Northern Territory

Dinsdag 2 juni

Laurens vindt zijn extra paar sokken niet. Dan heeft hij bijna 'niets' mee en verliest hij dàt zelfs. Alle geluk had ik even terug een paar kousen mee gegrabbeld uit de 'gratis' kledingbak. Laurens zijn Big Foots geraken er wil in, zal wel moeten, en strekken maar!! Past trouwens bij de hoedie..

And there we go again! 

Dumb & Dumber back on the Road!

Om zijn fashion-style volledig af te maken, zorgen de nieuwe witte leren werkhandschoenen voor de final touch. 

Het volgend 'dorpje' Camooweal is nog 185km. Tot in Darwin 1600 en we kunnen misschien even een aflag nemen naar Alice Springs waar de Ayers Rock staat? Een omweg van 1000km ernaartoe, maar daarna ook die 1000km terug! Die beroemde rots staat midden in Australië. We zullen wel zien en anders is dit voor wanneer we voor de derde en laatste keer Australië terug binnen mogen voor 3 maanden. Laurens is al 6 keer in Australië geweest en heeft nog nooit Ayers Rock gezien. Gaan we dan zeker goedmaken deze reis. 

Ooh hoe erg! Deze prachtige roofvogel is nog maar nèt aangereden?

Het is de Wigstaartwouw en perfect intact? Toch letten dat het zéker niet meer ademt, helaas...

Nog even snel verder van de weg, in het gras, leggen voordat een ander nieuwsgierig, hongerig dier een tik krijgt.

Ook gezellig deze bordjes!

Zo van "Oh kijk koeien! Ooh ze komen naar hier geflapt hoe schattig!" En dan..... WTF! 

We zitten nog steeds in termieten-kegel-land.

En ook langs alle kanten worden we nog steeds zonnig begroet door gele Spinifexen.

Het is drukkend warm en heb snel last van pijntjes, waardoor we om het uur toch is even stoppen. 

Laurens probeert iets nieuws uit... de groene zak op het stuur?

We testen het meteen uit, maar snel beland de zak weer voor zijn buik. De lucht-turbulentie was daardoor verschrikkelijk luid in zijn helm.

Weer kilometers recent afgebrande stroken.

Het sappige frisgroene jonge gras staat mooi in contrast met de zwartgeblakerde grond. 

Tot waar zal de wind ons vandaag voeren, Mr. Windmolen?

Aangekomen in Camooweal, kappen we ons meteen af op de eerste de beste banken. Het was een vrij zware rit. Meer drukkend dan anders. Zoals je kan zien aan Laurens die meteen vertrokken is. 

En ik? Eerst met een papiertje over de bank, floep drappeer mijn handdoek erop en dàn pas kan ik ook ontspannen.

En niet teveel onder de tafel kijken wat daar allemaal hangt... chill Woon.

Ik heb een voicemail, maar kan niet bellen en zeker geen mobiele data activeren. Mijn Sim-kaart van Aldi werkt hier weer niet dedju. Een telefooncel helpt me al uit de nood.

We wisten dat je met deze prehistorische kotjes, in heel Australië gratis naar elke Australische nummer kunt bellen. Daar kan ik nu dan gebruik van maken om te weten wie me heeft gebeld. De gemiste oproep is van RAC, over de accomodatie, maar een automatische stem, kan niet terugbellen. Ajajaj hopelijk geen slecht nieuws ofzo?

Een naftstation helpt me verder uit de nood.

Ik mag hun wifi en telefoon gebruiken zodat het me lukt om mijn voicemailbericht te horen. Het zou over de terugbetaling gaan. Aangezien àlles digitaal wordt behandeld, is het nogal een procedure omdat ik geen Australische bankrekening heb. Ook het doorsturen van gevoelige info is niet optimaal. Dus ingewikkelde procedure. Ik bespaar jullie de details.

Wat ik weet, hoe moeilijk ook, het zal me wel lukken! 

Terwijl ik na het bellen even buiten zit, komt er meteen een vogeltje bij mij en wipt op mijn rugzak.

Helloo schattig ding! Het is een Witstuithoningeter. Oh daar is ie weer vanachter de moto.

We worden opgefret van de muggen en het begint te schemeren. Hup naar de free campground in dit dorpje. En dat ze ons nog eens durven wegjagen! Deze keer heb ik een screenshot genomen van het bewijs dat er wèl tenten mogen staan.

Een groot stuk naast de Georgina River is hiervoor bestemd. We zijn weer de enigste tent tussen al de campers en trailers. Naast het water op het 'plat' stukje zetten we ons tent met een mooi uitzicht. 

