Crash-Boem-Bang!

Dinsdag 23 dec

Vandaag gaan we richting Norseman, daar waar de Nullarbor begint. Toch meer dan 600 km voor we aan het beginpunt toekomen. 

In Albany weet ik een adresje waar we gratis van warme douches gebruik kunnen maken. Dankzij de kosteloze app Campermate. Zelfs offline makkelijk te gebruiken. 

We pikken nog even een bootje mee.

De Brig Amity, de eerste Europese boot die hier in het westen van Australië is gestrand met de bedoeling zich te vestigen.

En dan nu de frisse herboring om daarna de hete woestenij in te gaan.

Ze zijn perfect, om het gerief droog te leggen mèt kapstokken, heel belangrijk vind ik. Helemaal ready sta ik daar maar op het warm water te wachten.... komt maar niet, blijft koud. Seugh!! Ik ga me echt niet koud wassen in de frisse ochtend. Pffff zo hier en daar... brrrrrr... Kak! Had toch graag mijn haar gewassen pffff. Dan denk ik ineens 'Het zou toch niet...?' Ja dus, een dyslectische loodgieter heeft het warm en koud omgedraaid. Yes! Ik kan toch voor mijn herboren genot gaan. Jippie, all the way. Alle vuile was mee wassen, niet veel eigenlijk, handig als ik weinig mee heb, moet ik ook niet veel wassen ha! Waarom dure accomodaties betalen van 100 tot 400 dollar? Naft is hier ongeveer 1 euro per liter. Voor honderd kilometer kost ons dat ochottekes €2. Doe daar gratis warme douches bij. Als het heet genoeg is, buiten massa's stranddouches beschikbaar en op die manier is dat echt goed te doen om Australië te bewonderen. Genoeg maanden hier vertoeven zodat de vluchten en de moto op al die maanden een peuleschil wordt. Nog op de promoties letten in de supermarkten en voila ons broodje is gebakken. Naruurlijk ook een klik kunnen maken om niets te willen, maar aan te passen aan wat er beschikbaar is. 

Na het verlaten van Albany rijden we kilometers na kilomteres voorbij zwart verbrande bomen.

Hier en daar zien we toch nog wat oranje bloesems van de Australische kerstboom. Lange dorre stukken geven ons een voorproefje van de Nullarbor?

Als we op zoek zijn naar een slaapplekje, kijkt Laurens even achterom of die zijstraat wel geschikt is? En met die zware lange Road Trains die passeren, wat steeds een heftige windstoot geeft... Door alles tesamen belanden we voor we het goed beseffen ineens naast de weg in de gravel en vallen we met de moto. Shit!!! Auw!! De Honda ligt op ons, wij op onze zij eronder. Laurens heeft vooral pijn aan zijn knie, elleboog,... Aiaiaiai niet goed!! We zijn beiden verschoten van hoe snel dat zoiets toch kan gebeuren!? Laurens is er echt niet goed van, voelt zich enorm schuldig. 

De man die ons heeft zien vallen snelt ons ter hulp, vraagt of alles ok is en trekt onze moto recht. "Thanks mate", zeg ik. Oh cool de eerste keer dat ik effectief 'mate' zeg. Terwijl ik hem aankijk denk ik 'Amaai ik zal maar eens beginnen met mijn gezicht te hydrateren of ik heb vroeg of laat ook zo'n dikke verrimpelde leren huid'. Waar denk ik toch aan op zo'n moment?? Er is toch ook echt iets mis in mijn kop. Misschien is er wel een draadje losgekomen in mijn hersenpan tijdens het vallen? 

Van alle kanten komt er hulp, mensen stoppen om te vragen of het gaat, of ze iets kunnen doen, zijn ècht bezorgd door hoe de situatie eruit ziet. Echt lief wel. Na het bekomen denken we dat alles wel goed is. Niks gebroken, we kunnen alles bewegen, heel belangrijk. Laurens zijn knie en elleboog liggen vooral open, maar dat zijn maar schaafwondjes. Niks echt ernstig, enkel wreed pijnlijk. De moto lijkt ok, enkel de steunpoot staat een beetje scheef. Hij doet een mini-testrit en cava, rijdt nog. Oef ook dat is in orde. We rijden nog 3 km verder aan een camping om wat te bekomen. Ik verzorg zijn wonden. We hebben niet veel bagage mee, toch ben ik voor alles voorzien, hoop ik toch... finger crosst. 

Ik heb gelukkig niets, enkel wat pijn aan sommige gewrichten, maar dat ben ik gewoon van mijn artritis. Laurens heeft de grootste schok opgevangen, My Hero!

