The Great Ocean Road

Dinsdag 20 januari

In de vroege ochtend staat uitgeruste Laurens alweer te pronken in zijn nieuwe outfit.

Zijn t-shirt toch alleszins die ik voor hem heb gevonden. Perfect passend vind ik.

Zijn knalrode zwembroek, toch beter dan in zijn versleten onderbroek vol met gaten en daaronder zijn zware botten waar hij toch ó zo content van is, waardoor hij ze onder àlles draagt. Toch goed tegen slangenbeten en voilà! Hij kan zo het modellenpad aflopen richting psychiatrie. Moet héérlijk zijn om geen ego te hebben. Dàt is pas vrijheid!

Gelukkig geen regen deze nacht, dus moerasgevaar was niet aan de orde. Weer te weinig geslapen... ik kon de slaap maar niet vatten en wanneer ik eindelijk naar dromenland begon af te reizen vraagt Laurens plots met een luide stem "Ben je nog wakker?" Ja lap! En weeral úren voordat ik mijn reis kon hervatten. Héél vroeg in de ochtend snuit hij zijn neus en zoals een èchte olifant, "TEUUT!!" schiet ik weer wakker. Ja maar seg. Voor de nodige cafeïne heb ik ondertussen een oplossing gevonden. In een leeg klein flesje kap ik oploskoffie en koud water, schud schud en klok klok klok, naar binnen. Beter dit dan niets. En het werkt, mijn dichtgeplakte ogen komen open. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht, idee van Laurens trouwens. Ok beetje wakker, inpakken en wegwezen. Snel zijn we terug op B100, Great Ocean Road dus en passeren prachtige limestone-kusten. 

The Bay of Islands

The Bay of Martyrs

Een specieke geur valt me op. Een niet zo'n aangename geur vind ik. Deze bloemen zijn hier schuldig aan. De Kerrieplant of Kussenstruik.

In het dorpje Peterborough kopen we een veel te duur brood, typisch Amerikaans sponsbrood en een liter ananassap. Dat wordt ons ontbijt met choco en amandelpasta. Beide smeerpasta's halen we steeds in een Aldi. De amandel-variant is puur zonder toegevoegde suiker en veel goedkoper dan in België. Ons maag wat bijgetankt, kunnen we verder.

The Grotto 

In Port Campbell houden we een stop met dit uitzicht.

De tafels en banken zijn steeds zo smerig en dan valt ons eurocentje natuurlijk. Door de bosbranden was de lucht doordrongen met zwarte assen, wat er voor heeft gezorgd dat de tafels bedekt is geraakt met een zwarte vuile smerige laag. Een vrouw op een Honda CRF komt aangereden. Laurens de Held merkt dat haar ketting véél te hard is aangespannen en helpt haar hiermee uit de nood.

Terwijl ik nog eens een koude koffie achterover kap en door het stadje slenter. Ze is enorm blij ons op haar pad te zijn tegen gekomen. 

Heel de route B100 gaat weer over een perfect in orde baan. 

Deze route met de uitgesleten limestone-formaties is precies heel hard in trek bij Chinezen. Aan de borden in de wc's te zien en de talrijke bussen gevuld met Chinezen.

Maar het hoogtepunt is duidelijk de attractie van de Twelve Apostelen. Wat een drukte hier! Deze plaats is ook voorbereid op massa-toerisme. Een souvenirs-winkel met peperdure koffie's en snacks. Het is zelfs mogelijk om met een knalrode helikopter over deze rotsformaties te vliegen. 

De route gaat verder door de 'Great Otway National Park'.

Enkele auto's staan aan de kant. De uitgestapte Chinezen loeren naar boven. Een koala in een boom, toch keer op keer zo schattig.

De weg gaat hakkelend verder, niet mooi langs de kust, maar steeds inwaarts langs slingerende bergwegen de hoogte in.

