Echidna's!!

De laatste dagen waren we de bergen in getrokken, langs groene bergflanken over heerlijke kronkelpaden. Door weelderige ongerepte valleien. Eindelijk mijn rust gevonden dankzij de pure eenvoud van de natuur. Tasmanië is pràchtig.

Midden in de natuur betekent, geen bereik en dat we vaak vergeten om de externe batterij op te laden, doet er ook geen goed aan. Het is eigenlijk een verademing om eens dagen niet met een smartphone bezig te zijn. Enkel voor maps en camera. Vandaar dat ik weer wat achterloop, heb veel in te halen. 

Woensdag 4 feb

Wakker worden van goederentreinen vlak naast ons tent, heeft ook wel wat. We pakken in en zijn weer op weg, maar opgepast voor de komende twee kilometers... pinguins!

Het is hier echt wel het gebied van de kleine pinguins zoals je ziet bij een van onze stops, op het bordje: 'Penguin Colony - Dog to be on a leash'

De pinguins kunnen op verschillende plaatsen toekomen. Het rotsige strand.

Of om de hoek een zachtere zandstrand.

Dit is een natuurlijke omgeving zonder inmenging van de mens. Tasmanië heeft verschillende pinguin-broedplaatsen. Op dit 'appel'-eiland broedt het grootste deel van alle pinguins van heel Australië.

Wat heeft Laurens weer ontdekt? Dat daar ergens midden in de bossen een Rainbow Gathering plaatsvindt. Zijn we daar dan enkele nachten gebleven. Ik goed uitgerust vooral. Was ik een steunzool kwijt, door wandelschoenen te passen en een zool er vergeten terug uit te halen. Laurens had ze teruggelegd, iemand anders had ze meegenomen en die persoon maar niet vinden, niet leuk. Mijn steunzolen zijn op maat gemaakt, niet goedkoop, net nieuw en met een schoen wel en een schoen zonder steunzool, ga ik echt wel beginnen ka-ieten binnen de kortste keren met mijn geweldige heupen. Dus snel een foto gepakt, vroem vroem naar een iets of wat stadje om uiteindelijk in de bibliotheek de foto te kunnen uitprinten.

Ze vroeg 5 dollar voor 2 kleurenkopies! Mijn mond viel open, duidelijk dus, want ze begon dan zo van "Mmm nou ja zoveel kleur heeft deze foto toch niet echt gepakt. Hmmm ja toch, hier die achtergrond...." Ik vertelde mijn verhaal, beetje zielig doen dat het heel belangrijk is voor mijn artritis. En zij dan: "Mmmm Okeej 2 dollar is goed" Met dit redeljk bedrag kan ik mee leven. Snel wat info bij de foto schrijven en Hup met de afprints terug. De vrouw van de bibliotheek deed weer zo AI-vriendelijk, maar wie dé prijs heeft gewonnen is de secretaresse-look-vrouw van waar eIk klant eerst langs moet gaan die op het postkantoor moet zijn. Daar was ik dus eerst gaan horen. Die praat zodanig traag met een overdreven lieve toon, uitgestrekte mondbewegingen voor dé perfecte articulatie alsof het beeld plots in slowmotion staat, zodat elke slechthorende, slechtziende,... haar zéker zou kunnen verstaan. Ik was vooral door haar gedrag onder de indruk en mis de helft van haar perfècte uitleg, dus vraag haar wat ze bedoelt? Ze stond perplex, hoe lang was dat ook alweer geleden dat iemand haar niet verstond?! Verward herhaalt ze een stuk en eindigt dan snel, voor mij dan, 'ok ja goed?' en gaat meteen naar de volgende. Hier hebben we weer een verdoken robot, denk ik dan. Toch goed dat ik het woord 'library' heb verstaan.  

Met de prints bij de hand, terug naar waar ik ze verloren ben. Ik sta te koekeloeren aan de ingang om ergens mijn papier op te hangen terwijl ik een babbeltje doe. Ineens hoor ik Laurens roepen "Ja ik heb ze!" Echt? Zo snel! Ooh wow ongelooflijk!! Gevonden aan een camberbusje dat over de ingang staat. De mensen waren er niet, maar hun schoenen stonden buiten en juist die specifieke èn gelukkig zat mijn steunzool er nog in. Laurens de Hero!

Dumb en dumber weer op hun vroem vroem door dichte bossen over (nog steeds) perfecte banen hoger en hoger de bergen in met mooie uitzichten.

Op een Free Rest area aan de 'Hallyer Gorge' naast een kronkelweg zetten we onze tent op een bedje van mos, echt wel lekker zacht. Toiletten en drinkwater zijn ook aanwezig, altijd welkom. Er loopt een wandeling naar de Gorge.

Een idylische wandeling in alle stilte van enkele minuten tot aan een rivier (video). 

