Dingoes

Zondag 28 dec

Zoveel wind deze nacht! Het buitenzeil hadden we er voor de zekerheid overgespannen, maar ook voor de eerste keer, de stormtouwtjes. Niet makkelijk met stevige rukwinden, zeker wanneer de grond rotshard is en geen piquet door kan. En evenmin om ze dan in de ochtend af te breken. Alleen zou dat bijna onmogelijk zijn. 

En we vertekken weer op dezelfde Nationale Highway 1 (Eyre) waar we al dagen over rijden.

Met zoveel wind is het steeds heftig wanneer een Road Train passeert! Doet me telkens aan een straaljager denken... 'KNAL' met hier dan nog de bijhorende schokken erbij. Steeds verschiet ik me een bult! Keer op keer...

Die metalen baren van het bagagerek beginnen door te wegen onder mijn billen. Dus zoals we Laurens al kennen ziet hij in zijn rechter-ooghoek dit: 

Ik kan ze véél te makkelijk op maat scheuren en over de baren schuiven.

Ze zijn er precies voor gemaakt, maar door de zon en dat het daar al veel te lang ligt, begint ze stilletjesaan te verpulveren, waardoor miljoenen stof-stukjes loskomen. Helemaal niet goed voor de natuur. Natuurlijk ziet Laurens meteen daarna, alweer in dezelfde ooghoek, een zwemnoedel.

En deze ligt er nog maar pas, totaal niet verduurt. Ik krijg meteen een snelle upgrade.

Veel beter voor moeder natuur en ook zachter voor mijn poepje.  

We naderen Eucla. Het laatste 'service'-station van West-Australië.

De volgende is over de grens in Zuid-Australië. 

Even ter informatie... Australië is in 6 stukken verdeeld n.l. West-Australië, Zuid-Australië, Noordelijk Territorium, Queensland, Nieuw Zuid Wales en Victoria. Doe daar het kleine eiland Tasmanië bij, dat is dan het 7de deel. Je moet telkens een grens over, als je een ander deel binnenkomt. Bij deze grens, zoals op de luchthaven, mag je geen natuurlijke producten binnen brengen om eventuele ziektes de kop in te drukken, zoals fruit en groenten. Een onozele fruitvlieg kan een hele industrie kapotmaken.

Dus is het ieders taak om te zorgen dat o.a. àl het fruit en groenten opgegeten zijn, vóóraleer je deze grens oversteekt.

Plantmateriaal, honing en zaden, zijn ook verboden. We hebben pindanoten, vers in de schil zou niet mogen, maar bewerkt dan weer wel, omdat ze dan zéker geen ziektes meer kunnen bevatten. Dieren, levend of niet, zijn absoluut ook uit den boze. Hoe zit dat als je een hond mee hebt eigenlijk, vraag ik me af? In ieder geval, we komen in Eucla toe, het laatste station van West-Australië. 

Dit was duidelijk een heel oude stop, voordat er zoveel nieuwe zijn bijgebouwd.

Zoals dit gebouw op deze plek.

Onderweg had ik eens, voor de verandering 'iets' gevonden. Ook een hoedje. Nu is Laurens vollédig assorti. 

We zien één van de langste èn zwaarste Road Train vertrekken, die de tankstations bevoorraden.

Wij volgen zijn voorbeeld en al snel merken we dat het volgende station, de eerste in Zuid-Australië dan, binnen 5 km is.

Maar eerst de grens over (video).

De quarantaine checkpoint van Zuid-Australië is pas binnen 476 km. Als je dit niet weet, zou je denken dat je erdoor bent gereden zonder gecontroleerd te zijn geweest. Het tankstation van Nullarbor is pas binnen 184 km? En de Nullarbor (zonder bomen) begint dus hier?

En we hebben nog maar dit van water?