De temperaturen zakken drastisch terwijl het vochtigheidsgehalte de lucht inschiet. Brrrr snel een stop doen om mijn donsjasje en sjaal rond mij te wikkelen. Laurens is al ingedekt met zijn roze fleecen ballon. In het toeristisch kustdorp Apollo Bay komen we toe. We hebben al bijna de helft van The Great Ocean Road afgelegd, een goede 150 km. Uitgehongerd en verkleumd, dringend nood aan een warm maal, wat precies eeuwen geleden is, bestel ik een grote pizza van lieve Evaatje haar sponsering.

Dankjewel reddende engel! We vliegen erop en véél te snel is er geen spoor meer van te zien. Dat heeft zo'n deugd gedaan! Héérlijk! 

De avond gaat in en we moeten nog de bergen in, naar de Stevensons Falls Free Campground, bijna 40 km langs kronkelbaantjes. Hoger en hoger belanden we in een natte wolk.

Koud en nat moeten we erdoor. Regen begint daarbovenop ook nog te vallen.

Als het maar regen is en geen bomen die omvallen. Dit gebied heeft het enorm zwaar te verduren gehad met de overstromingen aan de kust en de branden in de bossen. Maar ook een hevige storm is erdoor geraast met vallende bomen tot gevolg! Deze mobilhome heeft echt wel PECH gehad (video)!

Zó erg!! Hopelijk was er niemand gewond. We zijn er bijna en voor de kamping is er een alcohol-controle.

Voor Laurens dat nooit drinkt, is de blaastest natuurlijk negatief waarna de sympathieke politieagent een gezellige babbel met Laurens doet over vanalles en nog wat. Hij vindt het super hoe wij reizen en wenst ons nog een fijne veilige reis toe zonder gevaar. Eindelijk aangekomen op de kamping kunnen we vermoeid en verkleumd ons huisje bouwen en erin kruipen om warm de nacht in te gaan. 

Woensdag 21 januari

In de ochtend na een iets of wat betere nachtrust, eindelijk heeft Laurens door om niet vlak naast mijn oor zijn neus te snuiten met TEUUT vanaf hij wakker wordt, gaan we het bos in op zoek naar de waterval.

Achteraan de kamping, aan de toiletten, als je goed kijkt, kan je ons blauw tentje zien tussen de lange rode dennebomen.

Wat een heerlijk bos met de vogeltjes die langs alle kanten hun aanwezigheid laten merken. In de lange video zijn de vogelgeluiden goed te horen. 

Een omgevallen boom en de waarschuwing op het infobord, laten zien dat dit gebied heeft geleden tijdens de storm enkele dagen geleden. Een inwoner in de buurt vertelde ons dat hij heeft moeten evacueren en zijn twee pollen mag kussen dat zijn huis er uiteindelijk nog staat. We wandelen het bos uit waarna het pad een stukje verder gaat op een autoweg. Op de parking staat dit bord, wat betekent dat mensen in een rolstoel vanaf dit punt ook de watervallen kunnen bereiken. 

Het pad loopt even door het Redwood Forest.

Deze dennen behalen hier de lengte van 60 meter, maar kunnen bijna het dubbele bereiken als je ze lang genoeg laat staan, zoals in California.

Het hout van deze beauties is pràchtig voor o.a. het maken van banken.

Langs de rivier kijken we steeds uit naar Platypussen, die hier ook te spotten zijn.

Vind ik zó schattig en hoop er eindelijk eens eentje te kunnen zien. Turen... op, onder en tussen de stenen... letten op luchtbellejes in het water....

Helaas, ze zijn voor het moment nog te verlegen. Of we zijn te laat, want deze platgedrukte poezen zijn nachtdieren en laten zich zien vanaf de avond valt tot in de vroege uurtjes. We worden uiteindelijk wel beloond met de waterval die ons hartelijk verwelkomt. 

Onderweg passeerden we een jong koppel, druipnat, die in het poeltje een bad hebben genomen. Even voelen.... WTF!! Ijs ijskoud! Geen haar op mijn hoofd dat ik daar in ga! Mijn voetjes tot daar aan toe, waarna ze meteen verdoofd aanvoelen van de koude. Ik zal wel badderen op het droge, vlàk boven het water.

