Wens komt uit?

Zaterdag6 juni

De dag begint vroeg met roze bloemetjes. 

Na een uur komen we aan in het dorpje Elliott. De prijzen in de outback zijn niet mals. 

Hier zijn vrij veel straathonden zoals deze loebas die hoopt iets te krijgen van snackende motards.

Sorry hondje maar van ons zal je niet veel krijgen, we eten zelf niets.

Het lukt wel bij de anderen, ben blij voor vlekkie. 

Mensen waarschuwen ons voor de kleine dorpjes tot in Darwin. Omdat er veel aboriginals rondlopen? Hebben wij geen last van. Maar ze lopen er niet bepaald gelukkig bij. De affiches op het raam van de verwilderde bibliotheek, die maar niet open gaat, zeggen genoeg.

Alle ramen en deuren zijn goed op slot of gebarricadeerd. Geen wifi dus, geen erg. We rijden verder.

Weer een dode koe naast de baan (video).

We zien er toch wel passeren, samen met andere kadavers. 

Een grote roofvogel, de wigstaartarend, staat midden op de weg, tegen dat we er toekomen zien we een tweede, maar wat is deze groot!! Wel een meter!! Naast ons zien we de giant opvliegen en zien elk detail enorm goed. Fantàstisch! Pràchtig!

Baal enkel dat ik de gsm niet had bovengehaald dedju!

In Birdum maken we een lange pauze. 

Ooh er is een douche met lekker warm water!

Perfect! Ga ik meteen gebruik van maken. Vind ik echt wel luxe in de outback.

Héérlijke gemberbier en een Burger the Lot (alles erop en eraan) met een goede portie frieten maakt deze dag compleet! 

Enkele uren genieten we om te reloaden. 

Patricia komt er voor het laatse uur bij. Ze is een schrijver en heeft net een boek gepubliceerd.  Ze is anders dan de meesten, lijkt een straffe wijze tante, reist al van haar 15 jaar, heeft ook de wereld gezien en is zeker geen bangerik. Ze vraagt aan Laurens om naar haar auto te kijken, want het maakt een raar geluidje. Het zijn de banden, die dringend aan vernieuwing toe zijn. Staan ook wat plat en daar heeft hij toch iets aan kunnen doen met behulp van de bandenpomp van de service-station. Ze gaat ook naar Darwin, zoals bijna iedereen die we tegenkomen. Hopelijk zien we haar terug. 

Wanneer we verder rijden zien we weer recent afgebrande stroken in de kant. De termieten-kegels zijn onverwoestbaar en zijn mooi blijven rechtstaan (video).

Maar hoe ziet de situatie er van binnen uit?

Achterop de moto, gapend rondom mij, zie ik twee kleine vogeltjes in een boom, pal naast de weg. Op een takje naast elkaar, zodanig gepositioneerd dat ze perfect ons zien voorbij rijden. Wij zijn voor hun, zoals tv voor een mens.

Vanuit hun standpunt...

Flupke heeft net Tsjilpie versiert en wilt haar iets laten zien op zijn vaste tak. 

Tsjilpie: "Awel Flupke wat is er nu zo speciaal aan een droge rivier?"

Flupke: "Wacht even, een beetje geduld, het loont de moeite geloof me!"

Dan rijden wij voorbij...

Tsjilpie: "Ooooh Wauw! Een olifant! Nog nooit gezien en dan op twee ronde poten! En die loopt ZÓ snel!!"

Flupke denkt 'Yes misschien heb ik deze nacht wel prijs' en zegt stoer: "Wacht maar Tsjilpie tot je die rare schildpadden ziet met hun gladde blinkende schilden zonder kop. Die gaan pas hard! Véél sneller!! Ik noem ze race-schildpadden en ze verschijnen in alle kleuren en vormen, soms zijn ze héél lang!"

Tsjilpie: "Ooh echt? Hoe spannend ik kan niet wachten. Waar zijn ze?"

Flupke: "Geduld tweety, dit is niet zoals een echte rivier vol met vissen. Wil je mijn sexy kwarteldans eens zien? Wacht eens even?..... Ja.. JA er komt een race-schildpad! Goed kijken Tsjilpie, want is zo voorbij!"

...VROEMmmm......

Tsjilpie: "Oooh Oooh hoe cool was dat! Véél sneller dan die olifant! Ik wil àlle soorten race-schildpadden zien Fluppie. Mag ik vaker jou vergezellen op uw stokje? Ooh Fluppieke ik word hier helemaal wild van!" 