Laurens checkt of hij geen krokodillen ziet. Och ja dat is ook waar. We zijn nog steeds in krokodillen-gebied. Even vergeten... oh nee we zijn weer de 'gemakkelijke prooien' en véél te dicht aan het water. Ach gewoon niet aan denken hmhm. Makkelijk hoor als ik af en toe vogels op het water hoor alarm slaan. Ik kan het weer niet laten om af en toe met mijn koplamp te schijnen over de grond tussen het water en ons tentje. 

Woensdag 3 juni

Toch last gehad van een koude nacht. Is zo raar hier. Wanneer de zon schijnt is het drukkend warm met temperaturen hoger dan 30 graden. Vanaf de zon weg is dropt het precies met 10 graden en in de nacht nòg eens met 10 graden. 

Deze ochtend vanaf de zon er weer is, meteen bàkken. Die te snelle overgangen kan mijn lichaam maar moeilijk verdragen. Wakker gelegen van de zeer, zal ook te maken hebben dat we gisteren vrij lang hebben gereden met de nodige pijntjes. Vandaag weer van dat pfff het gaat me niet af, maar moeten erdoor. 

Terwijl we inpakken kan ik nog net laten zien hoe dicht we aan het water stonden.

Enkele meters schuin van ons kan je naar het water.

Even kijken of er sporen zijn van krokodillen?

De rivier ziet er vredig uit.

Tijdens het wegrijden van deze Free Campground, worden we verrast door deze grote Brolgakraanvogel.

Het geluid van Honda (met misschien een roze olifant erop?) lijkt een bedreiging voor deze Brolga (video). Deze vogel kan tot 160 cm hoog groot worden met een spanwijdte tot zelfs 2,4 meter!! Brolga's staan wereldwijd bekend om hun spectaculaire baltsdansen. Ze springen in de lucht, klappen met hun vleugels, gooien gras op en buigen diep voor elkaar om hun partnerband te versterken. Dat zou ik wel eens graag willen zien. Ze blijven vaak hun hele leven trouw aan dezelfde partner, hoe schattig. De brolgakraanvogel is zo belangrijk in Australië dat hij officieel op het wapen van de deelstaat Queensland staat afgebeeld.

Het is de enige kraanvogelsoort ter wereld met een speciale klier in de ooghoek. Hiermee kunnen ze overtollig zout uit scheiden. Daardoor kunnen ze moeiteloos overleven in zowel zoetwatermoerassen als zoute moddervlaktes aan de kust. Cool!

We rijden weg, alweer over de uitgedroogde modder (video).

De gevormde groeven en geulen is een zeer grote uitdaging voor ervaren Dumbo. 

Aan het tankstation stoppen we nog heel kort voor even nog eens te connecteren met hun wifi, om mijn mail te checken (RAC), met Laurens weer achter m'n veren, want het wordt weer een hete dag en we hebben een lange rit te gaan.

Het schattig Witstuithoningetertje (nogal een naam seg) komt weer meteen dag zeggen, steunend op het voorwiel.

Daar gaan we en worden er nog eens aan herinnerd dat we de 'Overlanders Way' doorkruisen.

Tennant Creek is het eerstvolgend dorpje, nog meer dan 400 km. We gaan sowieso nog een stop moeten doen. 

Het allerlaatste district van Australië gaan we betreden, het 'Northern Territory'.

We zijn begonnen in West-Australië, dan Zuid-Australië, Victoria, Noord-Zuid-Wales, Queensland en als laatste het 'Northern Territory'.

Barkley Homestead is de eerstvolgende kamping en de Overlanders Way is nog 428 km te gaan. Ook nog steeds niets van bereik op de gsm en hopen dat er niets voorvalt...

De Road Trains, waar Aussi's ons steeds voor waarschuwen, kunnen hier tot 53,5 meter lang zijn.

Op deze route rijden ze met 3 wagonnen (video's).

Op de Nullarbor waren ze zelfs nòg langer en reden ze met 4 wagonnen. Deze zijn voor ons dus peuleschillen. 

Ook laten ze ons weten wanneer de volgende Rest Area Locations zijn.

Helaas zijn ze niet zo goed geëquipeerd en onderhouden aangezien ze in de outback gelegen zijn, maar het is wel 'iets'. Iets om naar uit te kijken tijdens deze slopende, hete en pijnlijke rit.

De leukste afleidingen zijn de dieren, liefst als ze nog leven en fantastisch als er nieuw leven aankomt. Zoals dit nest van een roofvogel, die vrij laag hangt.