We klauteren over de stenen, dichter naar de waterval toe, maar het wordt wel glibberig door de natte nevel. Zonder een nat pak kunnen we toch tot vlak voor de Stevensons Falls geraken. 

Een regenboog vormt zich kleurrijk aan de voet van de waterval. 

Zelfs de volledige boog is duidelijk merkbaar.

We genieten van de rust met enkel het geluid van de vogeltjes in combinatie met het neerstortend water... (video)

Terug toegekomen aan de kamping merken we dat ons drinkwater op is. Op deze campground is er niets van water, zelfs geen tank met regenwater. Enkel aan de parking van de waterval staat er een regentank, maar met een bordje dat het niet drinkbaar is. Dus we springen op Honda, op zoek naar water. We zetten de daling in door kronkelige bochtjes en belanden weer in die natte wolk. Het regent harder en harder... we keren terug en stoppen waar Laurens water gaat vragen. Eerst stopt er een vrouw, die ons net passeerde met haar jeep, en vraagt of alles ok is. We leggen ons waterprobleem uit en ze vindt het maar raar dat er op onze kamping geen water te vinden is. Ik leg de tank uit met het bordje 'No drinkable' waarna ze meteen sappig zegt "Bull---Shit!! Ofcourse it's drinkable! You can even drink the water from the creek!" Dat gaan we dan toch maar voor de zekerheid niet riskeren. Diarree wil ik koste ten koste vermijden, zeker op de manier hoe wij reizen. Laurens belt dan maar aan aan een huis, waarna een vriendelijke man open doet en ons gefilterd water doneert. Een heel sympathieke man waarvan we inclusief een gezellige babbel erbovenop krijgen. Hij heeft dus zijn woning ook moeten evacueren tijdens de storm en waarschuwt ons voor vallende bomen. Want als er één op de baan valt, ben je gekloot! Zit je vast. Met Hondatje, die ongeveer 100 kg weegt, zou het ons eventueel lukken om ze erover te sjouwen. Ik wil deze ervaring niet uitproberen dus finger crosst.

Nog een anekdote over 'zomaar aan een huis bellen'. Tijdens een van onze zoektocht naar een kamping midden in een bos laat in de avond, begon het te regenen. Het begon te schemeren en Laurens rijdt een oprit op naar een huis, helemaal afgelegen. Met een natte kop, in zijn oversized roze Monster & Co-patattenzak belt hij aan. Ik denk 'OMG! Over het algemeen zijn de mensen hier vrij snel bang en zo halfdonker met hoe Laurens eruit ziet, denken ze waarschijnlijk dat er een halve gare voor hun huis luid 'Hellooo!' staat te roepen...' Er doet niemand open, of ze verstoppen zich met een bang hartje? Want er staat een auto voor de deur en de twee poorten waar we doorreden stonden open, er brandt ook licht binnen. Laurens beschouwt mij weer als de 'zieke' dat ik zoièts onozel durf te denken! "Túúrlijk zijn ze niet thuis! Niet iedereen is zo paranoi als gij! En óveral in elk huis brand er licht!" .... no comment...

Een ander keer stopten we op een soort camp-guesthouse, waar ook Laurens overal 'Hellooo!!' riep, maar geen respons kreeg. Er stonden ook een stuk of vijf auto's, de receptie en de keuken waren open, maar geen mens te bespeuren. Onder het afdak, op tafel lag zelfs een pakje roltabak, nog goed gevuld. Moet je weten dat een pakje tabak hier meer dan €50 kost. Hier was er dus ook geen mens, dus meteen Laurens "Al deze mensen zijn hier dan ook doodsbang ofwat!!?" 

