De natte bergen van New South Wales

Het is een tijdje geleden dat ik nog van me heb laten horen. Het excuus dat mijn inkt steeds uitliep door de regen kan ik niet gebruiken in deze moderne tijd van de gsm. Veel regen hebben we inderdaad gevoeld. Neen eerlijk gezegd was mijn motivatie ver te zoeken, maar ik heb ze gelukkig een beetje terug gevonden. Is het omdat we hier al zolang zijn dat ik niet meer het gevoel heb op reis te zijn? Alles begint gewoon, normaal aan te voelen? Dag in dag uit... of is het door iets anders? Is mijn kaars uit? Ik weet het niet. Soit ik heb hopelijk een iets of wat leuk verhaaltje ineen geknutseld. 

De eerste week nadat we verder noordwaarts waren getrokkken was het duidelijk voelbaar dat we in een warmer klimaat zijn terecht gekomen nadat we de bergen achter ons hadden gelaten. Het waren enorm aangename dagen geweest. Rustig ook tussen ons. Hebben beiden terug ons evenwicht gevonden? Zeer leuke mooie routes langs de oostkust, heerlijk met ons tuffend Hondatje. 

Kookabura's heb je al gehoord, ze laten een stempel achter. Maar als dat nog niet genoeg is, laten ze zich maar al te graag kennen wanneer je eten voorbereid...

In Warragamba na een rustige nacht, pakten we in en verhuisden de boel naar de barbecues. Het laatste pannekoekenbeslag werd gebakken.

Het is een enorm lastig karweitje om pannekoeken op een plaat te bakken die niet te regelen is. Aan of uit. Het lukte Laurens zelfs niet, maar dat had eerder met geduld te maken. Kookabura's hielden heel de tijd de bakplaat in het oog (rode pijl).

Het zijn vleeseters, dus ik hoefde niets te vrezen, dacht ik terwijl ik de pannekoeken voor de twintigste keer had gedraaid. Alleszins dat dacht ik toch. Verkeerd gedacht! Plots duikt de grote vogel en landt op de loeihete plaat om dan met mijn perfect gebakken pannekoek te gaan vliegen (video). Het was èindelijk klaar om lekker op te peuzelen! Oooh stoute dief!

Enkele kilometers verder aan een supermarkt Woolworth, in een soort shopping-complex, zou een warme douche zijn? Uiteindelijk gevonden op een verdiep lager, in een toilet voor minder validen. Maar alleuh, de douche-slang hebben ze eraf gedraaid. Hoe onozel! Even gevoeld of er effectief warm water uit de 'open buis' loopt... ja ok, potje gehaald en ik eraan begonnen. Na een grondige wasbeurt, weer herboren, nice & shining, heerlijk.

We hebben een tweede nacht op de alles-erop-en-eraan-kamping gestaan, zodat we de ochtend erna naar Sydney konden vertrekken. Bij grote steden is het steeds lastig om dichtbij een gratis kampplaats te vinden. Deze keer weer, was de dichtsbij zijnde bijna twee uur rijden, toch in ons geval, de tuftuffers. En na het verkennen van een grote stad is het weer enkele uren rijden voor de volgende slaapplaats. Liefst voor het donker wordt, om rondhuppelende kangoeroes te vermijden. Rond 18u wordt het donker. Dat betekent dat we maar een korte tijd hebben om een grote stad te verkennen. 

Toch hebben we genoeg glimpsen opgevangen van Sydney.

Waar we meteen naartoe zijn gereden is het bekende Opera House met zijn daken in de vorm van zeilen, tevens het wereldberoemd centrum voor podiumkunsten.

De Sydney Harbour Bridge stond vlakbij mooi te pronken. Ook wel bekend als "The Coathanger". Het is de hoogste stalen boogbrug ter wereld, met een hoogte van 134 meter boven zeeniveau.

De 'Circular Quay in Sydney' is een belangrijke baai gelegen tussen het Sydney Opera House en de Sydney Harbour Bridge.

De fontein 'El Alamein' is zo verfijnd en uniek.

