Alles komt goed

In Rockingham waren we toevallig op het terras van een Mexicaanse eettent 'Zambrero' gestrand voor wat schaduw. We zien een poster hangen met de melding dat alle restaurants, verspreid over heel het land, 100 000 gratis burritos weggeven.

Wanneer? Vandaag nog wel, cool. De wind heeft ons op het perfecte tijdstip en plaats naar daar geblazen. Wanneer de zaak opent waren wij de eersten die verwend werden met dit heerlijk gezond cadeau. Boordevol groenten, rijst en bonen, met vlees en saus naar keuze.

Geen mini-versie ondanks ze gratis waren. Nee nee ze wogen zeker 400gram elks.

Ons lichaam was zeer dankbaar voor deze fantastische start van de dag. Er volgden er velen na ons. 

Je kon er zelfs zoveel halen als je wou. Wij waren al ontzettend blij met elks eentje. 

Het bagagerekje is goed toegekomen in Bunbury bij Janet. Het heeft 9 dagen geduurd, maar eind goed al goed. Ze had helaas zeer veel aan haar hoofd en moest de volgende dag vroeg naar het ziekenhuis, toch hebben we een heel gezellige avond gehad.

Samen lekker gegeten, genoten van een warme douche en geslapen in zachte lakens, waarna we volledig herboren vroeg in de ochtend zijn vertrokken. 

In Perth en omstreken zagen we veel kaketoes, in Bunburry lopen de Ibissen in de voortuinen.

Eindelijk kan de witte zak samen met de tent achterop worden gebonden.

Mijn rugzak steunt zo perfect op de witte zak en Laurens kan veel beter de moto besturen. Er valt een enorme zak last weg, nu is het ideaal om zo verder te reizen. 

We kunnen beginnen aan het echte avontuur. De Nullarbor in het zuiden gaan we doorkruisen, van west naar oost. Een zinderende hete rit van meer dan 1600km door een woestijnklimaat. Letterlijk betekent Nullarbor, geen bomen. Om de 100 tot 200 km is er een een mogelijkheid om bij te tanken. De temperaturen kunnen heel heet oplopen, vooral in de zomer, nu dus. Zelden doet men dit met een moto. Laat staan met 2 op 1 moto en dan nog met maar een 125cc, die niet sneller gaat dan 75km per uur. Er wordt aangeraden jerrycans mee te nemen, kunnen we niet. Ook genoeg water, 5L de man per dag, niet mogelijk voor ons. We gaan de uitdaging uitdagend aan. We zijn niet voor niets 'crazyguys'. Er zijn enkelingen die dit met de fiets of zelfs te voet hebben gedaan! Dit wordt dan toch een makkie voor ons, niet? Of wordt dit echt wel spannend? We zullen zien, ben benieuwd... 

Van koffie zal ik òòk even moeten afkicken.

Maar eerst passeren we Margaret River. Staat bekend om zijn wijngebieden. Talrijke wijngaarden passeren we langs de weg. 

We komen toe in Margaret River.

Geen rode loper maar een tapijt van waterlelies verwelkomt ons.

In het dorp worden de voorbereidingen getroffen voor de avond.

The Love Christmas and the Love Margaret River Street Party.  

We nemen een kijkje aan de Margaret River Mouth Beach. Nog geen maand geleden waren hier haaien van meer dan 2 meter gespot.

Dit strand is een van belangrijkste surfstranden van Australië.

Twee jongemannen komen toe met hun moto. Eindelijk zien we anderen die ook met een moto reizen. Welliswaar elks met zijn eigen voertuig met een veel krachtiger motor en duidelijk met véél meer bagage. Wij zijn voor hun ook de eerste die ze zien reizen met een tweewieler. Het klopt dus dat Australië verkennen met een moto niet vaak voorkomt. Dat hadden ze ons verteld bij de aankoop van ons voertuig. Raph en Leon, 20 jarige Duitsers, zijn al even in Australië. Raph een jaar en Leon 10 maanden. Ze zijn net begonnen aan hun avontuur. Ze komen ook van Perth en de Pinnacles Desert en de Nullarbor staat ook eveneens op hun planning. Ze zijn verbaasd met hoe simpel wij het doen. Meteen halen we hun zorgen weg van 'Zijn we wel goed genoeg voorbereid? Hebben we niet te weinig gerief mee?'.

Raph zegt tegen Laurens: "Jij als oude man. Wat kan je als raad geven aan een jongeman als ik?"

Laurens: "Als je van iets droomt, moet je het gewoon realiseren en niet uitstellen. Natuurlijk moet het haalbaar zijn. En als je een vrouw zie dat je leuk vindt, neem actie, verspil het moment niet. Je hebt maar 1 leven, live it! Maar als 20 jarige ben je al vrij goed bezig."

We kletsen gezellig bij en wisselen elkaars gegevens uit. Mischien reizen we wel een stuk samen door de Nullarbor. 

Ze staan op een betaalde camping en gaan nog feesten in het dorp. Wij zoeken ons gratis plekje voor het donker wordt.

Snel klaren we de klus en krijgen deze keer bezoek van de 'Bull-ant', de grootste mieresoort met de pijnlijkste beet.

Die hevige pijn hadden we al ooit ervaren in de Caraïben. Vandaag passen we met veel plezier. 

Een enorm lange felle vallende ster zag ik net in mijn ooghoek passeren. Dat is het teken dat onze bewaarengelen ons zullen vergezellen tijdens de tocht door de Nullarbor.