Dus na het krijgen van het lekker water, komen we in de vroege namiddag terug toe aan de kamping waar ons tentje staat (video). Het rare is dat we precies wééral door die bewuste wolk zijn gereden. Gisterenavond was het ook al zo, het begint droog, hoger en hoger, door de natte wolk, regen en daarna, geen vuiltje aan de lucht, goed weer. Nu dus terug, zonnig weer op de kamping, naar beneden, dé wolk met regen, terug op de kamping, zonnig. Heel raar. Hopelijk volgt deze wolk ons niet tot hier. Naast ons staan er twee vrouwen met elks drie kleine kindjes. Laurens weet wat doen, kan daar dé geweldige man uithangen. Wat goed uitkomt, zodat ik 'alleen' in ons tentje kan kruipen en alle tijd voor mezelf heb. Wat dringend nodig is om wat in te halen op de blog, sta meer dan een week achter en zo kan ik èindelijk eens ongestoord dóór schrijven. Tegen de avond heeft de wolk ons dus ingehaald en komt dan hier wat spetteren. Ons tentje blijft redelijk droog onder de goed dekkende hoge rode den. Laurens heeft toch bij mij ook even de held gespeeld en een steelpan met lauw water kunnen versieren, waar we dan onze afgeprijsde vervallen poedersoep in konden oplossen. Eindelijk nog eens  warme (lauwe) vloeistof door mijn lijf. Goed dat dat doet!! Kan me niet meer herinneren hoe lang dàt is geleden, vloeistof bedoel ik. Want koffie drink ik ook elke morgend koud. Dus dankjewel Laurens! Ga maar terug naar uw vrouwtjes, want ben nog aan't schrijven. Wat hij sowieso ging doen.

Even ter info: ik ben allesbehalve een jaloerse vrouw, hij mag echt veel van mij, ik zou het zelfs erg vinden als hij tegen andere vrouwen zou doen hoe hij tegen mij vaak doet, maar wat ik ó zo graag zou willen, is dat hij evenlief met mij omgaat als hoe hij met anderen omgaat. Meer heb ik niet nodig, eerlijkheid en respectvol met mij omgaan. Comfort en luxe, pijn en ongemak, daar til ik niet zwaar aan. Maar Respect! Helaas, waarschijnlijk door còntinue samen te zijn, lukt het vaak niet. Dus dat hij zich amuseert met anderen? Des te beter voor hem èn hun, maar als een andere vrouw niet lief is tegen mij, daar kan ik dan echt NIET tegen, wat gelukkig héél zelden voorvalt. En wat ik ook hààt! Als ik ben gekwetst, kan ik dan overkomen als een asociaal persoon bij anderen, want ik kan niet ineens doodleuk doen alsof er niets is gebeurd, dan zonder ik me liever af. Hij kan dan wèl meteen keigoed gezind zijn. En zo denk ik dat we vaak overkomen als: hij Mister Hero, the nice guy en ik dan Misses Hide, the aso. Vind ik nieeet eerlijk. Maar ja en eigenlijk hoef ik me niet aan te trekken wat anderen eventueel denken, maar ik kan er gewoon niet tegen dat er een verkeerd beeld over mij wordt geschept (ego), want ik ben echt wel een lief persoon dat het enkel en alleen maar goed bedoelt. Helaas word ik vaak verkeerd begrepen of ben ik te eerlijk, direct. En dat ik niet ècht word begrepen (bij Laurens zó vaak, heb je met twee totale tegenpolen), ga ik dood aan... maar bon voor ik begin te zàagen...

Dan gaan we weer verder wat betreft de fauna hier. Verscheidene vogels zoals de Kookaburra, Megpies, zangvogels en last but not least de King Parrot. Deze knalrode vogel staat symbool voor deze streek. 

Wat we non-stop horen (kan tot 120 decibel zijn), dag en nacht zijn de Redeye Cicadas. Ze leven vooral onder de grond als nimfen, kan zelfs tot 17 jaar zijn! Om dan als volwassene boven te komen en na enkele weken, enkel om te paren en eieren te leggen, is hun leven al voorbij waardoor ze overal verspreid liggen. Ze zijn vrij groot zoals je kan zien. 

Als ze maar zo kort een volwassen leven leiden, niet moeilijk dat ze zich zo vaak als ze kunnen, zich laten horen. Toch is het langer dan eendagsvliegen, dàt is pas kort. 

