Robin Falls

Dinsdag 9 juni

De nachten worden warmer, is zoveel aangenamer.

En zeker met schattige flapkoeien achter ons.

Bill, de man die zijn avondeten met ons deelde, roept me bij hem, wanneer hij doorrijdt en geeft me, door zijn open raam, een half pakje snoepjes. Dankjewel Bill!

Hij heeft me waarschijnlijk horen reclameren tegen Laurens wanneer hij alweer lekker in de schaduw op mij stond te kijken terwijl ik in de hete zon àlles alleen inpak.

Wel heel lief van Bill, absoluut. Dan denk ik weer 'Is het om me te sussen of letterlijk zwijggeld?' Laurens de snoeper is er heel blij mee, het verdwijnt als sneeuw voor de zon. Heb nog op tijd 2 snoepjes voor mij kunnen bewaren voor later.

Wanneer we klaar zijn om te vertrekken, rijdt een Suzuki Jimny op deze rest area met autoproblemen en staat stil, enkele meters van ons. Laurens trekt echt autoproblemen aan als een magneet! Hij gaat er meteen naartoe en ontdekt dat zijn kogellager stuk is, wat het vies geluid veroorzaakt.

De man heeft de auto nog maar drie weken, tweedehands gekocht. Hier is niks bereik om te kunnen bellen. Hij is genoodzaakt naar Adelaide River te rijden, meer dan 30 km verder, om RAC te bellen. De enigste mogelijkheid is om zeer traag, rond 30 km per uur, te tuffen om zo min mogelijk de kogellager nòg meer te beschadigen en erger te voorkomen. Hij is héél zenuwachtig. Laurens stelt hem wat geruster door voor te stellen dat wij heel de tijd achter hem zullen rijden om zijn wielen in het oog te houden. Dat apprecieert hij van harte.

Voor een keer is er een tragere voertuig dan ons op de weg. Ah nee wij rijden erachter. 

Ooh ik zie een swimnoedel in de kant!

Jaaaah heb ik dringend nodig! Voor rond de metalen uitsteeksels van het bagagerek te doen. Want hetgeen er rond zit, vanaf we in Tasmanië zijn vertrokken, zijn vollédig versleten. De baren komen er los door, wat mijn gat niet leuk vindt. Het waren ook geen goede mouchkes. Dit is hét goei gerief! Deze keer houden we de andere helft bij, zodat we niet wéér voor minder gaan als de baren erdoor komen. 

Eindelijk toegekomen in Adelaide River kan hij beginnen bellen. 

Terwijl wij wat verder rijden. Daar waar er douches zouden zijn. 

Volledig verfrist, nodig na al dat zweten, voegen we ons terug bij de eigenaar van de gewonde Jimny. 

Terwijl de mannen hun facebook uitwisselen en kletsen, kakt een vogel recht op hun. Laurens heeft het meeste opgevangen, de held, vanachter in zijn haar jakkebah.

Ik kuis het meeste af, met in mijn achterhoofd dat we straks naar de Robin Falls gaan om ons hopelijk te kunnen afkoelen in deze hitte. Net gedoucht, maar zweet me weer te pletter. 

De takelwagen komt hem halen en takelt zijn auto naar een vriend in Darwin die mecanieker is. Alles komt in orde voor hem, super!

Zeer blij en heel dankbaar, vertrekt hij. Omdat ik natuurlijk ook heel blij ben voor hem en alles geduldig heb ondergaan, zegt hij nog dat hij mij super vindt. Waarop ik lachend antwoord dat ik inderdaad echt wel een goei vrouwke ben, maar dat Laurens dat helaas niet beseft.

In dit dorpje is er èindelijk gsm-bereik met data om nog eens een verhaaltje te posten. Met een wrang gevoel door zijn gevit.

