Nog 'wat' administratie regelen...

Dinsdag 9 dec

Maar een uurtje extra geslapen. Het wordt hier heel snel licht, rond 4u in de ochtend begint de hemel rustigaan op te lichten. Zo typisch dat ik dan eindelijk in slaapmodus zit. Ok even bekomen .. KRAAAK .. rechtzitten .. weer bekomen .. en de boel inpakken. Bagage voorzichtig op de moto leggen, nooit op de grond, toch niet in de natuur en zéker niet hier. En dan last but not least, de tent inpakken brrrr. De buitentent met zak heeft heel de nacht buiten gelegen, aan mijne kant. Lag te lang op de grond terwijl we de binnentent opzetten, entertained door niet-leuke-spin. Daardoor buiten gelaten, want wat zou er ondertussen al niet op, tussen of onder gekropen zijn? Laurens pakt voorzichtig de blauwe buitentent op en.. "Woaah wat een grote spin!" Hij heeft normaal gezien echt geen bang van spinnen, zet thuis de grootste huisspinnen buiten met zijn handen, zonder probleem. Wat voor monster moet dit dan zijn?? Hij vraagt mijn hulp. Ik durf bijna niet gaan kijken. "HOW JOH!! WTF!!!

En zo'n dikke harige poten!! Is dat niet de Huntsman? De allerallergrootste spin? Die wel tot 30 cm groot kan worden? Achteraf dus ontdekt dat dit wel degelijk de Huntsman is. Enerzijds wauw! De eerste nacht buiten al meteen dé spin waar ik me een beetje in had verdiept. Ze zijn totaal niet gevaarlijk, the Sweet one, ok allemaal schattig, maar anderzijds wil ze er echt maar niet af, van ons tentzeil.

Schud schud, maar ale komaan, harder schud schud Schud SCHUD.. ok oef is eraf gevallen. Snel de rest inspecteren, met een bang hartje, beiden ons handschoenen voor de zekerheid maar aangedaan. Yes clear, snel de zak in en nu de binnentent, ziet er goed uit, naast de tientallen slakjes die we eraf wrijven. Bij dit alles zijn mijn ogen bijna continue op de reuzespin gericht. Ze blijft braaf stilzitten. Tot we gaan vertrekken, die volgt mij!! Whoaah Neeje ik vind je heel speciaal ok, maar ben niet echt in aai-stemming, ook al heb je een vachtje, No Way! Snel op de moto, voor die er mee op kruipt. En wijlen weg. Dag Mister of Misses Huntsman. Dankjewel voor de unieke voorstelling. Doei! 

Terug richting centrum Perth, zien we een 7Eleven.

Ooh toftof, doet me aan Thailand denken. Ik trakteer me op een lekkere koffie. Ooh dat gaat deugd doen jammie jippie! Terwijl haalt Laurens van de supermarkt 2 bananen, een mango en 2 liter appelsiensap. Vitamientjes!! Zwaar nodig! 1 onozel banaantje is hier gemiddeld $1. Toch pokkeduur. 

Ahah wat ziet mijn oog? Een McDo, eigenlijk McCafe. Hier is er dat ook nog, naast een McDo dat wij kennen. McCafe is meer ontbijtgericht en snacks, maar ook .. wifi.. en daar zitten we weer. Probleem is, waarom we nog geen Sim-kaart hebben. Hier is een maand bij prepaid, 28 dagen. Echt kak want wil zo lang mogelijk uitstellen, want zal het meer nodig hebben op het einde van de drie maanden. Ale jah nu eigenlijk het meeste om alles te regelen, maar aangezien we nog in een stad zijn, makkelijker wifi te vinden. Vandaar dagelijks of meer... McDo of soms elders. Pff, ik kies toch altijd voor het mòeilijke. Ik denk dan, zolang het lukt, waarom niet. Sowieso beter voor later. Voila.

