Laatste dagen Tasmanië/ Australië

Vrijdag 27 feb

Ik vertel het aan Laurens van dat dood vogeltje. Heb het speciaal laten liggen om aan hem te tonen. Hij wil meteen een potje opzetten voor een koffietje voor mij. Dan gebeurt het weer! Plof! Een ander dood baby-vogeltje valt enkele centimeters naast de vorige.

Pffff zeg! Ik heb echt wel nood aan warme vloeistof in mijn lijf. Voor koffie hoef ik geen eetlust te hebben. Enkel naar binnen gieten om wakker te worden. Doe maar voort met mijn koffie. Ik ga het opdrinken... een dik dik half uur later.... neen valt er geen derde, maar is mijn lichaam blij met wat warmte. Moet je weten dat wanneer het zó traag opwarmt er dan ook veel water verdamt. Vaak hebben we niet genoeg water, dus een warme koffie blijft dus 'speciaal' maar helemaal geen gewoonte. Maar nog steeds... beter dan niks. Die barbecues blijven voor ons super de luxe. 

Wat betreft de tent. We hebben ze kunnen opstellen, mede dankzij wat tape en dat de piketten in de grond gingen, waardoor de bewuste tenthoek, op een of andere manier, kon gefixeerd worden. Maar dan moet de grond iets of wat zacht zijn, zodat de pikketten erin kan geduwd worden natuurlijk. Meestal is de aarde beenhard of ligt er rots onder. Op de tentzak staat '2 jaar Warranty', wat ik al raar vond voor de goedkoopste tent. Dat gaan we uitzoeken. We rijden Launceston binnen op onze route. Ik stap een kampeerwinkel binnen die dezelfde tenten met het merk Oztrail verkoopt, enkel de onze (3P) heeft ze niet. Ze belt naar haar vertegenwoordiger. Ik kan al aan het gesprek uitmaken dat het onozel is om zóveel moeite te doen voor zó een goedkope tent. Ze wimpelt mij af naar John, wie ze aan de lijn had. Geeft zijn nummer zodat ik het met hem kan afhandelen. Ik bel meteen... wat ik dus had verwacht. Zijn uitleg: 'Wie laat er nu zo een goedkope tent repareren? Dat doet niemand, koop toch gewoon een andere'. Hij krijgt van mij een repliek over 'Overconsumptie, afvalvervuiling, garantie-regel, emotionele waarde, respect voor materiaal,... ' Allemaal heel vriendelijk natuurlijk. Aangezien we bijna van het eiland Tasmanië gaan zal het niet meer lukken. Hij had ze anders zéker gratis opgestuurd, maar hoe jammer dat we niet méér tijd hebben, want het moet ook van het mainland komen, duurt langer. Even dacht hij van mij af te zijn. Maar dan kent hij mij nog niet! Met alle Chinezen maar niet met den deze! Ineens out-of-the-blue heb ik een andere oplossing. Het adres in Melbourne waar we de moto mogen zetten als we in Azië zijn. Dan is er ook tijd zat om de tentstokken naar op te sturen. Ze bllijven zelfs op het mainland. Komt ervan ineens alles te willen doen, vanaf hij dacht dat het niet meer mogelijk zou zijn. Nep-vriendelijk heeft hij mij zijn email-adres gegeven waar ik de uitleg met fotos en bewijzen naar kan opsturen. Alles in orde gebracht, nu afwachten, ik kan niets meer doen.

Wat we wel kunnen doen is naar een speciaal meer gaan, nog geen 10 km zuidwaarts, Little Blue Lake.

Blauw het is en de zon schijnt nog eens niet. Ik wandel het meer rond en snel ben ik beneden aan de oever. Als het heet zou zijn, is het toch onmogelijk om niet hierin te springen?

Toch wordt dat afgeraden. Het alluminium-gehalte in het water is véél te hoog.

Er is ook niks van leven te merken in en rond het meer, zelfs geen vogels. 

Ik wil verder rond het meer gaan, maar langs het blauw water lopen gaat niet meer. Vanaf dan zijn de wandelpadjes heel verwarrend met af en toe een vrij steil stukje.