Na een bevrozen sponsbrood en een pakje snoepjes aan super hoge prijzen, te hebben aangeschaft, vertrekken we naar onze volgende bestemming, maar 16 km terug. Het is ondertussen bijna 4 uur in de namiddag. Nog even en de zon is onder.

Toegekomen vinden we meteen een fantastische idylische plek om ons te nestelen. Naast een kabbelend riviertje die gesegmenteerd is door dammetjes.

Dat creëert telkens een soort natuurlijk zwembadje. Perfect gewoon! (Video) Snel de tent opstellen terwijl Laurens even op korte ontdekking gaat.

Hij heeft een bord gezien waarop wordt gewaarschuwd voor varanen. Geen sardinekes dus, zeker geen probleem... 

Zo snel we kunnen belanden we in het kraakheldere water om dringend af te koelen. 

Záálig! Héérlijk verfrissend! Verschillende kledingstukken spoelen we ineens mee in het heldere water. De moto dient als droogrek.  

Ontspannen in ons tent beseffen we dat we eigenlijk véél te dicht aan het water staan, om niet te zeggen er vlàk naast. Krokodillen remember? In Adelaide River, vlakbij dus, zijn deze beesten talrijk aanwezig. Daar kan je een tour doen om krokodillen te spotten. Niet aan denken! 

Snel wordt het pikkedonker...

Naast het geluid van constant stromend water over de dam, vlak naast ons, hoor ik vaak geritsel van dieren... terwijl Laurens allàng is vertrokken. Ineens hoor ik een beest tegen de tent. Het probeert erop of erdoor te kruipen. Ik maak Laurens wakker, pak de koplamp en probeer te zien welk dier het is. We zien het weglopen, maar hebben totaal geen idee wat het is en raden maar wat. Een otter? Leeft hier niet. Een Tasmaanse duivel? Komt hier ook niet voor. Laurens zag dat het een lang lichaam had, terwijl ik er juist een bol diertje in zag met een dikke korte staart. Het liep zo van bol naar smal, bol naar smal, zoals een wezel-achtige? Ook niet hier aanwezig. Tja we zullen het nooit weten wat het juist was. Zolang het tandenmonster zich maar niet door de tent probeert te bijten...

Woensdag 10 juni

Na een rustige nacht ontwaken we op Woon's tempo, traag dus. Laten we eens een kijkje nemen naar de Robin Falls. Wanneer de wandeling ernaartoe begint, laat een bord ons weten waar we op moeten letten.

Niet makkelijk met al die gaten erin.

Het pad gaat over zand en stenen onder de gewenste schaduw van de bomen.

Het is niet de makkelijkste weg over grote stenen met af en toe wat geklauter.

Is niet voor iedereen weg gelegd. Zo heeft de lieve vrouw met haar drie schattige honden, die dolle pret hebben, het moeten opgeven. Ze zeult jammer genoeg met véél teveel lichaamsmassa, laten we het vriendelijk houden. 

Heel de tijd stroomt de prachtige rivier links van ons. 

Na een twintigtal minuten horen we het stortende water luider en luider. We zien de waterval.

Ze valt in verschillende verdiepen over gladde rotsen in de gevormde poeltjes.

Robin Falls is een zeer mooie waterval (video).

Laurens heeft de eersteklas-zitjes bereikt.

Snel voeg ik me bij hem en we genieten van het spektakel (video). 

We gaan hogerop zodat anderen ook de kans krijgen om van deze luxe-plaats te kunnen genieten.

Een schattig klein dapper hondje heeft het ook gehaald en met zijn baasje gaan ze het water in (video). Alweer hebben we een luxe-plaats in de schaduw, lekker hoog en droog met een adembenemend zicht op de omgeving (video).

Vaak wordt onderaan een waterval een regenboog gevormd met de juiste lichtinval.

Achter mijn onderbenen zie ik steeds een lang zwart beestje met knaloranje voelsprieten in en uit een spleet van een stuk hout kruipen (video).