Wat we ook tijdens de nacht horen zijn de lokroepen van koala's. Een diep luid gegrom om elkaar aan te trekken. Het geluid komt precies van een zeer groot dier. Als ik het niet op voorhand zou weten, zou ik echt niet gerust de nacht ingaan, in ons tentje, moesten we hier helemaal alleen zijn. 

Donderdag 22 januari

Ontwaken en rustig inpakken. Grappig dat een klein jongetje zich ècht afvraagt hoe we onze tent toch op onze moto gaan plaatsen? Hij wil het àbsoluut zien hoe we hiermee vertrekken? Hij denkt dus dat we het ongeplooid er vanachter op gingen gooien. Ja, zo zou ik me het inderdaad ook enorm hard afvragen. 

De vrouw van het gezin links van ons, met ook drie kleine kindjes, we waren dus omsingeld met een tiental kleintjes, ziet ineens een grote koala aan de overkant van de beek. En nog wel op de begane grond! Dus deze joekel was dus diegene die deze nacht zijn lokroep over heel de kamping heeft geuit. Al snel staan we met een grote groep te gapen naar de grote beer. Het leek vanachter echt wel op een beer hoe het over de grond liep. We denken dat het een mannetje is, aan het formaat te zien. Op zijn dooiste gemak klimt hij in een dunne eucalyptusboom, hoger en hoger.

Heerlijk om hem bezig te zien, in Actie! Normaal gezien zie je ze enkel slapend of gapend, aangezien ze 18 tot 22 uur slapen per dag. Ik ben de volharder en sta uiteindelijk alleen naar hem te gluren door de verrekijker. Heb onze tool natuurlijk af en toe uitgeleend aan een moeder of kindje. Maar Ik blijf volharden! Hoe traag hij ook beweegt, toch.. hét beweegt! Hij stopt ineens met klimmen en wil precies eten, want grijpt heel langzaam naar een tak maar mist... nog een poging en mist weer... en zo enkele keren... Iemand zonder geduld zou allang in slaap zijn gevallen... ik niet, vind het zelfs méga grappig om het ultra vertraagde scenario te aanschouwen. GeWeldig!! O oo oooooH!! Hij heeft het takje ein-de-lijk te pakken en laat het schieten dedju... weer grijp... grijp... grijp.. jaaah takje beet... naar zijn mond en lap... schiet weer weg... en daar gaan we weer... je zou voor minder zo lang slapen als je zó veel moeite moet doen om een jong blaadje te pakken te krijgen. Ik sta er in mijn eentje te lachen van deze sloooow---moooo---tion shoooooww... het duurt eeeeeeuwen om hem enkele blaaaadjes te zien eeeeten, maar ik vind het de moeeeeite waaaaard. Ik draai mijn hoofd even, kijk terug en Tjiens?? Waar is slowmotion-beer??? Ochottekes, ineens in een wip naar boven!! Wie heeft er hier op de FF-knop of de FastForward-knop gedrukt?? Uiteindelijk hangt hij helemaal boven tussen allemaal sappige jonge blaadjes, het feest kan eindelijk beginnen!! Smakelijk! Geniet ervan koala, jij schattige beer!! 

We zijn klaar om te vertrekken. Iedereen wuift ons enthiousiast vaarwel en tuffen de berg af. Het goede weer laten we achter ons en alweer gaan we door de bewuste wolk met regenspatten waarna we dichter aan de kust terug droog eindigen. Dan vraag ik me af, als je dààr woont, waar de wolk zich heeft gevestigd, of je dan bijna constant regen hebt? 

Oei, de Great Ocean Road alias B100 is afgesloten? Oh nee dan moeten we hélemaal terug de berg op, vanwaar we komen en hélemaal rond gaan wat een enorme omweg is. Binnen 20 minuten gaat ze terug open, oef! Er worden auto's weggevoerd, nog van de overstromingen, vandaar... Een wachtende vrouw laat ons weten, als ze open gaat, we dan best meteen er mee door gaan, want dat ze die na een korte tijd weer gaan afsluiten voor de volgende lading 'af te voeren'-auto's, wat dan weer úren kan duren. Zo gezegd zo gedaan en hup wij mee met enkelen rijden er door. Onze route wordt vervolgd... heel de tijd langs de kust naast de bergflanken van de Great Otway National Park. 

