Hondatje in de schijnwerpers

Vrijdag 29 mei

Wat een koude nacht! De nachten in Queensland is vaak met dauw en toch al wel frisse nachten gehad, dan is mijn donsjasje wel van nut. Ik dacht 'tropisch klimaat = drukkend heet', maar helemaal niet. Heerlijk aangenaam overdag en avonden soms, maar toch wel chill in de nacht en ochtend. Ik mis mijn vestje dat ik heb achtergelaten dedju.

In de ochtend trekt Honda de aandacht. Een andere motard had ons al twee keer zien rijden en was òòk gevallen waar wij gevallen waren. Hij dacht ook aan krokodillen toen, ahja, daar had ik zelfs niet over geschreven met gedacht dat ik overdrijf ofzo. Het was dus nòg vettiger dan omschreven. 

Een andere man, werkend voor de gemeente? in zijn fluo-vest, is ook komen polsen en heeft naar het moto-probleem gekeken.

Hij is namelijk een moto-technieker, weliswaar voor Harley Davidson, maar kent er dan toch iets van. Zijn antwoord? Moto binnendoen bij een Honda-dealer en proberen met de garantie te regelen. Ok zo ver waren we ook al. 

De tent heeft onder het afdak, naast de tafel gestaan en nadat we alles terug ineen hebben gepuzzeld en op de moto vastgezet, kunnen we weer verder.

Een grotere stad Mount Isa is ons volgende bestemming. Daar zou een Honda-dealer zijn voor moto's. 

Maar eerst, een eindje rijden op de Barkley Highway door de typische Australische Outback, bezaaid met goudgeel bloeiende spinifex gras met hier en daar eucalyptusbomen over een weg die zich vaak kilometers lang uitstrekt in een rechte lijn onder een strakblauwe hemel. 

Toegekomen in Mount Isa vragen we ons af waar die Honda-dealer juist is? Ik pak de gsm en ineens poef heb ik mobiele data. Vijf dàgen njiente en nu ineens patat. Ok super! Tokkel tokkel Vroem. 

Aangekomen worden we meteen geholpen. Eerst een beetje administratie over de 'garantie'. Tokkel tokkel en de vrouw meld dat Honda zelfs een garantie van 5 jaar heeft! Ze verschiet er ook van! Dan herinnert Laurens dat er in het begin werd besloten om extra te betalen voor een betere garantie. Dus wat er ook aan de moto is, het zit in de garantie! Leuk leuk! Goed gedacht Laurens, van die extra in het begin. Zijn intuïtie is vaak zo goed. Maar ja ok bij deze reis, met onze plannen, is dat natuurlijk niet ver te zoeken dat er dan iets zou kunnen haperen aan de motor. Maar zou eigenlijk niet mogen, niet? Toch wel lief van Honda dat ze Hondatje willen repareren in de garantie. 

Er wordt meteen werk van gemaakt dus alle bagage gaat eraf en Honda slentert naar achter.

Ik doe terwijl mijn telefoongesprekken met RAC Assurance en Road Assistence dat úren duurt met véél gesprekken waarbij ik steeds àlles weer moet herhàlen. 

Ondertussen weten we wat er mis is, wat dat vreemd geluid maakte. Bearing in the camshaft, met de kogellager daarin is iets mis. Is een ring met in de rand, helemaal rond, kleine ronde metalen bolletjes naast elkaar in een cirkel. Een bolletje is eruit gewipt wat dat raar geluid veroorzaakte. Ze gaan uitvissen hoe ze dat gaan oplossen. 

Ik blijf ondertussen maar bellen...

Ten eerste is enkel de kogellager niet te verkrijgen. Heel dat onderdeel moet vervangen worden. Maar dat onderdeel is totaal niet vindbaar in Australië. Ja lap daar gaan we weer. Ze gaan het improvisoir repareren zodat we zeker in Darwin geraken. En dan moeten wij daar dan maar zien het probleem gefixt te krijgen. Maar voor die improvisatie hebben ze een ander onderdeel nodig dat er het meeste op trekt. Vandaag of morgen zou Honda terug op de weg mogen schijnen. Ok ze zullen wel weten wat ze doen. Als we maar terug kunnen rijden en het met de garantie kan geregeld worden.

Het is eindelijk gelukt om het geregeld te krijgen met de verzekering. Ik mocht zelf een motel boeken en heb een van de goedkoopste dichtbij genomen, 350 meter verder. Eerst zelf betalen, alle bewijzen doorsturen waarna ze terug storten. 

We mogen de spullen dat we niet nodig hebben in de shop achterlaten. Rugzak op mijn rug, ik de witte zak en de eetzak draagt Laurens. 

Zwiep en we zijn er al.

Bijna 100 euro voor de goedkoopste kamer in deze stad! Stad of dorp of gemeente. Wat is Mount Isa eigenlijk als de oppervlakte 1,4 keer groter is dan die van België met maar 19 000 inwoners, terwijl wij, Belgen, met 11,8 miljoen samengeperst op een kleiner stuk grond als Mount Isa leven! Deze gemeente is zo eens even qua landoppervlakte een van de grootste gemeenten ter wereld!