Het is de geelantennenspinnendoder (wat een lange naam). Het is eigenlijk een solitaire wesp. De vrouwtjes jagen op spinnen, verlammen deze met een steek, en slepen ze vervolgens mee naar een holte (zoals de boomspleet op de foto). Daar leggen ze een eitje op de spin, zodat de larve later voedsel heeft. Geelantennenspinnendoders zijn niet agressief naar mensen toe, tenzij ze zich bedreigd voelen door per ongeluk te pletten of te willen pakken. De steek van dit beestje is zeer krachtig en pijnlijk, nodig om grote spinnen te overmeesteren, zoals huntsmanspinnen en wolfspinnen. Afblijven dus.

Na een aantal mensen te zien dompelen in het waterval-poeltje, gaan wij erin. Het is ondertussen middag, dus lekker rustig, aangezien homo sapiens deze tijd van de dag lunchen. Wij zijn weer een ander ras. Laurens gaat eerst (video). Het water zou van een bron stromen, lekker drinkbaar dus. Toch liever wanneer het net naar beneden valt en niet daarna, onbezoedeld dus. Laurens vult onze drinkbus onder de sterke stortende waterstralen. Het kost hem precies toch wat moeite en vlot vullen doet dat nu ook niet (video).

Je moet er wat voor over hebben, voor zuiver drinkbaar water. Liever hij dan ik, want stel je voor dat mijn lenzen er zouden worden uitgesplasht met volle kracht!

Even bekomen van de 'zware' arbeid.

En trots brengt hij het levenswater naar de volgende zwemmer. 

Brrr toch wat frisjes, maar ik Wil erin, te mooi om te laten passeren. Niet teveel twijfelen en me er meteen in laten vallen.

Yes I did it!

Heerlijk om te dobberen, kijkend naar de waterval, is ècht màchtig!

Toch eventjes eruit... brrr ZON, straal op mij!

Toch eens voelen hoe krachtig het vallende water is.

Jawatte! Het duwt me er gewoon af!

Mijn lens steekt scheef dedju, draai draai met mijn oogbollen en floep zit weer goed, ik zie weer scherp. Nog steeds brrr eigenlijk, om niet te zeggen dat ik heel de tijd heb geklappertand. Genoeg geweest, ik ga eruit. 

We drogen nog eerst lekker op vooraleer we onze weg terug wagen. Maar eerst voorzichtig de niet te onderschatten gladde rotsen af geraken. Eraf is toch wel steeds uitdagender dan erop. Voldaan is het een genot om terug te wandelen, steeds in de schaduw zodat we lekker fris terug op de campground aankomen Er is wat volk bijgekomen. De aanwezigheid van talrijke poeltjes zorgt ervoor dat iedereen er persoonlijk van kan genieten. 

Als frisse reine hoentjes genieten we vanuit ons tent van de grappige live shows van grote caravans die úren bezig zijn met het manoeuvreren van hun huis om deze perfect te positioneren èn tegelijkertijd ook waterpas te laten staan. Precies een onmogelijke combinatie. 

Deze free campground is een fantastische heerlijke plaats midden in de natuur zonder gsm-signaal. Puur natuur, ideaal bij heet weer. 

Iets heeft me gestoken in mijn nek. Een dikke jeukende bubbel dat ook een beetje pijn doet, zoals een dazenbeet.

Geen erg op zich, maar met de tijd komen er kleine jeukende bobbeltjes bij die zich ook naar mijn rug beginnen te verspreiden. Als het maar geen wormen zijn. Daar heb ik echt wel een angst voor, dat insecten eitjes leggen, die uitkomen en naar buiten proberen te kruipen of erger, onderhuids verder reizen brrr. Morgen naar de dokter.

We hebben Medicare. Ik zou dit dan kosteloos kunnen laten nazien. We (ik eigenlijk) gaan er dan voor de eerste keer gebruik van maken.