We gaan een usb-poort regelen voor de moto, dan kunnen we daarop laden. Voor nog geen 20 euro, wat gereedschap dat we mochten gebruiken, wat ducktape en binnen een half uurtje is het gefixt.

Aansluiten op de batterij, plus op plus en min op min, kabel vast tapen. Klaar. Zo simpel als kou pap. 

Volgende taak: Medicare regelen. Lijkt heel eenvoudig, gewoon met paspoort, visum en EZVK (Europees ZiekteVerzekeringsKaart) naar een Medicare bureau en dan krijg je een kaart waarmee je dan gratis of je krijgt nadien een deel van het geld terug, medische hulp kunt krijgen. België werkt goed samen met Australië, de CM dan toch alleszins. Dus ik denk, snel binnen en buiten. Easy peasy. Ik maak het ineens voor ons beiden in orde. Laurens wacht even aan de moto met al het bagage, makkelijk. Ben zó terug ...

Jawatte! Valt dat tegen! Mijn gat!! Wat was dat! Formuliertje van 17 pagina's vol vragen om koppijn en misselijk van te worden. Ik heb daar iedereen lastig gevallen zodat ik het zéker goed heb gedaan. Oververmoeid dit doen, raad ik echt af! Ik voelde me echt dom! Die ratelen alles af, precies of das versneld x4. Ah jaah die hebben die uitleg al een miljoen keer gedaan, dag in dag uit. En denken waarschijnlijk steeds 'Domme toerist'. Deze keer absoluut terecht. Kan de laatste weken niet echt meer goed helder denken. Teveel van't goede geweest. Natuurlijk gaat mijn brein ÷8 met steeds véél te weinig slaap en al die stress en emoties, ni moeilijk! Ik vraag uitleg want snap er niks van...

"Blablabla blabla blabla... Did you understand miss?" 

"Euh.. I'm realy sorry but can you repeat it please?" 

"Yes offcourse, absolutly no problem. Here you fill in... and blablabla" Ik gaap die aan... mijn ogen staan op half zeven..

Hij vraagt met een zachtere, half teleurstellende toon "Did you now understand miss?" En schuift me, met een Big Smile door naar een ander slachtoffer. Het leuke aan Australië of toch alleszins in Perth, zo voelt het voor mij aan, is dat het beleid hier precies is, dat men verplìcht vriendelijk moet zijn. Ze zijn hier bijna allemaal extreem vriendelijk, maar zo gemaakt soms, zo nep. Maakt niet uit, behulpzaam gegarandeert en dat is wat ik nodig heb, zeker om alles geregeld te krijgen. Soit het heeft me zeker 3 dikke vette zware úren gekost om dit lachertje klaar te spelen. Nu moet ik wel zeggen, op het einde, bij de laatse persoon, waar ik alle formulieren en kopiën moet afgeven, krijg ik complimenten dat ik het pérfect heb gedaan. Het eindresultaat telt, niet dat enkelen nachtmerries van mij krijgen. Maar het is nog niet gedaan. Nu is het wachten op de verwerking dat 3 tot 6 weken duurt. De kaart kan dan digitaal verkregen worden, maar dan moet je de overheidsapp 'myGov' installeren. Wil je liever een fysieke kaart, dan moet je een adres opgeven waarnaar het kan gestuurd worden. Dan tenslotte moet je een Australische rekening hebben waar het geld op kan gestort worden, voor het geval je een deel kan terug krijgen. Allemaal zo gecompliceerd. Je hebt bij alles een Australisch adres, bankrekening en telefoonnummer nodig. Hallooooo, we zijn maar gewone toeristen hoor dat hier jullie land willen verkennen. We komen niet emigreren. Wat een gedoe toch steeds pfff. 