Er is niemand aanwezig, wel een paswoord van hun wifi. Handig aangezien ik op heel de weg naar hier geen bereik had. 

We zetten ons tentje wat verder in de natuur, dan is het tenminste gratis. 

Woensdag 24 dec

Bij het wakker worden voelen we niet meer pijn dan gisteren. Oef!!! Het is zelfs wat beter. Je weet maar nooit bij een val. Dan moet je effectief een nachtje over slapen om te zien of er niet meer schade is dan verwacht, zwellingen, stijfheid,... We hebben geluk bij een ongeluk, we mogen ons pollen kussen. 

De moto is wel helemaal bekrast, niet goed om later door te verkopen, maar het voordeel is dat we niet meer moeten letten voor een krasje meer of minder, geeft ons meer ademruimte, meer vrijheid. 

We gaan enkele aanpassingen doen. Het touw dat we meehadden, binden we rond de handvaten voor meer grip.

Een zak met kleren wat verder, daar haalt Laurens een dik stoffig topje uit, knippen het in twee en op maat plooi ik ze.zodat het perfect past in de voorziene knie-zakjes van zijn pak. Voor moesten we nog eens vallen, hopelijk nooit meer. 

Giteren hadden we een zak bijgekocht in Aldi zodat we toch wat meer eten kunnen meenemen. Laurens heeft weer een buik, maar heeft er geen last van bij het draaien vooral. De prijzen in de Nullarbor schieten de pan uit, zo bespaart ons dat toch alweer. "OK Woon! Springt er maar op!" 

Honderden kilometers alweer op zo'n highways.

Deze rit is de zachte variant van de Nullarbor. We kunnen geregeld stoppen voor een mini-pauze voor te tanken, wc, drinkbaar kraantjeswater,... waar we ook worden vergezeld van dit schattig vogeltje, The Noise Miner, heeft echt geen bang van ons.

Terug op de lange weg zien we in de kant een emoe met 3 kleintjes! Enorm groot is de mama!!! Wel 2 meter! We rijden meteen terug, maar helaas foetchie. Doeme!

Een hagedis op de baan, we draaien terug en door onze komst rent het zigzaggend de struiken in. Daarna scheurt een mobilhome over de baan, waar het beestje net lag te zonnen. We hebben zijn leven gered. Geregeld zien we ze platgereden op de baan, waarschijnlijk zoals deze, lagen ze te zonnebaden op het warme wegdek. 

We pakken een verkorte weg, over zandwegen, meer dan honderd kilometer.

Af en toe met het wasbord-effect. Ons gat weet ervan. En de rest van mijn lijf! Die rugzak die steeds schuurt over mijn (reptielen-ruggengraat-)rug, die ijzeren baren van het bagagerek die in mijn billen porren, mijn heupen, gewrichten... soit so be it. Ik moet er iets voor over hebben. Het voordeel aan deze zware binnenweg, is dat we diertjes zien. Deze slang is helaas dood.

Wat blijkt? Dit is de zeer giftige Australische tijgerslang. Dodelijk!! 

We zagen ook een Bobtail wegspurten, de kant in. Mega mega schattig!! Dik bollige skink. 

Een andere skink is minder verlegen. The Blue Tong Skink. Prachtig!! Dankjewel om zo mooi te poseren! (Video)

De Australische weien zijn zó groot! Je ziet gewoon het einde niet! (Video)

De laatste loodjes...

We zijn terug op hardere wegen hehe. Poepjes blij. 

Toch meer dan 300 km aan een slakketempo van 50-70km gedaan. 

Even bekomen op een camping. Toiletbezoekje met een originele verrassing. 

Het wordt donker wanneer we de een na de andere opgedroogde zoutmeren passeren.

Het is tijd voor ons tentje ergens op te zetten. 

De droogte zie je duidelijk in de krakkel-grond.

Het is Kerstavond. Ons fantastisch maal met een uitgebreid voorgerecht: gezouten pinda's. Om dan over te gaan naar het ongelooflijk inventief varierend hoofdgerecht: een soort Australische krakkers, lijkt op mini-churros, maar met een zoute lekkere smaak. Wat een luxe!! Een 2-gangenmenu! Met een feestelijk drankje erbij: heerlijk uniek zelfgebotteld Australisch kraantjeswater! We kunnen tenminste zeggen dat we cullinair hebben gefeest onder een prachtige sterrenhemel. Wat zijn we toch gezegend! Halleluja!!