'Tsakkaa! Het wordt een hete nacht! En meerdere!!' denkt Flupke.

Tsjilpie: "En ik wil die rare olifant ook nog eens zien yip yip yip"

Flupke: "Euh, ik moet eerlijk zeggen, dat heb ik nu toch ook nog nooit meegemaakt. Olifanten horen hier normaal niet te zijn. Dat was euh speciaal voor jou, mijn hartediefje".

Tsjilpie valt in zwijm in zijn vleugels.

En ze leven nog lang en gelukkig en worden de toekomstige uitvinders van Vogel-TV.

Op een rest area naast de baan zullen we de nacht doorbrengen. De toiletten zijn volledig ondergescheten, ben blij dat niet ik, maar Laurens dit heeft ontdekt. Daar blijf ik ver van weg!

Midden in de nacht hoor ik héél dichtbij, enkele meters maar van ons tent een dingo huilen. In de verte wordt hierop geantwoord met ook gehuil. Oh nee, die lokt toch geen anderen naar hier? We zijn niet echt alleen, maar iedereen slaapt in hun caravan, trailer of bus. Wij zijn weer de énigsten met een tent op de grond. En ja we hebben eten in de tent, niet veel, maar wel 'iets'. Spannend is het afwachten. De dingo hier huilt weer, maar klinkt duidelijk al wat verder. Oef, deze gaat weg van ons. Gerust kan ik proberen te slapen?

Tenzij er een road train voorbij rijdt. Het geluid is niet leuk, maar de lichtjes wel (video's).

Zondag 7 juni

Wat een ijskoude nacht!! De laatste dagen placeer ik mijn handdoek ònder mijn luchtmatras, want er zijn steeds veel te scherpe uitsteeksels die onze matrassen kunnen lekprikken. Dus handoek was geen optie om over mijn slaapzak nog te leggen. Brrrr afgezien van de pijn ook, daardoor vooral. Fantaseren over een dampend hete hotspring. Wensen dat we dat zouden tegenkomen? Te mooi om waar te zijn natuurlijk. Tot nu toe hebben we dit nog niet gezien in Australië.

Mijn koffietje wordt in de tent klaargemaakt, is nog te koud buiten. 

Deze nacht is alles rondom ons weg gebrand!!

Ons tentje is gelukkig bespaard gebleven! Wat een geluk en helemaal niets van gemerkt! 

Neen is niet waar, dit was al zo als we gisterenavond toekwamen. Is toch wel heel recent gebeurd, want het ruikt nog steeds naar brand. 

Laurens vindt patatjes rondgestrooid.

Haalt er enkel de goede ertussenuit, maakt een vuurtje en roosterd de aardappels.

Met wat lookzout is het een lekker ochtendhapje. 

We rollen ons terug op de Stuart Highway, die eigenlijk van Darwin (helemaal noord), door Alice Springs (center) tot Port Augusta (helemaal zuid) strekt.

In totaal meer dan 3500 km, ook 'The Track' genoemd. Wij doen er deze keer een stukje van, toch wel 1000km. 

Meteen botsen we op een stuk waar grote lappen asfalt weg zijn (video).

Dàt is pas gevaarlijk om ineens onverwachts te schuiven met Hondatje. Ook al een reden om niet in het donker te rijden. 

Ik zie twee roofvogels pal boven ons. Ik strek mijn armen om een vogel na te doen, waarna er ene een vette vogeldrek laat vallen, pàl boven ons! Sorry hoor, wou maar spelen! Gedaan met wapperende nep-vogel-Woonie. En nèt gemist hihihi.

Dan zien we de grootste roofvogel weer, de wedgetail eagle, stukken uit een aangereden walabi scheuren. En vlak voor ons neus vliegt deze mastodont op. Wat een geweldig zicht! Ongelooflijk fascinerend! We rijden meteen terug, maar deze giganticum is nergens meer te bespeuren. 

Was alweer te laat met de gsm. Ik hou ze deze keer in mijn handen. Lastig, maar stel je voor dat we nog zo'n kans krijgen. 

Men vindt dat leuk om termietenheuvels te versieren door kledingstukken over te trekken. Zelfs een gasfornuis wordt erop gegooid, waarna de termieten er simpelweg rond bouwen. 

Zoals ik eerder over schreef dat we vaak uitgebrande auto's, wrakken en gedumpte auto's in de kant van de weg zien liggen. Is niet anders deze keer (video).

Zo ook voor aangereden dieren. Enkel vandaag: kangoeroe's, walabi's, varkens, koeien, een buffel, slangen, een hert, veel roofvogels,...

een buffeleen hertzwartkoppython

Laurens ziet precies een levende slang op de baan en keert terug.