Het stelt een paardenbloem voor, gemaakt van waterstralen, die uit een bolvormige bronzen kop spuiten. Het is een oorlogsmonument ter herdenking van soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld in de Slag bij El Alamein. 

Vlakbij staat de internationale wegwijzer in de Fitzroy Gardens, gelegen in de wijk Kings Cross.

De langste kerk van Australië is de St Mary's Cathedral.

Deze kathedraal is gebouwd in neogotische stijl en bestaat uit lokale zandsteen.

We cruisden nog rustig door de stad op Hondatje en genoten van de Site Seeing.

Het CocaCola-bord is 41 meter lang en 13 meter hoog, en stond lange tijd bekend als het grootste reclamebord op het zuidelijk halfrond. 

De muurschildering "Still Thriving" toont twee inheemse mannen in een omhelzing, omgeven door inheemse wattle-bloemen en een regenbooglint. Het kunstwerk weerspiegelt de persoonlijke ervaringen van de kunstenaar als een queer inheemse man en viert liefde en solidariteit in de gemeenschap.

We verlieten Sydney via de Hawkesbury River Bridge.

Binnen een uur werd het donker en moesten we ons haasten om een plaats te vinden voor ons tentje.

Enkele keren hebben we gratis kampplaatsen gevonden, midden in de natuur. Waar zelfs geen gsm-bereik was, puur natuur.

 tentje achteraan

Geweldige plaatsen vind ik, maar het nadeel is dat we er telkens maar één nacht kunnen blijven wegens water tekort. Kampings, weg van alles, heeft vooral de rust en de natuur mee, maar wat betreft de faciliteiten... droptoilet, amper regenwater, geen barbecues,... Het is het een of het ander. Vaak op plaatsen waar er goede voorzieningen zijn, is in de bewoonde wereld, dus drukte en lawaai, vaak ook naast een autoweg. We kunnen helaas niet met veel liters water zeulen, reizend met een moto. Slechts water voor ongeveer een dag, maar daarentegen weinig verbruik aan benzine. Ook gaan vaak de laatste kilometers tot aan de kampingplaats, die heerlijk diep in de natuur gelegen zijn, over gravelwegen.

Heel risicovol voor een niet offroad-moto. Dan telt echt wel ervaring om er zonder kleerscheuren door te komen. En zoals steeds heb ik véél meer stress dan Laurens, hij totaal niets eigenlijk, terwijl mijn benen steeds zeer doen van de krampen. Enkele tientallen kilometers over schuivende kiezels, oneffenheden, omhoog, omlaag,... doen we makkelijk een uur over, vol spanning!

Een zeer geslaagde slaapplaats die ikzelf heb gevonden op google maps, nergens op een andere app te vinden en ook verlaten waar niemand kwam, was naast een rivier in de natuur, waar zelfs een picnic-tafel stond. Geen kat gezien, wel veel waterlelies.

In tankstations hebben we ook enkele keren gebruik gemaakt van de warme douches, die vooral bedoeld zijn voor truck-chauffeurs. 

Al eens Ibissen als mee-eters gehad? Vijf hadden we aan ons been.

Als dank voor hun te voederen hebben ze zich mooi gepresenteerd als vier op een rij.

Laurens heeft weer de held gespeeld voor een Franse jongeman Matthis van 23 jaar.

Dankzij Laurens rijdt hij terug veilig met nieuwe remschoenen, remcylinders, remvloeistof en nog ditjes en datjes. Twee dagen hebben ze (ik ook af en toe) eraan bezig gezeten. Twee lokale mannen hebben ons geholpen met hun gereedschap uit te lenen.

De nachten hebben we doorgebracht op een zalige kamping (stond niet op Campermate, wel op Park4night) met een prachtig uitzicht.

Twee ochtenden zijn we alledrie het heldere water ingegaan. Ik heb mijn gat afgebibberd! Koud! 

De heldenklus heeft Matthis minstens 1000 tot 2000 dollar bespaart. Dat hebben we geklonken met een gezellig kampvuur waar we sappige smakelijke T-bone-steaks op hebben gebakken.

Ze hebben al plannen gemaakt om samen een rally te doen...