De vogel zat er nog op toen we passeerden. Maar bij het terugrijden helaas niet meer. Er is nog een nest in de hogere boom, 50 meter ernaast. We zien 4 roofvogels de nesten beschermen (video). We denken dat het Gevlekte Kiekendieven zijn.

Dat was even een leuke afleiding en daar gaan we weer in het oneindige... rondom ons is er niets niets en nog eens niets voor zover we kunnen zien (video).

Toch wel blij dat er een asfalt weg door loopt eigenlijk, anders amaai amaai amaai m'n gat! 

We gaan de grensovergang passeren waar ze controleren of we plantaardig materiaal bij hebben.

Oei ja nog één appel, maar daar ga ik niks van zeggen! Ons laatste kostbare vitamientjes! Bij het passeren lijkt de controle-post verlaten, nog beter.

Af en toe rijden we een 'creek' over. Een leuke afwisseling van zicht aan mijn linkerkant wanneer we de brug over rollen. 

Op een afgelegen reststop, wanneer ik onderweg naar het 'toilet' wandel, hoor ik ergens gekrijs. Wanneer ik terugwandel begint het gekrijs weer. En hoe dichter ik naar het geluid toeloop, hoe heftiger het klinkt. Ik kijk goed tussen de takken van een jong eucalyptusboompje en zie roze kaketoes hangen, zes in totaal (video).

Deze hebben een roze kuif die ze nu dus opzetten omdat ze zich bedreigt voelen door mij. Ze worden Rosé Kaketoes genoemd. 

Pauze gehad? Daar gaan we weer in de slopende zinderende no-mans-nothing-land. 

Meteen zien we arm dit arm schepsel.

Dit is een stekelstaartvaraan, ook wel een Ackie monitor genoemd. Jammer dat we weer een nieuw diertje aangereden zien en gaan verder.

We zien voor úren elke dag dit zicht. 

De laatste loodjes wegen alweer het zwaarst voor al mijn gewrichten, maar vooral mijn heupen en rug! En het ergste is mijn gat, dat ondertussen Zò'n pijn doet dat ik mijn bilspieren mòet opspannen, omdat anders mijn volle gewicht op de twee pijnlijke gezwollen bobbels vallen met ondraaglijke pijnsteken. Het voelt als dikke blauwe plekken op een keiharde plaat. Ook mijn hoofd laat me niet gerust. Die bonkt ook al enkele dagen pijnlijk hard. Het wordt tijd dat we een reststop naderen waar we hopelijk de nacht kunnen doorbrengen. 

We plaatsen ons tent in de schaduw naast de enigste overdekte tafel. 

Terwijl we ons tent opzetten, zegt Laurens ineens "Pas Op!" en zie ik daar een joekel van een spin hangen aan zijn draadje, bengelend voor de tent (video).

Enkel het achterlijf is al zo dik! Zeker een centimeter dik een twee lang, enkel en alleen het achterlijf. Heel de spin is toch minstens 10cm breed. Dit zou de Australische Woestijnkrabspin zijn, van dezelfde soort als de huntsman (grootste spin ter wereld). Het achterlijf zou zelfs 3 cm lang zijn met een pootspanwijdte van 16cm! Brrrr!  Ze maken geen webben. Waarom hing die dan aan een draadje? Om zich op 'iets' te laten vallen. Op de tent? Op mij??? Chance!! Dat Laurens me op tijd verwittigde! Ben dan súpersnel de tent in gevlucht en NIET meer uitgekomen. Zot!! 

We liggen eindelijk lekker genesteld... en horen ineens een stem achter ons "Hey you two there?" 

Oh nee we worden toch niet weg gejaagd??

Maar neen er staat een koppel met een schattige hond aan ons tent. Ze nodigen ons uit om samen met hun te dineren. Ooh hoe leuk! Zo'n aantrekkelijk aanbod kunnen we toch niet afslaan? Ze staan wat verder met hun caravan.

We zijn de enigste levende zielen op deze afgelegen reststop. 

Wat later zitten we allen gezellig samen van de zonsondergang te genieten met een lekker warm maal. 

Bruce en Jane met hun Georgie, de speelse mix van een Poedel en een Golden Retriever.

Terug in de tent voel ik me rotslecht. Heb twee lichte biertjes gedronken, zou dat daardoor komen? Kotsmisselijk en barstende koppijn!! Dan heb ik juist een warm maal binnen na deze zware dagen met amper eten. Ik vertik het dat mijn lichaam hier iets van zal uitspuwen! Dan maar mottig gaan slapen en me zwaar concentreren om alles binnen te houden. Steeds vraag ik aan Laurens of we niet met ons hoofd lager liggen?

Maar helemaal niet Woon!