Laurens wil liefst gewoon doorrijden, terwijl ik denk 'Wat? Het is nù dus dat we het 'ergste' gaan moeten doorstaan. Ok ik had uitgedroogde woestijnvlaktes in mijn hoofd (en dan nog wel van meer dan 1600km), door al dat bangmakerij van de Aussi's. Maar toch, wat nù gaat komen, is waar men ons voor heeft gewaarschuwd, van minstens 5L water de man mee te nemen en extra jerrycans enzo... Absoluut zwaar overdreven, maar een 'lekje' water, dat ik nu al zou willen opslurpen, is dan toch ook overdreven. Laurens heeft toch wel steeds van die rare dyslectische manieren. Ik èis dat hij terugrijdt naar de grens voor een fles water, al is het maar 1 liter. En zo zien we ook meteen hoe het er zou uitzien als we van ZA naar WA zouden gereden hebben (video). Dan staat er duidelijk dat de quarantaine checkpoint meteen aankomt.

En dat het verplicht is om daar te stoppen.

Wij gaan natuurlijk niet weer WA binnen, dus gelden de borden niet voor ons. Het service station is het verste punt. Water, kokoswater en ooooooh hier is gratis koffie!

Daar ga ik toch wel even aan zitten, terwijl we gebruik maken van de méga trage wifi dat niets voorstelt. Goed dat ik geëist heb! 

Buiten staat er een moto van 1 man, naast de onze.

Goed gepakt en gezakt t.o.v. ons.

En wij zijn dan met 2! Waarvan een vrouw! Waarschijnlijk doet deze ook maar een korte trip, zoals een andere motard die we op deze route onderweg zagen. Die had toen nóg meer mee, voor ochottekes 1 week! En wij doen er minstens 9 maanden mee. En dan die 2 jonge Duitse gasten, ook volgeladen met veel zijzakken en al. Allemaal Strandjanetten!! Daar heb ik, als vrouw, dan toch recht op om dat te denken.

We vervolgen onze weg op de Eyre Higway die voor een stuk dicht naast de zee loopt.

Amaai de baan gaat weer op en af, blij dat een motor ons voortdrijft op ons tweewieler en niet ons trappende beentjes.

Wat is daar te zien?

Wow wat een pràchtige klif!

Nog meer van dat wat verder...

Adembenelend mooi, puur natuur waar geen mens komt. Spijtig dat het seizoen van de walvissen voorbij is, wanneer ze hier paren, kalven baren en grootbrengen. Vindt allemaal in de winter plaats, de periode dat wij als zomer kennen. 

Wij moeten het doen met helaas dit...

Als we het nog niet zouden doorhebben dat er geen bomen meer staan, zal dit bordje ons eraan doen herinneren. 

Ongeveer in het midden van heel de route staat de Roadhouse van Nullarbor.

Even bijtanken ook, aan 2,80 dollar. 

Hier lopen wilde dingoes rond, bedelend voor eten.

Maar posters waarschuwen iedereen, ze absoluut niet te voederen.

Zielig wel, maar wel begrijpelijk. 

Hier hebben we nog eens wifi. Is even geleden. Niet elk station of roadhouse voorziet deze service, zoals de laatsten. We nemen plaats waar mensen een maaltijd nuttigen. De duurste kaart ooit waarschijnlijk!

Laurens raakt aan de praat met een ouder koppel. Ze hebben hun bord niet mooi opgegeten. Foei! En is nog zo duur. Ik zou zo hun volle patatjes kunnen binnenspelen. Met veel honger en niet tegen verspilling kunnen zou dat naar binnen glijden! Wat ik hun ook duidelijk maak met een grappige tint. Het mag niet van hun, ook al blijven ze heel de tijd de symphatieken uithangen. Pfff flauw zene. Laurens bestelt toch iets van de kaart dat we beiden delen.

Lief hoor en zo hebben we dan tóch eens echte (halve) toeristen uitgehangen in het effectief 'Nullarbor Roadhouse'.

Het wordt avond, we moeten ons tentje ergens opzetten op de kale vlakte met veel wind en rondlopende dingo's.

Zelfs met onze pindanootjes en krakkers in dichtgesealde zakjes, laten we toch de groene tas beter op de Honda i.p.v. in de tent. Hongerige dingoes die mensen aanvallen en zelfs doodbijten, is al gebeurd. 

Op een Rest Area wordt het, waar we eerst het gevecht aangaan met de felle wind. Wat verder achter ons staat er ook een tent, hoog en droog weliswaar (video).