Einde van de reis

Maandag 8 dec

Voor de laatste keer nemen we de bus, naar de motowinkel waar onze Honda CB125F staat te wachten. Na enkele uren is alles geregeld, de moto staat rij-klaar op naam van Laurens met nummerplaat, die ter plaatse wordt gemaakt. Ieders een helm met ingebouwde zonnebril. We hebben beiden de grootste maten genomen. Ik XL en Laurens XXL en we vinden nog dat ze spannen. Hebben wij zo'n groot hoofd? Of hebben ze hier speldekop-kopjes? We komen precies van South-Park. Handschoenen, 4 snelbinders van de winkel ernaast en een bagagerek die ik op AliExpress heb besteld en laat leveren bij een vriendin van Laurens die op 2 uurtjes van hier woont. Bij de aankoop van de moto zit 6 maand registratie en basisverzekering bij, maar we hebben het laten verlengen naar een jaar. Alles is nieuw aangekocht of besteld. Het totale kostenplaatje is €2600. Terwijl in België dezelfde moto €3000 kost. Leuk toch? Als ik zo uitreken voor de tijd dat we in Australië gaan spenderen, zou dit per dag nog geen €10 zijn. En stel je voor dat we ze nog voor een degelijke prijs later kunnen verkopen? Op deze manier kunnen we gaan en staan waar en wanneer we willen, dan zijn we volledig vrij daarin. Het verbruikt zo weinig dat het een plezier is om rond te tuffen. En de poep van Poepie is heel blij met het zacht zadel en de grootte van het zadel voor ons twee. In Indië zitten ze makkelijk met 4 op zo'n zadel. 

Enkel de basisverzekering is wat raar. Wij zouden gedekt zijn als wij niet in fout zijn, maar niet andersom. Dat gaan we toch even uizoeken en eventueel ons extra verzekeren. Je weet maar nooit. 

Hoi hoi hoi we kunnen vertrekken!

Zolang we het bestelde bagagerek nog niet hebben, wat een week tot 2 weken kan duren, kan Laurens niet anders dan onze moto-zak van voor op de tank te plaatsen. Dat gaat krassen geven, dus hebben we een tijdelijke plastieken onderbroek voor de moto geregeld. Krasvrij!

De zak mag niet vallen natuurlijk, dus gaat een snelbinder langs achter Laurens zijn rug en wordt aan beide kanten bevestigd aan de zak. En voila klaar is kees, superideeën van Laurens! Top! Tijdelijk opgelost. 

Ons vervoer is geregeld, nu ons buitenkamer. Hop naar de campeerwinkel waar ze de perfecte tent voor ons hebben. Had ik op voorhand al opgezocht. De goedkoopste tent voor 3 personen. Zo is er plaats genoeg voor ons en àl het gerief. Het is een vierkant van 205 op 205 cm. Het zalige hieraan is dat de binnentent volledig in muskietennet is. Dat wouden we al zolang, maar nog niet aan een spotprijs gevonden. Deze tent weegt amper 3 kilo en kost nog geen 40 euro. Het kan niet op. Wat een feest! De weg ernaartoe is even schrikken, want ze rijden hier aan de andere kant! Ben ik blij dat Laurens rijdt! We komen toe en jawel, ze hebben er nog met hopen. We nemen er een 'nep' Leatherman bij van nog geen 9 euro en we hebben ineens ons gereedschapstool met een mes, zaag, tang, kruis, plat,.... het kan echt niet op. Toch is er een minpunt. Gratis plekken om een tent op te zetten is gedaan door de onrespectvolle klootzakken die hun afval overal rondstrooien. Je zou zelfs op voorhand een plaats moeten reserveren tegen betaling. Pffff daar doen we niet aan mee zene. Wij bivakeren eigenlijk, hier noemt dat 'Stealt Camping'. Na zonsondergang tent opzetten en voor de zon opkomt inpakken, geen lawaai, geen vuur en zeker geen afval. Dat zijn wij. Na een babbeltje met de vriendelijke verkoper, heeft hij ons tips gegeven om daar een mouw aan te passen. Ze haten hier heel hard de toeristen die hun afval niet terug meenemen, want daardoor zijn ze natuurlijk zo strikt geworden en zijn er veel mooie plaatsen afgesloten. En terecht eigenlijk. Heel jammer voor de brave mens met veel respect voor de natuur. 