Hoe ziet een besluiteloze grond eruit? Ja een bult, nee een put, of toch maar een bult. Had een put niet beter geweest? Of toch beter niet? .... 

Op een gegeven moment moest de grond niezen en roept "Soufflé!"

Na nog even zoeken heb ik maar weiselijk besloten terug te gaan vanwaar ik kwam. Of ik had er misschien nog staan koekeloeren met mijn wijsvinger op mijn onderlip en ogen naar boven-links-rechts...

Terug naar Gladstone en verder noord richting Boobyalla. 

Na de afslag naar Tomahawk staan de zwarte koeien mooi in contrast in de dorre velden.

Abrupt stopt Laurens, heeft rijpe braambessen gezien en plukken maar.

Wat zijn ze groot! En lekker zoet!.

Aangekomen aan de Tomahawk Beach is eb al even ingetreden. 

Het eiland voor ons is het Tomahawk Island. 

Ganzanias alias middaggoudbloemen vallen op met hun felle kleur.

Het is een invasieve onkruidsoort. Boeren, milieuorganisaties en onderzoekers willen geen Ganzanias. Deze plant verspreidt zich langs kustlijnen, bermen en razendsnel naar graanbouwgebieden. Boeren beweren dat het grote schade aanricht en dat ze aanzienlijke financiële verliezen lijden.

Tomahawk heeft een ander strand waar bootjes in het water kunnen worden gelaten via deze bootramp. Maar dan eerst wachten op vloed (video).

Het einde nadert dus nog even goed genieten van de Tasmaanse bergen.

Wanneer stopt Laurens ook?

Voor een oud voertuig. Soort zoekt soort?

Voor de laatse keer gaan we ons tentje opzetten, in Tasmanië toch, in het dorpje Lilydale. Aan de speeltuin zijn er barbecues, picnic-tafels, toiletten en het beste, een korte wandeling naar de waterval van Lilydale. 

Tent opgezet (gelukkig zachte grond), barbecue even testen en Floef! Zonder gerief en roze luchtballon, zijn we flexibele Speedy's. Zoef! Weg en Zoef! Terug. Worsten en filets gaan de barbecue op. Niet met frietjes, maar met chips. 

Dat heeft gesmaakt! 

De barbecue-plaat ziet er smerig uit. 

Met ons metaalsponsje en water dat er ook beschikbaar is, krijgen we het proper, maar steeds blijven er plekjes zichtbaar, helaas. 

We laten ons eten rustig zakken met een wandeling naar de watervallen. We lopen een brugje over waar de rivier zachtjes stroomt.

Wat een hoge boom! 

Het is inderdaad een heel korte wandeling waarna we de trappen naar beneden lopen om aan de Lilydale waterval toe te komen. 

We hoopten misschien een platypus te zien in het water, maar helaas niets. Terug aan ons tent, vindt Laurens een blad salade en legt het strategisch voor ons tent neer.

Misschien komt daar een wild dier op af? Dan hebben we weer een live-documentaire vlak voor ons bed. 

Tijdens de nacht maakt Laurens me wakker, omdat er een possum in de tent probeert te geraken. Ik zie niets! Och ja! Natuurlijk zonder bril of lenzen, slaapdronken dat ik ben. En possum weg. Dedju.

Zaterdag 28 feb

Na onze laatste Tasmaanse nacht in ons tentje, worden we rustig wakker en lopen meteen met onze groene eettas naar de barbecue, enkele meters verder. Een koffietje met geroosterd brood op ons toch vrij proper gekuiste plaat.

Een koppel komt aan een van de tafels ontbijten met hun eigen gasvuurtje. Ze worden geëintertained door Laurens.