Nadat onze wegen scheidden, was het goede weer omgeslagen en waren de wolken veel te sterk aanwezig.

Regen gieten en nog eens gieten. We kwamen maar traag voorruit, omdat we steeds moesten schuilen. Wakker worden, gieten, inpakken, schuilen en tent drogen onder het afdak van de picnic. Rijden, weer regen, schuilen onder het afdak aan een barbecue met tafels waar we ineens gebruik van maakten. Rijden, spetters, schuilen in een lokaal shoppingcenter,... we stonden zelfs een keer òp de bank van een vervallen buskot in niemandsland met de moto tegen ons gedrukt en nòg werden we nat. We hebben ook totààl niets van regenspullen bij en waren vaak al veel te nat om plastieken zakken over onze kop te trekken. We verhuisden wat verder naar een ander belachelijk afdak van een vervallen picnic-tafel. Laurens zag wat verder een verlaten caravan en ging kijken in zijn geweldig nat outfit.

Als hij aan de caravan toekwam, ging de deur open en stond er een vrouw met rotte tanden voor zijn neus. Ze bleek ver weg te zijn. Hij zei "I'm sorry but it looked abandoned". Zei dan "Why?" Laurens: "Everything is broken!". Ze was aan het koken op een open houtvuur ÌN de caravan en ÀLLES zag zwart vanbinnen! Er was nog iemand binnen. Ook doodnormaal dat er een verzopen Dumbo plots voor haar deur stond. Saint Elephant vroeg nog of ze iets nodig had. Gelukkig zei ze 'Nee'. Jamaar stel je voor dat ze een heel boodschappenlijst gaf. Wij waren nu niet bepaald dé geschikte partij en het was niet hét perfecte moment om het te kunnen verwezenlijken, niet? We zagen haar ook de etensresten uit de pot krabben zodat de brij vlak voor haar deur op de grond viel. Ze zette letterlijk geen stap te veel. Ik wil niet weten wat voor ongedierte dat aantrekt. 

Na úren uiteindelijk een perfecte plek gevonden onder een groter afdak naast een picnic-tafel waar we lekker droog stonden voor de nacht. Lichaamswarmte is dan cruciaal om alles te drogen. Mogen we hier eigenlijk zomaar een tent open klappen? Zo niet, ik geloof nooit dat de politie ons zou wegjagen in de gietende regen pikkedonker. En gelijk had ik. Laurens is soms te hardnekkig met de regels te volgen. Ik betaal dan gerust steeds de boete, als die zou komen, wat ik betwijfel. 

Een bepaald dorpje heeft ons beiden blij gemaakt. Laurens omdat het naar 'hem' is vernoemd. 

En ik, omdat we eindelijk voor de eerste keer een schildpad tegenkwamen! Dankzij de goede ogen van Laurens. Hij zag dat het diertje de baan wou oversteken. Aangezien het dezelfde snelheid heeft als ik, ben ik het beestje gaan helpen, voordat een Aussi het per ongeluk platrijdt. En daar stond ik dan aan de overkant, op te kijken tot er actie komt... 

Tja zoals ik dus... wat een actie... véél geduld voor nodig voordat het koppeke eruit kwam? Neenee de kop was niet ingedrukt, maar opzij geduwd, omdat zijn nek te lang is! 

Dit is de Australische slangenhalsschildpad (video). Zijn kop en nek lijkt inderdaad heel hard op een slang. Ik denk dat dit de eerste keer is dat ik een langnek-schildpad met een harde schild heb gezien. Toppie!!

Een andere keer in Kyogle, wanneer we een brug overstaken, werden we plots verrast door luid gekrijs. In de bomen rondom hingen overal talrijke vleermuizen (video).

Honderden of meer? Het zijn vliegende honden (ook vliegende vossen genoemd) oftewel flying foxes, de grootste vleermuis van Australië. Ik zag twee soorten. Met een oranje vacht en grijs hoofd, dat zijn de Grey-headed flying-foxes.

Ze leven enkel en alleen in Australië en zijn helaas zeer kwetsbaar wat betreft het uitsterven van de soort. In de bomen zag ik ook een andere soort, de Black flying foxes, helaas ook een kwetsbare soort. 