De tent wordt voorlopig met de overige snelbinders vastgebonden aan het 'rekje'. Wat voor mij geweldig is. Mijn rugzak steunt erop, waardoor ik nòg beter zit. Toftof. Het wordt ondertussen al avond en hebben nog niets gegeten. Wifi nodig en een snelle hap. Ja weeral McDo. De eerste 10 jaar met Laurens stapten we nóóit een McDo binnen, maar dat gaan we precies inhalen. Gezond is wat anders, maar dit is voorlopig de snelste, goedkoopste en meest praktise oplossing. Want moeten nog een plaats zoeken voor de nacht voordat het donker wordt. Oh kijk wat een mooie mot naast ons tafel. Zo groot! De 'Granny Moth', niet in Europa te vinden. Helaas dood.. 

Oooh mooie vogels buiten. Roze Kaketoes. 

Door eindelijk eens een verhaaltje te posten rijden we dan toch een dik uur in het donker. Af te raden wegens overhuppelende kangoeroes, maar in en rond een stad zal dat wel meevallen zeker?

Ik vind in het donker aankomende tegenliggers echt akelig, precies of we gaan er telkens tegen knallen (zie filmpje).

We moeten dat links van de baan rijden nog gewoon worden.

Ver genoeg van de stad, rijden we een zijweg af richting kust. Een zanderig wasbordweg van enkele kilometers. Even ter informatie, een wasbordweg heeft ribbels dwars over de weg zoals een wasbord, die beenhard zijn en bezaaid met stenen die naar alle kanten schieten. Daardoor schokt en schuift het voorwiel naar alle kanten. Het gebibber doet ons geen goed. Bezorgd zelfs steken in mijn borst, zoals je kunt hebben tijdens het langlopen. Auw auw auw.... Ik moet zelfs mijn vingers tussen mijn ribben steken om de schokken proberen op te vangen. De pijn is anders ondraaglijk. Wat is dit toch? Denk aan de slechtste kasseiweg en zelfs dàt is nog pure luxe in vergelijking met deze weg. Zo'n wegen zijn hier soms voor honderden kilometers. Aiaiai dat belooft... We hebben geen toppenbanden dat we anders gewoon zijn. Het losse zand doet er nog wat schuifeffecten bij om het helemaal af te maken. Maar we geraken er door tot het té steil en kraterig wordt. We hebben nog niet alles geregeld qua 'Wat als er iets gebeurd' en zoeken hier ergens een plaatsje. De kust zal voor een ander keertje zijn. We vinden een verdoken plek. Halen stenen weg voor een plat vlak, makkelijk in zand. Tot ik een steen weghaal waaronder een mierennest is. Prik prik prik auw auw auw. Gelukkig zijn het niet de grote die pijn doen als een brandende sigaret. Ik hou de rugzak op mijn rug, de motozak hangt aan een tak. We willen geen insecten die daarin of op kruipen. We gooien de binnentent open. Vanaf we de stokken willen steken zien we een vrij grote spin op de nog platte tent. Zie ook filmpje.