In Wye River zien we een groep Grote Geelkuifkaketoes in en uit het kruin van een boom vliegen (video). 

En nog meer op de takken van een dode boom (video).

Waar de rivier uitmondt in de zee zien we nog duidelijk sporen van de overstroming, enkele dagen geleden. 

Het strand is zelfs afgesloten wegens gevaarlijke omstandigheden zoals levende slangen tussen het puin die, ochaarme met geweld, mee zijn afgevoerd tijdens de overstromingen. 

Vanop de brug zien we ook nog sporen van de natuurramp.

Een gezin, vader met drie kinderen, loert naar wat hun huis had kunnen zijn. Gelukkig stond hun huis hoog genoeg op de heuvel waardoor ze gespaard zijn gebleven. Het kleine jongetje is veel meer geïnteresseerd in roze Laurens op de moto.

Hij is acht jaar en rijdt al 3 jaar op een crossmotor, een CRF110. Laurens vertelt verhalen van zijn avonturen wat het jongetje ongelooflijk fascinerend vindt. Zijn zusje komt er na een tijd ook bijstaan en vind vooral zijn Roze Suit geweldig, laat ze weten. Ze vroeg of we ook daarjuist de helikopter hebben gezien, die een auto uit het water haalde. Nee, helaas niet. De vader komt uiteindelijk zijn kindjes halen of ze stonden er nog te Wauw-en. Ik wip er achteraan op en verder gaan we, de mooie route af (video).

We komen bijna toe in Lorne, nog enkele kilometers ervoor... oei wat is hier aan de hand (video)?

OMG!! Hier zie je pas het drama dat zich heeft afgespeeld (video)! Maar dat is dezelfde plaats van uit het nieuws-artikel van 'The Australian' dat ik eerder op de blog had gepost!

Op de foto kan je goed de gelijkenissen zien dat we nu voor ons aanschouwen, het groen gebouw, de regentank en vooral de VW die, onderaan de foto, schuin naar beneden staat gericht.

Wat een ravage!! De Cumberland River die hier uitmondt in de zee is hier dus zwààr uit zijn oevers getreden door de hevige regenvallen. Al een geluk dat we zo traag als een slak zijn en niet een week ervoor hier waren. Dan zat Hondatje er misschien tussen. Of ons roos olifantje! Nog een laatste blik van deze zeer erge natuurramp-plaats voordat we de Great Ocean Road verder afgaan (video). Yeah Great indeed, ochaarme de bewoners. 

En aan de andere kant, de zeekant, zou je helemaal niet door hebben dat er daar aan de rechterkant zoveel ravage is. Zo vredig.

Er staat een gedenkteken over oude ravage. Helaas moeilijk te lezen, ook als ik er met mijn gezicht tegen plak. 

De rest van de route, nog een 70 tal kilometers, rijden we in stilte af... en trouwens veel kunnen we niet zeggen met onze helmen op zonder speakers.

Aangekomen in Geelong, gaan we eerst een kijkje nemen waar we de ferry gaan moeten nemen, binnen enkele dagen. Nog even een Aldi binnenspringen en naar de dichtsbijzijnde Free campground. Dat wordt 'Bunjil's Lookout', 30 km noordwest van waar de ferry vertrekt. 

Daar aangekomen staan er veel voertuigen op een kleine plaats.

Wij, met het smalle voertuig, kunnen alweer op de rustigere plekjes geraken waar we meer privacy hebben, vind ik toch belangrijk. Het is hier dik in orde met een overdekte picnic-plaats waarachter we ons placeren.

Achter de tent is er een rustig uitgestrekt uitzicht.

De toiletten, ver genoeg van ons, zijn tip-top in orde. Tevreden kunnen we onze dag hier afsluiten.