Grappig hoe sommige slapen, die hangen helemaal open, in zo'n diepe slaap dat het hun niet meer lukt om zich volledig dicht te klappen (zie foto onderaan bijvoorbeeld). En hoeveel lawaai ze maken!? Terwijl ze eigenlijk zouden moeten slapen. Een mens moet niet veel zeggen, slapen met de mond wagenwijd open waarvan de kwijl eruit loopt met snurken erbovenop. Ik zal maar voor mezelf spreken zeker?

Veel regen heeft ons naar een camping in Woodenbong gedreven waar we voor de eerste keer hebben betaald (10 dollar). Op zich niet veel, maar met zoveel free campgrounds.. We konden niet anders, steeds wanneer het stopte met regenen, vertrokken we weer waarna de regen weer viel. Waardoor we terug werden geblazen, dit hebben we ettelijke keren herhaald, echt onozel, de wolken pestte ons precies. Onder afdak = geen regen. Op moto = gieten. Waardoor we op die betaalde camping waren beland. Had ik deze plaats maar eerder gevonden, dat had ons uren gebibber in de wind (wel onder een afdak) bespaard. Àlles was ook dicht door de belangrijke feestdag 'Anzac'. Op de camping konden we gelukkig ons tent en moto onder een afdak zetten waar ook een lavabo stond, handig. Genoodzaakt twee nachten gebleven door de ... regen. Natuurlijk de volledige reiniging-herstel-procedure voltooid. Douchen  (munten), alles wassen in een typisch Australisch wasmachine (munten) met enkel koud water, een deftig volwaardig stoofpot gemaakt en gesmuld! Niet normaal, héérlijk!! Dankzij de alles erop en eraan overdekte keuken zonder servies, bestek, potten,... maar wel barbecues, oven, micro, electrisch vuur, waterkoker, lavabo,... Een pot konden we gebruiken van het lieve koppel Mick en Linda die de kamping openhielden. De micro, daar hebben we ook gebruik van gemaakt, om wat kledingstukken te drogen, enkel puur katoen.

Omdat er nog veel regen aan de oostkust werd voorspeld, konden we niet anders dan weer de bergen in te trekken. We moeten achter de bergen geraken waar het zonnig is.

En voor we het wisten reden we de laatste wegen over het grondgebied van New South Wales.

Achter de bergen staat zonnige Queensland ons op te wachten.

Door de regen hebben we belangrijke plaatsen rechts van ons moeten laten zoals Brisbane, Byron Bay, Gold Coast, Sunshine Coast,... 

Daartegenover hebben we prachtige (als het niet regende) Tourist-Drives genomen door de bergen met regelmatige stops.

Wat ons ook is opgevallen tuffend door Nieuw Zuid Wales, zijn de kangoeroes. We hebben er bijna géén gezien, kunnen ze nog niet op één hand tellen!

Australiërs zijn over het algemeen vroege vogels, op de campgrounds toch. Ik denk steeds dat het véél later is dan het werkelijk is. Wanneer ik denk dat het bedtijd is zo stil, blijkt het 18u-19u te zijn. Als het lijkt dat het middernacht is, nachtelijke stilte, blijkt het 20u-21u. En tegen 6u in de ochtend hebben velen al ingepakt, ontbeten en zijn ze zelfs al weg. Zo'n ritme is voor mij een regelrechte ramp. Ik ben zoals een schildpad dat door de zon liefst eerst moet worden opgewarmd om mijn nog-in-slaap-modus-lichaam te ontdooien. Zoals olijfolie die vrij dik is geworden door de kou en terug wat moet opwarmen om het weer vloeibaar te krijgen, zo voelen mijn gewrichten toch alleszins. Vooral dat de zon toch op zijn minste al is opgekomen, ook al verstopt ze zich achter de wolken. Ook om alles te drogen van de regen, condens en dauw. Het is nu ook niet dat we een strak schema hebben dus het kan lekker chill. We zien gewoon waar het weer ons duwt en wat er op ons pad komt. Het enigste wat we weten is dat we noordwaarts trekken.

Cause we're free to do what we want  lalala lalalieeee.