeker relevant kan zijn, waar Laurens of ik nog ineens aan dachten, nadat de mail enkele dagen geleden verstuurd was. Ik wil de factuur vergoed krijgen en Hondatje moet ook deftig in orde gebracht worden. Ook al zijn er geen onderdelen aanwezig in dit land. 

De mail wordt verstuurd en nog steeds geen callback. Wachten... 

Het positieve is dat ik onze externe batterij extra lang kan opladen aan het stopcontact dat weer belachelijk hoog hangt, zodat ik met een stoel er nèt aankan. 

Wachten... wachten....

Om dan te beseffen dat ze niet meer terugbellen, want de dag is om.

Pffffffffffff

Positief blijven.... jippie de batterij is wat opgeladen en heb de BESTE sandwich of my life gegeten! Yeah sure....

Vroem vroem..

Het is vrijdag-avond, weekend begint. Dan is het àltijd pokkedruk op de free campgrounds, toch zéker de súperleuke als de onze. Ik verwacht volk op ons sereen plaatsje. 

Toegekomen staan wij daar nog steeds alleen.

Tof tof! En enkele meters achter onze tent staat het vòl!

Gewèldig!

Als het tropisch warm is, slapen we graag met enkel de binnentent, volledig in muskietennet. Maar onder bomen is de kans groot dat vogels in onze 'open-slaap-mond' kunnen schijten. En ook om een beetje privacy te hebben, heb ik dé ideale opstelling gevonden om aan al deze eisen te voldoen. De buitentent er half op draperen, met piquetten langs de zijkanten vastpinnen en een wasspeldje bovenaan in het midden, zorgt ervoor dat het zeil niet voor het minste zuchtje wind, volledig naar beneden schuift. 

Zaterdag 20 juni

Eens wat bijgeslapen, maar weer veel te vroeg (en àltijd veel te laat gaan slapen) wakker voor te pissen en niet meer kunnen slapen, typisch...

We gaan weer naar Adelaide River voor te uploaden. Batterij, water, toilet, douche en gemberbier waar Laurens ondertussen aan verslaafd is. 

Ze hebben effectief niet meer terug gebeld. Wachten tot maandag...

Het eerste wat ik doe is een stoel pakken, tegen de blauwe klikko's zetten, schoenen uittrekken, erop gaan staan, strek strek en plok de batterij steekt in. 

Krijgt Laurens binnen de opmerking dat we het stopcontact niet mogen gebruiken. Want als ik van de stoel val, zijn zun verantwoordelijk en de verzekering blablabla. Dit land heeft echt wel HEEL fucked-up verzekerings-issues!! Jawatte seg. Ok als ik het insteek terwijl ik een epilepsie-aanval krijg, tot daar aan toe. We consumeren ook, dus het is echt een verzekerings-issue. Nog vaker hier gehoord, zoals niet binnen mogen laten plassen, want als er iets gebeurt, verzekering blabla. Pfffff

Australiërs met hun overdreven angsten!! 

Ik laat ze steken tot ze naar buiten komen en het tegen mij zeggen of zelf uittrekken, basta. 

Terug op de camping staat er een grote bus vol jongeren op ons sereen plaatsje. Ze hebben autoproblemen.

Zoals ik al eerder schreef 'Laurens trekt auto-problemen aan!'

Het zijn allemaal Fransen. Ze hebben de bus twee uur geleden nog maar pas gehuurd en de batterij is plat, volgens hun. Vrienden wat verder, ook jonge Fransen, komen met hun busje en startkabels. Lukt maar niet. Er is een jarig meisje bij, Cindy en ze ziet haar dag al in duigen vallen. De jongeman van het ander busje is ook jarig. Ze willen op deze camping een Birthday-Party houden, want morgen is er nog ene jarig. Het wordt geen rustige nacht, integendeel. Ik oefen nog wat mijn frans terwijl het gesukkel verdergaat.

Laurens zegt tegen mij dat dat niet kan, dat de batterij plat is, onmogelijk! Het is een splinternieuwe bus van dit jaar die tegen je spreekt en zegt: "Not ready to drive". Niet moeilijk als alle deuren open staan. Ook ziet Laurens twee kleine hendeltjes aan de zijkant onderaan, dat die op een of andere manier niet juist staan. Hij werd eerst genegeerd, maar zet toch door, moeit zich nog een keer.... en VROEM de bus start! Cindy de jarige zegt meteen "Hij zit dat hier al 20 minuten te zeggen en jullie luisterden maar niet!" 

En Laurens ontpopt zich van rups tot dé Held! Zijn favoriete fase. 

De bus wil door rijden, maar zit vast. De achterbanden graven zich diep in de kiezels. Genoeg volk, dus in een paar duwen, klaargespeeld. Ze rijden terug waar al het volk staat, waar de ondergrond vaster is. 

En ons plaatsje is weer sereen. 

Dan komt er een groep jonge Italianen en twee tenten worden voor ons neus opengesteld. Ze horen ook bij de groep. 

Tja de camping is voor iedereen natuurlijk en het is inderdaad een zàlige plaats waar wij staan. Eén van de jongens komt tegen de Italianen zeggen dat ze een betere plaats hebben gevonden wat verder in het bos. Een open ruimte waar iedereen zit en overhaalt hun om ook naar daar te gaan met hun inboedel. Maar een tent staat al opgesteld met erin een dikke luchtmatras, al opgepompt met een luchtpomp. Geen zin om het af te breken en één ervan wil toch zó graag hier blijven voor een rustige nacht, wat we absoluut snappen. Ze hakken de knoop door en de volledige tent belandt op een dak van een van de auto's. 