Ooh jammer is toch aangereden, maar leeft nog (video)! Hoe zielig! Proberen uit zijn lijden te verlossen? Hoe? Het ligt letterlijk midden op de baan, op de stippellijn en de auto's en vrachtwagens scheuren er langs (video). En als het een dodelijke is zoals de bruine slang of koperkop? Té gevaarlijk om dichterbij te komen. Is ook agressief, maar niet moeilijk (video)!

Die is verpletterd, gevild, ligt open, bloedt,... zó erg!

Helaas met pijn in het hart moeten we het arm dier aan zijn lot overlaten. Ochaarme.

Iemand vertelde ons dat deze slang waarschijnlijk pas sterft als de zon ondergaat. Dat betekent dat het arm dier in het ergste geval nog 6 à 7 pijnlijke uren zal afzien, tenzij iemand er over rijdt, liefst over zijn kop dan?

Zoals ik eerder schreef, rijden we over The Track, maar tegelijk ook over de Savanah Way, die loopt van oost naar west of andersom natuurlijk. Want een deel overlapt beide routes namelijk het stuk tussen Warumungu en Katherine, toch wel 650 km.

De volledige lengte van de Savanah Way bedraagt 3700 km.

Wat zien we wat later? 

Is hier ergens een Thermaal Pool, een hotspring?? Oooh daar had ik zó hard naar gesnakt deze nacht en ochtend! Hoe zalig is dat? Mijn wens komt uit!! Toppie!

De toegang is via het Mataranka Homestead Resort en is in een Nationaal Park. Dus daar moet dan ook een entree voor betaald worden. 

We gaan toch een kijkje nemen, want heb er zin in! Heb het gewoon nódig! Heerlijke warmte over heel mijn gebroken, kou geleden lijf! 

Amaai het is druk op de parking.

Zoveel volk, terwijl we heel de tijd door de outback reden met bijna geen levende ziel. 

Hier is een grote kamping aan. Kost per nacht 49 dollar en dan mag je onbeperkt naar de het thermaal bad. Of online een toegangspas kopen om het nationaal park binnen te mogen.

Dat is 10 dollar per persoon per dag. Dan mag je ook naar de hotspring zonder op de kamping te staan.

Op de parking is het komen en gaan van voorbijgangers die even een ontspannen pauze-momentje houden om dan de route verder te zetten. Ik denk niet dat iedereen braaf betaald voor die korte plons en iemand gaf het ook eerlijk toe.

Van wie Laurens zijn zijpinker tijdelijk heeft vastgezet met colsonbandjes en ducktape. Anders is de kans zéér groot dat hij het gaat verliezen met de gevolgen vandien.

Ook is het niet zo evident om àl ons gerief achter te laten zodat we samen het water in kunnen gaan. Te riskant in deze regio. Wij zijn geen gesloten auto dat je op slot kan doen. 

Ik ga eerst een kijkje nemen, loop door het resort en ga het park in.

Naast het pad zie ik een verontrustend bordje over krokodillen. 

Toegekomen ziet de hotspring er héérlijk uit.

De zwemnoedels staan duidelijk in reclame. 

Laurens gaat er eerst in.

Terwijl ik bij de spullen blijf en me amuseer met de pauwen (video's). 

Hij komt terug met het nieuws dat het water voor mij te koud zal zijn. Dat het hélemaal geen 38 graden is en hij vrij snel er terug uit ging, omdat hij koud had! En dan eruit komen terwijl het niet echt heet is. Ik weet nu al dat ik mijn gat ga afvriezen. 

Pfff laat dan maar. Wat een teleurstelling! Maar ben toch al wat opgewarmd van de zonnestralen en de kleurrijke vogels, troost ik me...

Nog even naar het toilet en drinkwater ergens vinden.

Voor heel de kamping zijn er maar drie toiletten (voor de vrouwen) waarvan eentje voorlopig niet bruikbaar is wegens...

Een kikker in de pot. Goed dat iedereen deze toilet negeert en het beestje met rust laat. Voor zover ik daar toch was, hopelijk daarna ook. Dieren gaan voor, basta. Ik troost me met het gedachte dat er vrij veel mensen, vrouwen dan, maar twee toiletten ter beschikking hebben voor minstens 49 dollar per nacht.

Drinkbaar water heb ik ook gevonden en we gaan verder. 

Nog eerst kilometers door zwartgeblakerde stukken, waar nog hier en daar plekken nasmeulen. 