We krijgen de sleutel, spannend, jippie eigenlijk. Het zal nog Ni! 

Ons welverdiend kamertje met alles erop en eraan. Australië maakt het goed. 

Laurens crasht meteen. Terwijl ik toch gebruik ga maken van het zwembad. Is in de zon liggen voor een uurtje. Heb ik nog geen een keer gedaan dit verlof, in bikini in de zon gaan liggen. Oh jawel 5 minuten eens toen het 43 graden was, om op te drogen. De zon is hier trouwens het allerslechtste in de wereld met dat gat in de ozonlaag aiaiai.

Foert Baf! Strijk Plat in de ligstoel. Zen..... voor zover dat gaat met de weg pal naast mij met enkel een tussenschot die mij het gevoel moet geven privacy te hebben. Alleen ben ik wel aan het mini-zwembadje met drie stoelen. Toch geniet ik van mijn prive-zwembadje van de laatste zonnestralen. De lieve jongeman heeft me eerst het zwembad moeten tonen, want ik vond dat niet. Hoe onozel, komen we van de andere kant van Australië, van de wereld eigenlijk, maar hier op een gesloten klein stukje bebouwing vind ik het buitenzwembadje niet. Idioot, allemaal de schuld van de gps, die reikt zo ver niet, of zo dicht. 

Hij had ook het zwembad opgezet voor mij, de filter dus, om mij een Spa-Rein-Fris gevoel te geven. Ale ik zal er maar dan gebruik van maken zeker. Mijn voeten gaan erin. Gelukkig zijn er trappen in de 'vijver' want amaai dat is koud! Nog eentje lager brrrr. Komaan Woon gaat erin! Nee eerst nog een treedje. Bijna heel mijn benen zijn onder brrrr WTF is echt koud, was het maar een jacuzzi. Foert! Ik ga eruit. No way dat ik hier in ga! Baf! Terug plat in de ligstoel. Oke en de zon is weg, ik lig in de schaduw, dat was het dan, gedaan met spelen. Ik pak mijn gerief, ga naar het poortje en hmpf tjiens die poort gaat niet open?

Hmpf hmpfff. Ja maar seg heeft die lieve jongen mij per ongeluk opgesloten. Seug! 

Och Pfoeh ik kan er zo over... sukkel sukkel, amaai ik ben toch niet meer van de lenigste, denk dat ik ben vastgeroest in 'moto-houding'. Ik pak er een stoel bij en kijk is aan, als een veertje ga ik erover. Ik wil springen wanneer ik nèt voel dat mijn schoen vastgeklemt zit. Chance! Had mooi geweest Jump, Ai AI! BOENK! AUW! en ondersteboven met mijn hoofd scheef op de beton in een héél ongemakkelijke houding 'Help!' roepen. Nee laat het zo. Trots wandel ik terug naar de kamer. Ik ga toch even terug om het eens van de andere kant te zien. 

Pruts pruts...

Aaaah boven op die paal moest ik een knop induwen, naar boven trekken en dàn pas kon ik de poort openen, kinderslot. Chance dat ik er niet als een spast hing! Dat is dan pas belachelijk!

Mijn volgende ME-moment... een warme zalige douche! Héérlijk mijn eigen privé-douche met oneindig water en warm! Hoe lang is dat geleden! Màànden... en neen er gaat niets gebeuren, eindelijk. Ik heb van een zalige lange geslaagde douche genoten in alle relaxheid. Geweldig, herboren, wat een beetje comfort niet kan doen. 

Dus moraal van het verhaal... KEI-hard afzien dan word je letterlijk opnieuw geboren wanneer àlles weer óóh en ààh is. 

We gaan naar de Coles vlakbij en daarna McDo-ke, ook vlakbij. Vanaf we maandag ochtend zijn vertrokken, wij zijn nu vrijdagavond, hebben we eigenlijk heel weinig gegeten en dat ging vanzelf. Geen hongergevoel of vreet-aanvallen, echt handig anders rampzalig. Al een geluk dat we 2 avocado's, een tomaat en 2 appels meehadden. Voor de rest in totaal 3 sponsbroden, pindakaas, honing, notenmix en rozijnen. Nog van alles over zelfs. 5 bananen en ook een klein potje cheesdip. Af en toe gemberbier. Een mentos-rol is er ook doorgegaan en elke ochtend een koffie. Voor de rest veel water. Dit allemaal voor twee personen in vijf dagen. Dat verdient een McDo-ke subiet, lekker goedkoop. 

Je zou denken dat we de supermarkt gaan leegkopen, maar helemaal niet. We (ik toch) zijn echt volledig aangepast in 'low-budget-travel'-modus. Makkelijk. 

Wacht maar tot ik voor een rijk gevulde tafel sta...

Die voordelige menu van McDo heeft me echt wel tot de àllerlaatste hap gesmaakt mmm. 

Terug naar de kamer.

Tokkeltijd... op een echt bed, zó zacht, lekker voor mijn rugske en heupen, dat doet deugd! 

Zo'n deugd dat het ondertussen bijna 4 u 's nachts is, aiaiai.