Aha terug sereen?

Er wordt gekletst, getwijfeld waarna de tenten terùg voor ons worden geplaatst, ondertussen al donker. Een jongeman liep verschillende keren over en weer met de al ineengestoken tent op zijn hoofd. 

Wij liggen in ons tent alles aan te gapen. Ze zijn onze live tv-show. Wat een gedoe! Grappig wel.

De vier mannen halen hun meegebrachte hout boven, bereiden alles voor en zitten uiteindelijk in hun stoeltjes rond hun mooi kampvuurtje naast het water.

Italianen kunnen tetteren! En luid! Is hun gegund, waarom niet, is weekend en waarschijnlijk blijven ze maar ene nacht. Op de achtergrond is de muziek, wat verder in het bos, goed te horen met de nodige gillen. Na enkele uren veel gedrink en gerook, de ene sigaret na de andere, terwijl ik denk 'sigaretten zijn toch pokkeduur hier!', vertrekken ze tegen middernacht naar het feest en laten het vuur voor wat het is. Ze komen na een uur al terug, luidruchtig en na veel Italiaans geklets belanden de vier mannen in hun tent, laat in de nacht.

Zondag 21 juni

Heel vroeg, voor ons in elk geval, zijn de mannen al actief in gesprek rond het kampvuur en worden we wakker in Italië. Laurens staat er meteen bij en krijgt, in zijn ogen, een klein klutsje smerig Italiaans spul. 

Dat spul beland bij mij waar ik dòlgelukkig mee ben. Mmmmm echte lekkere straffe Italiaanse koffie! Het lekkerste smerig klutsje van deze hele reis! Ik kruip uit mijn tent en voeg me bij de rest. 

Na de gezellige klets vertrekken ze naar het nationaal park van Lichtfield met hun auto. 

Wij maken ons ook rustig klaar voor ons dagelijks bezoekje aan Adelaide River. Na het verlaten van de campground zien we de grote groep jongeren in het bos. Het was een zeer geslaagde Birthday-Party. Zo goed dat ze allen met een wazige kop, sommigen (nog of alweer) met een pint in hun hand, hun gerief inpakken. Het gaat maar gestaag. Ook is er iemand zijn I-phone kwijt aiaiai. Het plan is om naar het nationaal park van Litchfield te gaan met als einddoel... de bus binnen te doen vóór 16u en het is al middag. 

In een groep moet je altijd op de grootste semmels wachten met irritaties tot gevolg. Ik kan het weer niet laten om me weer te moeien om de grootste feestgangers een duw in hun rug te geven, waarna ze eindelijk in actie schieten. 

We vertrekken na een enthousiast afscheid en zitten snel aan ons tafeltje voor Laurens zijn medicijn, gemberbier. De zaak sluit vroeg op zondag en ik gniffel al dat ik subiet onze batterij dan toch stiekem kan opladen. Ze hebben er plastieken afdeksels in gestoken. No worries. Trek eruit en plok het onze erin. Laadt maar lekker baby batterij.

Ineens wandelt een vrouw voorbij ons tafeltje en zegt terloops, zonder te kijken, om ons spul eruit te trekken. "Ok I'm sorry" dedju, daar gaat ons energie, nòdig voor onze gsm's op te laden. Ik moet morgen naar Honda bellen!

Ok er is genoeg jus, zolang we onze gsm's laten voor wat het is.

Zelfs in het tankstation wat verder doen ze moeilijk om onze batterij op te laden, ondanks we daar regelmatig de klant uithangen. Maximum een uurtje, echt niet langer dat kan ècht niet, zoveel electriciteit van ons vragen! Zelfs als ik smeek voor nòg een half uurtje extra? "Ooh No!" Plok, batterij uit. Is dat door de hitte dat hun hersenkronkels de verkeerde beredenering maken dat electriciteit heel veel kost. We hebben het hier over centimen! Maar goed het is wat het is. 

Terug 'thuis' gaat Laurens natuurlijk een kijkje nemen in het bos waar ze stonden. Aiaiaiai toch niet àlles mooi opgeruimd, vooral veel wc-papier dat hij wijselijk laat liggen, snap ik volledig als je geen knijptang hebt, bah! 

Voor de rest, nog enkele lege blikjes bier en stopjes dat Laurens verzamelt om verder in de vuilbak te gooien. Al bij al valt het nog vrij goed mee. 

We zagen ervoor dat ze toch wel moeite deden met talloze zakken verzamelde afval (vooral lege blikjes bier) die ze naast de volle vuilbakken hebben gelegd. 

Enkel heel jammer is het wc-papier terwijl ze het makkelijk konden opbranden in hun reuze-kampvuur. En wie moet daar dan de boter van fretten? Wij, wanneer we worden weggejaagd op een camping. 

Een achtergelaten tent lag ook naast de overvolle vuilbakken.

Eerst heeft Laurens zo goed hij kon, in een reuze-zak (dat we bij hadden) zo veel mogelijk afval in gedaan, zodat het een beetje overzichtelijker zou overkomen voor diegene die de vuilbakken moet ledigen. 

De tent hebben we onder handen genomen. Een kapotte rits, heb ik gerepareerd en de gesplitte tentstokken hebben we geplakt met tape. De tent is terug bruikbaar. Misschien kunnen wij dat wel gebruiken wanneer het weer hoog oplaait tussen ons?

Ja Laurens, dat zal dan jou tentje worden. 

We gaan ervoor zorgen dat het niet nodig zal zijn...