In Katherina springt Laurens snel een Woolworth binnen terwijl ik bij de moto blijf. Diefstal zou hier vaak gebeuren, dus we nemen dat risico niet door uit te dagen. 

Amaai de prijzen voor de naft is hier zo laag!

Toch vergeleken met de laatste weken. Even gebruik van maken.

Tenslottte zetten we ons weer op de weg naar waar we gaan overnachten. 

Maandag 8 juni

Goed geslapen op het stukje naast de baan, zonder voorzieningen, waar er genoeg plaats is zodat het makkelijk is om een rustig plekje te vinden zonder enige last te hebben van iemand anders of andersom.

Als we vertrekken passeren we sluikstort op deze leuke plaats, erg. 

Wat een dikke slang ligt hier dood op de weg! Een tapijtpython?

Maar ook alweer paarden en koeien, naast de andere kleine dieren.

De zon laat zich zeer goed voelen in de voormiddag, waardoor we na een 70 tal kilometers in het klein dorpje Pine Creek een stop doen.

Ik zie een groep gezellig aan een tafel. Ik ga eens de sociale uithangen en ga erop af voor een gezellig babbeltje, misschien leer ik iets bij? Ik vraag eerst of ze van hier zijn. Ja de plaatselijke lokalen. Dan vraag ik of het water dat hier uit de kraan loopt, drinkbaar is. Er staat nergens 'Niet Drinkbaar' en een Aussi zei me eens dat het dan zeker drinkbaar is. Hun antwoord is om dit tapwater niet te drinken. Eigenlijk best nooit tapwater te drinken in het algemeen, dat mag ik mezelf echt niet aandoen. Ze koken àltijd eerst het water voor ze het gebruiken. Àltijd! Anders word je er ziek van!

Ik laat weten dat ik al 5 maanden bijna altijd kraanteswater drink zonder problemen. En het water koken, geen optie is aangezien we met de moto reizen en niet de nodige spullen hebben. Ze blijven hardnekkig volhouden dat ik nooit tapwater mag drinken. Water kopen, stellen ze voor. Water kopen aan 8 dollar zie ik niet echt zitten als er drinkbaar water is, zeg ik. Ik vraag of er misschien anderen ervan drinken? Misschien dat zun nu juist heel, maar ook héél voorzichtig willen zijn? Ze geeft me een andere tip om appelazijn in het water te doen, gaan de bacteriën van dood. Ja inderdaad, maar de smaak?

Dan ineens, zeg als jij niet geïnteresseerd bent in onze tips, ga dan weg, zegt ze terwijl ze met haar arm me wegwimpelt. 

Ok toch bedankt voor de tips en druip af. Pfff mijn sociale actie is weer súper geslaagd. 

Laurens vindt dit alweer keigrappig, want hij zou zich over zoiets nooit druk over maken. Bij hem heeft zelfs een vrouw, een tijdje terug, gewoon haar boek gepakt en in beginnen lezen, terwijl Laurens een gesprek probeerde aan te knopen. Deed hem ook niets. Makkelijk!

Laurens zijn sociaal praatje met andere moto-rijders is beter uitgevallen. Daar is hij te weten gekomen dat wij 'the most famous bikers on the track' zijn. Velen hebben ons al gezien en zeker voorbijgereden. Op de groepchats voor 'bikers' worden wij dus het meeste vernoemd.

En zoals steeds heb je dan pro's en contra's. Ik dacht al zoiets wanneer moto-rijders absoluut niet willen reageren wanneer we elkaar passeren en Laurens dan enthousiast een goeiedag wuift, de contra's dus. Meestal wordt zijn groet positief beantwoord. Zoals hier ook maakt het voor hem àllemaal niet uit. Wat een vrij vogeltje hij toch is.

Het leuke aan dit dorpje is dat er in deze regio, enkel en alleen hier, een soort papegaai leeft. De 'Hooded Parrot'. Wat een mooie kleuren! 

Specifiek aan deze soort is dat ze hun nesten in termieten-heuvels bouwen. Ze graven ze diep genoeg erin zodat het nest beschermd is tegen roofdieren zoals de slang. Ook omdat het nest stabiel op 30 graden Celsius blijft zodat de ouders het nest makkelijk kunnen verlaten en de kuikens daardoor beter kunnen voeden. Ook tijdens de nacht kan het nest onbewaakt achterblijven terwijl de papegaaien hoog in de boom zich groeperen.

Waarom gebruiken Hooded Parrots deze speciale truk? Omdat de heuvels van de termieten hier en omstreken zo groot zijn? Vaak zijn ze drie meter hoog of hoger. 

