Laksa

Zaterdag 13 juni

We slapen enkel met het muskietennet wanneer het echt warm is en we niet onder bomen staan. Want dan kunnen vogels op ons schijten. 

Dus hier aan de kust, onder een open hemel, kunnen we het buitenzeil achterwege laten. 

Tijdens een kleine discusie helpt een vogel mij en kakt op Laurens zijn schouder, recht door het muskietennet! Het spettert uit elkaar door de gaatjes van het net.

Tja als je graag in het middelpunt van de belangstelling staat... vogels nemen dat héél serieus. 

Met binnenpretjes pak ik alles in.

De uil hebben we ook niet meer gevonden. Wel een verse hondendrol lag enkele meters van waar we boeboekie hebben achtergelaten. Een dingo? En als niet, een slang? Sowieso wat een horror! Moet moeite doen om me niet al te schuldig te voelen...

Gisteren viel het Laurens op dat de ketting van Hondatje veel te los zit. Hij wil dat zo snel mogelijk oplossen en na het strand te hebben verlaten stopt Laurens bij de eerste de beste woning.

Na even roepen en klaxoneren zonder enige reactie, gaan we verder. We zien een man op zijn rollator zitten naast de weg en stoppen naast hem. Laurens vraagt of hij een steeksleutel 24 heeft. De man staat er te wachten op iemand die hem komt oppikken. Hij staat recht en vraag of Laurens hem kan volgen. Het is snikheet en hij taffelt nog trager dan een slak terwijl Laurens braaf doet wat hij zei, hem volgen. Dat doen we dan ook, gepakt en gezakt op de moto in de blakende zon. Tuffen met Hondatje kan dan toch nòg trager dan traag. Na eeuwen belanden we bij zijn buur. Hij was eerst van plan om naar zijn eigen woonst te gaan, maar heeft dan toch maar eerder de afslag genomen, wegens tijdgebrek. Hij roept zijn buurman, die zich laat zien met een zuur gezicht en legt de situatie uit. De buurman begrijpt niet waarom hij ons zou helpen, want hij kent ons niet. Het ijs wordt uiteindelijk toch gebroken. We mogen een tool (Engelse sleutel) gebruiken waarmee het lukt en een paar handschoenen voor mij. Hij wordt met de seconde vriendelijker, waarna we beide items zelfs mogen houden. Super hard bedankt!

Dan zetten we onze route verder naar Parap Market in Darwin City. Op aanraden van goede vriend Igor, gaan we ons ontbijt halen bij Mary's Laksa. Igor trakteert! Súper lief van hem! 

Toegekomen is het ondertussen heel heet en pokkedruk op deze markt.

Eerst breekt mijn hart van deze affiche.

Ma och, heeft ook een hartje rond zijn neus zoals Vengatje, oooh. Hopelijk wordt hondje met baasje terug herenigd.

Mijn aandacht erbij houden, zoeken naar het kraampje van Mary's Laksa... gevonden! Daar waar er lange rijen staan aan te schuiven, langs twee kanten. Jawatte dit moet inderdaad echt goed zijn! Het gaat vrij snel vooruit. Ik bestel 2 Laksa Seafood en we gaan ervan smullen aan de tafels. Maar drie tafels voor zoveel volk! We proppen ons ertussen. Het was geen enkel probleem voor de man dat voor ons zit.

Zijn vriendin komt erbij en zet zich dan vlak voor mij met een zuur gezicht. Is er duidelijk niet mee gediend dat we ook aan hun tafel zitten. Enorm ongemakkelijk probeer ik te genieten van deze luxe maaltijd, want wat kan mijn lichaam dit rijkelijk gevarieerde maaltijdsoep gebruiken.

Het smaakt verukkelijk! Ik durf amper opkijken. Ze vertrekken uiteindelijk, want madam wil nog wel iets eten, maar laat duidelijk merken dat ze dat gaan meenemen, want ze wil het absoluut niet hier eten. Als ze zuur vertrekt, zegt de man toch nog stiekem goeiedag. Jawatte seg! Ben ik blij dat ze weg zijn en in alle rust ervan kan genieten. Dan komt er een gepensioneerd koppel erbij. Geen enkel probleem! Plaats genoeg! We geraken aan de praat, heel veel gepraat, zeer interessant daar niet van, maar daardoor verwaarloos ik mijn eetproces, met koude soep tot gevolg en niet meer het laatste restje opeet. Ik dat iets laat liggen?! En dan nog zoiets héérlijk! En zeker nadat ik èindelijk nog eens van een warm maal kan genieten. Of té onvriendelijk of té vriendelijk, wat ben ik weer moeilijk. Ik wou gewoon 100% volluit genieten van dit wonder. Het was alleszins absoluut de moeite! Bedankt lieve Igor!!

Het waterpark in Palmerston is ideaal om af te koelen. Gedoucht en mijn kleren gespoeld, zitten we de uren die volgen aan de picnictafels in de schaduw, terwijl de batterij ergens oplaadt. Niet één, maar twee verhaaltjes gepost. 

Alweer rijden we naar Gunn Point voor de nacht. De zon is bijna onder.

Oppassen voor kangoeroes. 

