Pinnacles desert

Woensdag 10 dec

Voor 5 u zijn we klaar om discreet hier weg te tuffen. Toch al wat joggers en baasjes met hun honden. 

Wat is er al open? Een 7Eleven voor een koffie, hard nodig. Wat een ochtendland, al zoveel volk. 

We rijden op de grote baan... BAFF!! SQUEEK!! GIL!! Knalt er ineens een duif keihard tegen mijn helm!! Ik zag het nog opstijgen. Laurens stopt, is ook tegen zijn helm geknalt. Dus BANG!! BENG!! voor die arme duif. Ik loop snel terug om de schade op te meten. Waar ik dus voor vreesde.. platgereden door het drukke verkeer.

Oooh sorry vogeltje dat we nu juist in uw opstijgroute passeerden. Onze helmen zijn gelukkig intact, oef. Maar toch.. ochaarme. 

We bekomen wat aan een supermarkt. Laurens haalt wat vitaminen, een reuze mango. Mango's zijn hier vrij goedkoop en héérlijk van smaak. Yep, dat gaat ons regelmatige vitaminen-boost worden. Jammie jammie.

We zoeken een bank op, de Commonwealth. Daar kan je gratis een rekening openen. Eerst vragen ze ons visum. Ai, door het soort visum dat wij hebben, de makkelijkste zonder veel rompslomp, is het niet mogelijk om een rekening te openen, nergens. Wel krijgen we de tip dat we met onze Wise-kaart, het ook zouden moeten kunnen regelen met Medicare. 

Een Wise-kaart is een internationale bankkaart dat over heel de wereld kan gebruikt worden, waardoor we heel voordelig met de wisselkoers kunnen spelen. Zo kunnen we ook maandelijks 350AUD (€200) gratis afhalen aan een geldautomaat en bijna kosteloos in de winkel mee betalen. Meer geld afhalen kost telkens ochottekes €0,50 en 1,75% kost. Voordeliger kan het niet. Veel veiliger ook dan met cash geld rond te lopen (om dan te kunnen verliezen?), maar vooral de meest voordelige optie om in een andere valuta te betalen. Zo hoeven we niet telkens geld om te wisselen aan een veel hogere kost.

Dus we passeren nog even langs het Medicare-bureau en jawel, het zou ook zo kunnen werken. Zolang we de medische kosten met deze kaart kunnen betalen bij een dokter of in het ziekenhuis, kunnen ze het deel dat ze terugbetalen misschien ook op de rekening van de Wise-kaart storten. Maar als het zover is, pas dan weten we het zeker. Hopelijk hoeven we het niet te ontdekken.

Nu nog snel de verzekering voor de moto en de pechverhelping in orde maken en dan kunnen we eindelijk het land beginnen verkennen. We gaan toch voor het zekere zodat we ons totaal geen zorgen hoeven te maken. 

Klaar, we gaan naar de Pinnacle Dessert, 200km noordwaarts. 

Alles staat hier mooi in bloei zoals deze prachtige Jacaranda tree.

Onderweg achterop de moto kan ik me amper wakker houden.

Constant knikkebollen en steeds terug wakker schieten doordat ik met mijn helm tegen Laurens zijn helm bots. Halverwege begint Laurens het ook moeilijk te krijgen. We rijden een zijweg in en belanden op een afgelegen stuk waar we de tent opstellen. Het is hier zo zalig rustig ook, dat we er meteen voor de nacht blijven. 

We krijgen steeds gezelschap van een teek. Een grote rode met lange poten jakkebah. Wegtitsen, wat later is ie er weer. Na zo'n 6 keer waren we het beu ..... Die Motherfucker! Achteraf te weten gekomen dat teken aan de westkant, hier dus, niet de ziekte van Lyme kunnen doorgeven. Aan de oostkant daarentegen wel. 

Met een blik op de vallende sterren, reizen we naar dromenland.

Donderdag 11 dec

Ontwaken in alle rust in de open natuur. 

Spinnenvrij deze keer, de teek van de dag ervoor niet meegerekend. 

We zetten onze tocht verder. Wat een afgelegen gebied. Oei er is precies niets meer tot aan de Pinnacles Desert. En we hebben water nodig. Ah ha een tankstatin 'Windmill Roadhouse'.

De tijd is hier blijven stilstaan. Een fles water kost in deze verlaten omgeving al meteen 6 dollar!! Het kraantjeswater, daar krijg je diarree van, volgens de werkneemster. Nog maar net buiten de stad en de prijzen schieten al de lucht in. Dat belooft... en vooral voor de outback. We rijden verder.

Opgepast voor deze wilde dieren. Kangoeroes, emoes en mierenegels. 

De overgestreste, vriendelijke vrouw vertelde me o.a. dat er hier een brand is geweest, terwijl ze hier was. Heel de weg tot aan de 'Pinnacles Desert' zijn de sporen ervan te zien. 

Witte zandduinen verraden dat we er bijna zijn.

Terwijl in de verte de zee nog duidelijk zichtbaar is.

Woestijn en zee praktisch naast elkaar. 

We komen toe. Vroeger was hier niets, kon je zo in. 10 jaar geleden hebben ze er een commerciele attractie van gemaakt. Dus voor ons $10 inkom.

We mogen the desert zelf niet met de moto betreden, enkel te voet. Kan ik zeker begrijpen voor het behoud van de natuur. Maar auto's mogen er dan weer wel in. Raar. 

In de bijhorende gallerij is er veel info te vinden over de fauna van deze streek, zoals de schattige mierenegel.

Wist je dat dit diertje, ook echidna genoemd, samen met de platipus, de enigste zoogdieren zijn die eieren leggen. Zo zien we o.a. ook de soorten spinnen die men hier kan aantreffen.

Alsook over het ontstaan van de Pinnacles.

We gaan een kijkje nemen. 

Waar de voertuigen moeten rijden. 

Laurens legt zich alweer, waar mensen eten. Hij vind dat de normaalste zaak dat je slaapt waar mensen eten. Hij slaapt eigenlijk óveral, te pas en te onpas. En begrijpt maar niet, wanneer ik kapotmoe ben, altijd dus, me niet simpelweg ergens neerkap en slaap, terwijl iedereen me kan zien. Dat is Laurens, schaamteloos. Dat is inderdaad vrijheid, maar ik ben dat niet. Ik trek me (veel) teveel aan, als andere mensen zich aan ons zouden storen. In het info-cent lees ik àlles wat er te lezen valt, dit doet niemand, want dat vraagt veel tijd, net wat ik nodig heb om te 'wachten'. Het komt zelfs niet binnen wat ik lees, zo moe. Met Laurens reizen is heel veel afzien, vaak wachten, enorm eenzaam aangezien hij empathie mist, ... volluit genieten? Zot!! 

Waar ik zo naar uitkeek, om vooral dieren te zien, die ik nog nooit heb gezien, zien we. Een koppel emoes en wat later een groep kangoeroes in het veld. Ik zou door het dolle heen moeten zijn. Het deed me niets. Ik ben een lege huls geworden met een platte batterij. En het ergste van al is. Ik ben gewoon eerlijk, maar tegelijk schaam ik me dood voor dit. Want ik zou dolgelukkig moeten zijn. Zolang en vaak kunnen reizen en deze keer Australië! En zolang! Ik mag mijn twee pollen kussen...

En jaaa het zal wel beteren, maar het is wat het is voor het moment. Ik ben het beu om nep-gelukkig over te komen wanneer ik het niet ben. Ik ben een eerlijk persoon.