Laurens dacht erdoor te kunnen rijden met de moto. Niet dus!

We rijden nu al honderden kilometers naast afgebrande stroken en stukken naast de Highway. Deze keer zien we het effectief branden met zeer veel rook tot gevolg (video).

Voor de meesten hier is dit de normaalste zaak. Maar ik denk steeds 'Oh nee brand! En er is niemand bij? Wat als het vuur verder en verder trekt? Moeten er geen watertanks klaarstaan? Brandweer? Mensen met brandblusapparaten? Arme getroffen diertjes...'

We hebben beiden toch wat last van de hitte. Zo heet ineens? Misschien nog eens naar het weerbericht kijken wanneer ik wifi vind? Af en toe werkt mijn mobiele data terug, maar slecht. Hoe dichter naar Darwin hoe beter de connectie, werd ons verteld, toch waar wij op zitten (Aldi Telstra).

Op een rest area kappen we ons af..

Nood aan wat schaduw!!

We vechten voor de enigste bank in de schaduw. Tot ik ineens aan iets denk. Hoe vaak heb ik hem horen vertellen dat hij makkelijk op een moto slaapt. Bewijs het dan maar Laurens. En inderdaad snel is hij vertrokken, liggend op de moto.

Terwijl ik de bank, onder het afdak, èindelijk voor mij alleen heb. BAF! LIG! We zijn beiden letterlijk door de hitte neergeslagen. 

We waren op weg naar de Robin Falls waar ook een free campground is, maar gaan toch hier ons tent openklappen, is te heet. 

We liggen ontspannen in ons tent terwijl de gebladerten van de bomen ons iets of wat schaduw geven.

Vlak naast ons is er een groep aziaten die uitgebreid koken, normaal eigenlijk, maar voor mij is dit ondertussen 'uitgebreid'. Op het einde als ze oprommelen en inpakken zien we machteloos toe hoe ze de restjes verse groenten, bereid eten,... in de grote vuilzak kappen! Te laat om tussen te komen. Schaamteloze Laurens schoot maar niet in actie en ik schaam me veel te hard om aan soortgenoten hun restjes te vragen, no way! Gezichtsverlies! Voor een aziaat is dit het ergste!

Nadat ze zijn vertrokken, zetten wij ons aan de tafel voor het 'avondeten'... Één blikje sardienen die we delen, kan het nog zieliger?

De man met een trailer, waar we eerder water van kregen, heeft dit precies opgemerkt en komt ons twee blikjes (beef-stew en bonen) geven. We openen er ene en beginnen het koud op te eten. Meteen erna komt hij met drie borden en een steelpan. Hij wil absoluut zijn pasta kip met ons delen. Het smaakt verbazend goed met veel look, jammie!! 

Superhard bedankt!! 

Soms vraag ik me af of ik blij of triest moet zijn. Dankbaar of schamen? Over zoiets kan ik niet bij Laurens terecht, want dan ben ik weer ziek in mijn kop.

Heb dit net voorgelezen aan hem (zoals ik steeds mijn verhaal voorlees, voor ik het post) en inderdaad, heb gelijk. Hij snapt niet dat ik me kan schamen, wanneer mensen eten brengen uit medelijden. Dan ben ik ziek in mijn kop. Laurens is overtuigd dat die lieve man dit niet heeft gedaan, omdat we een blikje sardienen deelden of zijn blik koud opaten. Hélemaal niet daarom! Mensen doen zoiets niet uit medelijden. Omdat hij eenzaam is en gewoon een babbel wou! Gij bent echt ZIEK in uwe kop Woon. Een dikke zeveraar!!! 

Pfffffffff

Van Laurens is het zeer belangrijk dat ik àlles vertel. Dat de man het over zijn werk heeft gehad, dat het zijn gezondheid heeft gekost: zijn longen vervuild met silicum, zijn nieren verloren door te weinig te drinken, zijn broer heeft hem zijn nier gedoneert. Dat hij hier helemaal alleen woont en dat zijn familie in Kroatië zit.

Dààrom dat hij zijn avondeten met ons deelde. Om zijn verhaal te doen. 

Ik zie dit als een gevolg van een gevolg.

En zo discusiëren wij heelder dagen door, over meningsverschillen!! Ik word er volledig door leeg gezogen. Vermoeiend!! 

Hij snapt niet dat het over begrip ga, hij beziet het dat ik STEEDS mijn goesting moet krijgen. 

En nu ga ik stoppen, want begin te zàgen.