Oh ja nog zoiets, het bureau is in een drukke straat met veel passage, winkels, eettenten, foodcourts, noem maar op, het bruist van het leven. Toilet nodig? OMG! Precies of geen enkel gebouw heeft een wc en als je ernaar vraagt sturen ze je steeds helemaal achteraan in de straat naar de foodcourt, waar de doolhof pas ècht begint. Met mijn geweldige orientatie heb ik al bijna spijt dat ik geen pamper aan heb. En om nog nep-vriendelijker te zijn, sluiten ze de toiletten om 14u. Ben ik hier de enigste met een urineblaas? Hebben ze op dit eiland allen een ingebouwde toilet ofwa? Plezant zene met een pipiblaas in overdrive. 

En dat Laurens zó lang op mij heeft gewacht? Terwijl ik zogezegd zo meteen ging terugkomen? Hij heeft zich alweer rot geamuseerd met de mensen op straat. Das toch wel tof aan hem. Ok ik kan er niets aan doen, maar andersom? Hij zei ook eens ben zó terug, om dan 6 uur later doodleuk te komen aanwandelen. Dan kon hij maar niet begrijpen dat ik ècht pìst was! Zo zie je maar... en by the way, dààr kon hij wèl aan doen. Even de puntjes op de i zetten hmhm.

Volgende taak: naar RAC om de moto deftig te laten verzekeren. We komen een dik uur voor sluitingstijd toe. Eerst antwoorden we op allerlei vragen over het hoe en wat de bedoeling is van onze reis. Ze vraagt welk forfetair bedrag we willen opgeven voor als er iets gebeurd. Hoe lager, hoe duurder de verzekering. Alweer overdreven vriendelijk. We stellen 500 voor en Laurens stelt de vraag "Wat als iemand ons aanrijdt en vluchtmisdrijf pleegt?" Super lief antwoord ze dat we in dat geval ook die 500 moeten betalen. We vragen een offerte op te maken, waardoor we nooit ièts moeten betalen. En als de moto wordt gestolen, vraagt ze welk bedrag we dan willen opgeven, dat ze dan aan ons gaan terugbetalen. $2500 stellen we voor. Tegen de $500 (~€360) is het bedrag voor een jaar dan. Wat eigenlijk nog wel meevalt. Dan raad ze ook aan om pechverhelping te nemen. Voor ons, aangezien we heel Australië rondtrekken, wordt dat de duurste optie, $380 (~€220). Dus het maximale valt al bij al nog goed mee. Maandelijks betalen? Dan wordt het wat duurder en alweer, hebben ze een Australische bankrekeningnummer, een adres en een telefoonnummer van hier nodig. Jawatte. We stellen voor om er een nachtje over te slapen en gaan eveneens morgen horen hoe het zit om een bankrekening te openen, want het is al over sluitingstijd. laat ik haar weten. Ze vind het helemaal niet erg en zorgt er zelfs voor dat we toch al vanaf vandaag zijn verzekerd, ongeacht wat we beslissen. Alles is aanpasbaar.

We proberen wat dichterbij een plaats te zoeken voor de nacht. Eerst belanden we in een soort park waar lokalen ook overnachten, in hun voertuig, nergens een andere tent te zien en massaal veel muggen. Ook heel hard in het zicht. We kijken enkele kilometers verder.... Hier zou precies wel lukken, niemand te zien, maar dan zouden we over een mooi padje, enkel voor voetgangers en fietsers, moeten èn er staat een bord 'Beware of snakes'. Ja kom we doen dat, zegt zelfs Laurens, de man die geen regels overtreed. Zolang we, voor het licht wordt, inpakken. Rustig bollend, vinden we een plekje. Veel minder muggen en geen slang te bespeuren. We liggen relaxt in ons doorzichtige musquito-tent tegen schemering, zo zien we goed of er iemand afkomt. "VROEAAAARRR!!" Ja lap, we hebben ons in de opstijgroute van de luchthaven geplaceerd, goe bezig! Foert we blijven liggen. Ik doe wéér bijna geen oog dicht. Schrijven dan maar...