Ontspannen in de tent worden we alweer gepest door mini-vliegjes, die mij steken. En jeuken dat ze doen! Doet me aan zandvlooien denken, maar zijn het niet. Zo klein dat ze in de tent geraken. Met tape maakt Laurens een plak-vinger en dat werkt super. Snel zien we meer en meer zwarte stipjes op de grijze stickervinger. 

Zaterdag 7 feb

Er stond nog een tent wat verder, van een man op een moto, maar hij is veel zwaarder geladen.

Hij heeft zelf een koffiemolen mee, zodat hij elke ochtend rustig wakker wordt met het malen van de bonen om dan zijn perfect kopje koffie te toveren uit zijn kleine pergolater.

Als hij het uitlegde was ik zó enthousiast dat hij niet anders kon om zijn  versgemalen koffiepoeder voor te stellen. Oei dat was echt niet de bedoeling, maar inderdaad zo kan dat precies wel overkomen. Maar toch... daar zeg ik geen neen tegen! Ik heb zijn 'zonet helemaal opgekuiste' pergolator bespaard en het toverdrankje in ons 'recent' inox potje op de Turkse wijze gedronken. Zó lekker van smaak. Thx mate!

Nog een ontbijtje erbij, brood met choco en banaan wat we vaak eten, zó lekker en makkelijk. Alles laten zakken tijdens de heerlijke wandeling en klaar zijn de kabouters. 

Door de kronkelige bochten genietend van al de groene flora, ziet mijn oog een donkerbruin ovale bol langs de kant van de weg. En het beweegt! Een echidna!! Oooh hoe schattig, eindelijk zie ik er een!! Ik spring van de moto, snel er stilletjes heen, maar het was al weg voor ik er was. Foetshie, maar zie wel een hol, mischien een echidna-hol?

Kort daarna zien we er nog een. Een licht-bruinkleurige versie en was geduchtig op zoek naar mieren (video).

Of eerder schrik van mij? En inderdaad Eva, lijkt echt op een kastanjebolster! 

Wat later zien we er weer een! Het kan niet op! Zelfde scenario, deze blijft van de angst in een bolleke. Ik ga er heel voorzichtig naartoe, maar wat heeft het bang.

Ooh zielig, verstopt zich, komt af en toe piepen, maar meteen ploef, terug in het zand (video). 

Deze heeft tijd nodig en ik heb veel geduld, is wel heel verlegen, de grootste ook. Natuurlijk als ik ervoor sta is het in een schattig stekelige bol met koppie in het zand. Een donkerbruine vacht met stevige dikke stekels verspreid over het lichaam, vooral langs de uiteinden: hoofd, staart en onderaan de zijkanten van het lichaam. Het komt stilletjes piepen.

Maar telkens het schattig beestje beseft dat ik er nog steeds ben, Floep weer het zand in.

Zo enkele keren, maar ik heb heel veel geduld. Die lange snuit!! Hoe schattig!!

Die kleine ronde zwarte kraaloogjes staren mij voorzichtig aan en BAF met hoofd en lange snuit terug Por Por het zand in. Ma arm beestje ik doe jou niets hoor en gelukkig heeft het dit uiteindelijk ook door en komt toch langzaam uit zijn schulp, maakt een draai zodat zijn rug naar mij is gedraaid, want is heel verlegen.

Rustig wandelt het weg (video). Wat een zalige ervaring rijker. Fantastisch!

Op de moto zien we dat we al 8000 kilometer op deze Honda hebben afgelegd! Dat kan al tellen! 

Laten we er nog een pak bijdoen! Alweer fantastische uitzichten!

In de verte is de Craddle Mountain te zien. We belanden op de lookout waar deze berg mooi te zien is.

Aan de voet van de berg ligt 'The Vale of Belvoir'. Deze vallei is een van de meest belangrijke plaatsen in Australië voor het behoud van de natuur. Is zo goed als onveranderd gebleven sinds 20 000 jaar geleden. Dat moet absoluut vereerd blijven. 

Ergens in de vallei zou er een kleine plaats beschikbaar zijn om te overnachten. De weg ernaartoe gaat even over gravel.

Lastigste ondergrond voor onze moto-banden, maar niets dat we niet aankunnen.

Toegekomen aan de 'Camping at the Vale', is er een ronde cirkel met grind (achter het bord), plaats voor 5 voertuigen. Wij kunnen weer tussen de stenen door en vinden een stukje zachte mos waar we ons hutje op zetten met een oogverblindend uitzicht op The Vale of Belvoir.

Vanuit de tent zie ik Walabi's voorbij huppelen, heerlijk! En de kers op de taart om de dag prachtig af te sluiten... wandelen twee wombats voorbij de tent (video)!

De eerste keer dat ik ze zie! Jippie! Wombats zijn ècht ongelooflijk schattige beestjes. Ik vind het àllerbeste om kennis te maken met dieren, is in het wild, in hun eigen omgeving, gelukkig, beschermd en veilig (voor de mens). Ik hoop nog meer lieve wombats tegen te komen.