Onderweg hebben we te maken met veel rook dat onze ogen ervan pikken. Regelmatig zien we brandhaarden, alweer onbeheerd. 

Zelfs bij de laatste kilometers offroad brand het op verschillende plaatsen.

Maar de gratis kampplaats is er net achter! En het is daarbovenop ook weekend, dus veel drukker dan in de week. Willen ze iedereen verjagen? Ben ik weer dramaqueen? 

Als boeboeke héél misschien toch nog had geleefd, nu dus niet meer. 

Aangekomen aan het strand, lijkt de lucht hier niet berookt.

Haleluja oef! Dat het maar wegblijft. 

Wat is het druk! We zijn genoodzaakt op het strand ons tent op te zetten tussen anderen die luidruchtig feesten. Maar luider zijn de moto-crossers en nóg luider de quads die scheurend en schuivend met het bijhorende gegil voorbij scheren. Steeds hopend dat ze onze tent niet raken of de controle verliezen. Zelfs Laurens was er niet scheutig op. 

Het enigste waar dit goed voor is, is voor de krokodillen misschien wat af te schrikken met hun kabaal? Hier is al een krokodil van 3,6 meter gevangen nadat deze een hond heeft opgefret en een visser heeft zichzelf eens moeten verdedigen met zijn gereedschap. Als we helemaal alleen met ons tentje hier op het strand zouden staan in krokodillen-gebied, zou ik weer geen oog dichtdoen. Ik zie onszelf al verdedigen met een dessertlepel en een vork! Maar op deze manier is het natuurlijk ook moeilijk de slaap te vatten met alweer de extra toevoegingen van de KNALLEN van hun vuurwerk. Is het een feestdag ofzo? Of gewoon weekend?

Eindelijk in slaap gevallen met mijn oorstoppen in, schieten we wakker van de regen dat los door het muskietennet lekt. Eens het buitenzeil erover gespannen staat, stopt het natuurlijk, typisch.

Komaan Woon probeer toch nog een uurtje of twee te slapen voordat de zon ons eruit brandt. 

Zondag 14 juni

Zoals je kan zien stond ons tentje niet echt 'Crocwise'. 

Gelukkig geen langwerpige tandenmonsters op het strand, maar wel schelpen overal verspreid. 

Heel de nacht heb ik aan die heerlijke laksa gedacht. Vandaag, zondag, is er nog een markt met succesvolle laksa. Bij het kraampje 'Purple Lady' op de Rapid Creek Market. Omdat Mary's Laksa helaas enkel zaterdag serveert, wil ik deze troostprijs uitproberen, heb de smaak te pakken. 

Er staat toch ook wat volk, dus zal het niet slecht zijn. 

Deze keer ga ik voor genot in àlle rust en beland 7 km verder in het East Point Reserve. Alleen aan een overdekte picnictafel geniet ik van mijn Laksa BBQPork naast het meer Lake Alexander. Dit heeft me ook zeer goed gesmaakt. Mijn maag is uit haar winterslaap en draait op volle toeren. 

Eindelijk weer op krachten, vind ik de moed om een dokter te zien. Want de bubbeltjes blijven zich verspreiden over heel mijn lichaam. Op een zondag en zonder nieuws dat Medicare in orde is. Dat wordt weer een uitdaging. Gaan horen kan geen kwaad.

Wat een meevaller dat het zo rustig is!

Het verdikt is gordelroos, hetzelfde virus dat waterpokken veroorzaakt. Had ik als kind ook en dan blijft het virus aanwezig in het lichaam. Om te zeggen dat ik lichamelijk alles aankan is dus niet waar. Op alle vlak ben ik zwaar over mijn grenzen gegaan en dan kan het virus lekker toeslaan. Dan breekt het lokaal uit. Aangezien het over heel mijn lijf is beginnen verspreiden, wilt zeggen dat het virus in mijn bloedbaan is terechtgekomen wat zeer zeldzaam is. Komt enkel voor bij een sterk verzwakt immuunsysteem. Deze reis heeft al zijn tol geëist. 

Het goede nieuws is, dat onze Medicare in orde blijkt, aangezien er geen betaling wordt gevraagd. 

Wel moet ik een zware kuur pillen nemen. Valaciclovir, 3 keer 2 tabletten per dag, een week lang. Mijn lichaam is te zwak om het virus tegen te houden. 

Dat weten we dan ook weer.

Nog een McDoke, voordat we alweer naar Gunn Point gaan voor de nacht. We hebben geen keus en het zal er wel rustiger zijn, aangezien het weekend voorbij is. 

Op onze weg zien we een achtergelaten swag in een buskot.

Een swag is een traditionele Australische slaaprol, een soort draagbare eenpersoonstent met een dik matras erin. En nog wel van een zeer goede kwaliteit waar niks aan is. Voor dit geval leg je snel enkele honderden dollars neer. Onmogelijk met de moto, zou niet slecht zijn, zo ieder zijn eigen kamertje wanneer we weer worden getransformeerd in zure pruimen. Cònstant samen zijn eist ook zijn tol, om niet te zeggen dat we al 12 jaar bijna altijd samen zijn. Niet moeilijk dat we elkaar soms kunnen vermoorden, ik dan toch. Met gordelroosjes tot gevolg.