Boven ons hoofd aan een tak bengelt een andere aan zijn touw, zelfde soort. Brrrr op die manier zetten we de tent op, ik met een bang hartje. We zetten enkel de binnentent op. Volledig doorzichtig zodat we de sterren en de maan goed zien. En alles wat beweegt rond onze tent kunnen we meteen gadeslaan in het licht van de maan. Hoe leuk zo. Eens binnen, na alles goed gecheckt te hebben, kruipt de grootste variant van dezelfde soort over de tent. Amaai wat een joekel! Breder dan mijn wijsvinger, zelfs met gekromde poten, blij dat we eindelijk veilig zitten van al het mogelijke gevaar. Van de fascinatie vergeten daar een foto van te trekken dedju. Is gewoon een live natuurdocumentaire. En er gaan er nog veel volgen. Geweldig! Ik denk al aan hoe we morgen de tent gaan afbreken... brrr. Later te weten gekomen dat deze variant een slechte soort is, 'the Bad one', giftig dus, maar niet dodelijk. Toch geen lachertje, zeker niet als je hard reageert op insektenbeten, zoals ik dus aiaiai. En er zijn er hier veel te veel van. Men haat ze. We hebben geluk gehad, want we stonden eronder, terwijl Laurens een tak afzaagde voor plaats te maken. We dommelen lekker in. 

Na een uurtje slaap worden we wakker en genieten van de mystieke sfeer, gecreëerd door de felschijnende maan. Oh een vallende ster! Ernaar spotten zonder een stijve nek aan over te houden. Dat is toch eersteklas. Het begint goed door te dringen dat we absoluut tevreden zijn van ons vervoersmiddel en luxekamer onder de blote sterrenhemel. We kunnen eindelijk wat ademen en ècht beginnen genieten van deze prachtige lange reis. Het zou weleens het mooiste, speciaalste avontuur van mijn hele leven kunnen worden. Hier hard naar uitgekeken. Wat zijn we toch blij dat we al zover zijn geraakt... we mogen trots zijn op onszelf.... zegt Laurens ineens: "Waar is het geld? Fuck ik ben ons geld kwijt!!"

"WAT!!!??? Ja kom he Laurens da's niet grappig."

"Nee ècht waar Woon, ik ben àlles kwijt! Hoe kan dat nu!! Ik heb dat nog zo goed weggestoken in het geheim zakje!"

"Neeeeeeeeeee!!! Hoe kunde dat nu verliezen!!" We doorspitten al ons gerief, elke zak, plooi, holte, noem maar op waar het eventueel kan zitten, maar nee niets! We zijn het echt kwijt! Fuck Fuck Fuck!! We beginnen beiden bijna te blijten! Ik kan het niet geloven. Ik wil het niet geloven. Ik vertik het te geloven. Dit is een nachtmerrie please! Laat dit een slechte droom zijn! Daar gaat ons verlof! Dit kan niet waar zijn, ik word duizelig, kwaad, teleurgesteld, alle negatieve emoties gaan door mijn lijf. Moet bijna kotsen, mijn maag draait om, koud zweet, warm zweet, gewoon niet te vatten! We blijven zoeken zoeken zoeken, maar helaas nergens anders gestopt ofzo... dit is het einde van het mooie verhaal! En het is nog niet echt begonnen. Ik val in de diepste zwarte put. Boehoehoe....

Laurens staat half recht en voelt precies iets in zijn broekspijp.... Het is het geld!!! Vanuit zijn geheim zakje door de motorit over de kilometerslange wasbord, eruit gebounst, gevallen en gelukkig in zijn broekspijp blijven hangen. Zijn overal, alias jumpsuit, heeft het geld gered. Had hij dit niet aan, was het gegarandeerd eruit gevallen. Wat een geluk bij een ongelukkige ramp!! Amaai dit voelt ineens goed! Wat een explosie van emoties van horror naar hemels. Van nachtmerrie naar droom! We verdelen het geld en leren hieruit. Dit gaat ons niet meer overkomen. Laurens valt dan meteen als een blok in slaap, terwijl ik nog vol adrenaline zit van de schok. Ongelooflijk hoe hij dat toch steeds kan! Daar ben ik zó zó jaloers op!! Is hij wel een homo sapien? Heb echt mijn twijfels. Ik kan duidelijk niet slapen! Kan ik dan maar ineens een verhaaltje schrijven nietwaar?