Het tij keert

Vrijdag 31 januari 

Eindelijk droog, tijd voor het warm bad waar ik zo hard naar heb uitgekeken. Laurens zag al mensen naar het bad lopen. Als we toekomen zijn we toch de enigsten. Er is niemand! Wow wat een droom! De frisse ochtend blaast wind van enkele graden boven nul. Koud!! Uitkleden is niet mak-ke-lijk brrr. We gaan in het eerste bad, het 'warmste' bad.... oooh het is zó heerlijk om de warmte stilletjaan overal te voelen, maar het valt me wel meteen op, dat het niet echt heel warm is. Zeker geen 38 graden. De andere baden ben ik gaan checken, maar is nog erger. Koud hebben in het water brrr. Snel bibberend terug naar het warmste deel. Zolang we erin zitten ok. Dan is het wel lekker zalig, ontspannend... Het water is wat zout. Dat is door de aanwezigheid van mineralen, zouten,... die dankzij hun eigenschappen en samenstelling, gunstig zouden zijn voor de gezondheid. Goed meegenomen. 

In het bad komen vogels nieuwsgierig dichtbij kijken, sommige lefgozers scheuren vlak boven ons hoofd naar de andere kant. Duiven, mussen, een gele kwikstaart, een roodborstje,... en in de lucht vliegen gieren cirkels. Heerlijk om drijvend in warmte daar naar te staren. 

Na uren gebadderd te hebben, maken we plaats voor anderen. En laten een gezin en twee jonge mannen achter. Het baden is echt wel een sociaal gebeuren en het is leuk als mensen Engels of Frans ook kunnen, want ons Spaans is gene vette. Het verschrikkelijk moment komt eraan. Uit een lauw bad, helemaal niet door en door warm, dus meteen ijskoud vanaf een zuchtje lucht me aanraakt. Laat staan ijzige wind van ochottekes minder dan 10 graden... dan ben ik bibberend dankbaar dat de zon schijnt en het toch een klein beetje draaglijk maakt. Afzien!!! Eens droog en wat aangekleed ben ik weer menselijk.

Laten we een hapje eten aan de Jimny. 

De zon schijnt echt eindelijk weer, voor enkele dagen geen regen voorspeld. Tof! De stoute wolken hebben ons precies een lange tijd in hun greep gehad. Ze stalkten ons, we konden geen kant uit, waar we gingen, vergezelden ze ons. Vriendelijk, maar ik kies als maatje toch liever de zon. En eindelijk hebben ze ons verlaten, dankjewel.

We dwalen door het dorpje... De rivier 'Cicados' loopt door het dorp tussen berggesteenten.

De kerk van Arnedillo staat mooi te pronken met een prachtige achtergrond.

Genoeg bankjes om even halt te houden.

Ooh een tunnel. 

Dit is een oude spoorlijn die is omgebouwd tot wandel- en fietspad en krijgt de naam 'Green Trail of Cicados'. Het strekt zich uit tussen de dorpen Arnedillo en Calahorra en volgt de rivier de Cidacos. De afstand is 34 km. Zo lang. Laten we zien waar we uit komen...

Vanaf we de tunnel in lopen, springt een lamp op, de een na de andere.

(Zie video)

We naderen het einde na enkele minuten.

Dit was dus maar een klein stukje, gelukkig maar.

We zoeken de supermarkt van het dorp. Het is hier echt een doolhof met zijn vele smalle kronkelstraatjes langs alle kanten (zie filmpje), trapjes hier, trapjes daar, weer anderen dan gisteren. Wel heel charmatisch.

Een dierenvriend aan het werk. Deze vrouw geeft elke dag eten aan de arme straatkatten. De heldin van de snoezige mystieke wezens.

Zaterdag 1 februari

Tjiens, volle zon zonder regen was toch voor enkele dagen voorspeld? Even kijken en ja nog steeds. Waarom heeft het dan heel de nacht geregend? En nu in de ochtend nog steeds? Dat is niet eerlijk! Kouder dan elders ok, omdat we veel hoger zitten voor die thermale baden, maar hebben we onze portie regen al niet gehad. Lukt het de regenwolken maar niet om afstand te nemen? Ik ontvriend jou. 

We laten de baden voor wat het is, toch niet warm genoeg, moet ik me maar mee troosten en rijden door. Is dat 'volle zon zonder wolken en zeker geen regen' volgens jou? 

Vanaf na enkele minuten klaart het op en stijgt de buitentemperatuur met 7 graden! Zijn we er ineens uit? Ja gaan met die groene halve banaan. Weg van ons ex-vriendje 'de natte wolk'. Hallo zon, hoe gaat ie, aangenaam kennismaking. Hopelijk hebben we snel een 'klik'. 

Laurens krijgt weer impulsief de behoefte om Zaragoza te zien. Denkt aan een liedje, wilt het persé horen en.... patAT we zijn in Zaragoza. Het tij is gekeerd.

Zaragoza is een vrij grote stad. Vlak achter de stad, wat hogerop, zijn we meteen afgescheurd van alle drukte. Op een uitgegraven klein plateauke naast de rotsige muren brengen we de nacht door met een prachtig zicht op Zaragoza.

Vanuit ons bed...

We horen een vos, al enkele keren deze reis. Maar zeker en vast ook uilen, bijna elke nacht als we iets of wat buiten de bewoonde wereld de nacht doorbrengen.