De vrouw die de toileten schoonmaakt, reinigt ook de barbecues. Het proper houden van deze Free Campground is niet vrijwillig, ze worden ervoor betaald. Goed ook, want soms ligt het er echt heel smerig bij. Ik vertel dat we nooit onze laatste vlekjes eruit krijgen tijdens het reinigen, waarna ze me een metalen schuur-rastertje doneert. Tof! Dan kunnen we het later wèl spotless achterlaten. Ze woont hier en vertelt me dat er een vaste platypus aan de waterval leeft. Oooh echt? Ik ga meteen nòg beter uitkijken in de rivier ernaartoe en aan de waterval. Een vrouw met haar broer en haar peuter houden me gezelschap. In Tasmanië geboren en getogen. Moet heerlijk zijn om in zo een prachtge pure natuur op te groeien. Dan realiseer ik me dat voor deze mensen, het toch schokkend moet zijn als ze zouden reizen en op andere plaatsen in de wereld terecht komen die enorm vervuild zijn waar overal afval ligt. Ik vertel haar dat hier een platypus moet zitten, want tijdens de vijf weken dat we hier hebben vertoefd, ik dit schattig diertje maar één keer heb gezien. Tasmanië is waar je het beste platypussen kan spotten. Het straffe is dat zij nog nóóit in haar leven eentje heeft gezien in levende lijve!! Zelfs niet in het Arboretum waar ik ze voor de eerste keer heb gezien, terwijl ze daar niet te missen zijn. Op een of andere manier lukt het haar maar niet. Haar broer komt erbij en ziet meteen een reuzerivierkreeft in het water, vlak onder onze neus (video).

De vrouw en ik, twee blinde mollen dat we zijn. Natuurlijk geen platypus gezien, wel haar kleintje blij gemaakt dat hij op de moto mocht zitten.

We trekken verder noordwaarts en zien een echidna actief op zoek naar mieren (video's).

Ik krijg er maar geen genoeg van. Hoe schattig!!! Hier in Tasmanië hebben we echidna's vrij vaak gezien. Als dat al niet een prachtig cadeau is, zien we onderweg een pakketje in de zijkant.

Een paar schoenen, een muts met kleding in en drie blikjes Tasmanian-Organic-Aplle-Cider. Enkel laatste interessant. Perfect om de laatste avond van Tasmanië ermee af te sluiten. Schol!

Bij goede vriend Igor maken we ons gereed voor de de overtocht naar het vasteland. Nog een keer heerlijk samen cullinair genieten. 

Dankzij Igor is Tasmanië volledig geslaagd! Ik ben heel blij dat ik Laurens zijn jeugdvriend eindelijk heb leren kennen.

En Tommy de ongelooflijk lieve speelse hond. 

Maandag 2 mrt

Het krieken van de dag, regen regen regen. Neeee!!! Dat is wat we willen vermijden met de moto, maar deze keer kunnen we niet anders dan erdoor gaan. We moeten wel voor onze ferry The Spirit of Tasmania te halen. Dan maar onze vuilzak-improvisatie. Nog een beetje verkeerd rijden om de spanning nog wat meer op te drijven is zeker gelukt. We komen toe, gewenteld in flapperend plastiek, daar waar alle moto's met hun bestuurders schuilen voor de regen. Natuurlijk is iedereen gekleed zoals het moet met waterdichte beschermende moto-kleding. Hoe denk je zelf hoe wij van kop tot teen worden begaapt met een blik dat alles zegt. Laurens vraagt zich af waarom het deze keer toch zo moeilijk lukt om lekker sociaal te doen. Tjiens tjiens? 

Of toch gelukt! Een vrouw dat de moeite wil doen om door de verpakking te zien... Laurens is vertrokken. 

Wat ik heb ontdekt, dankzij Igor... Als je een ticket wil boeken op de site van de Spirit of Tasmania, dat dit moet gebeuren in het engels. Als de gsm de site automatisch vertaald, in ons geval in het nederlands, dan komt er meteen $50 dollar bij. Vandaar dat wij zoveel hadden betaald t.o.v. lokalen. Ik verschiet hier enorm van! Erg toch! Maar heel blij dat ik dit heb ontdekt! Helaas te laat.

We mogen de boot op. Het lukt Laurens steeds om als eerste van alle moto's, op de ferry te rijden, zo flexibel hij is. 

Eens een plaats gekozen in het schip, transformeert Laurens van natte olifant met een slag aan, tot meest sexy toerist aan boord.

We proberen zo goed mogelijk te drogen wat doorweekt is, maar met de airco aan lukt dat heel moeilijk.

Van nattigheid gesproken, delen van de ferry zijn zelfs afgesloten door de hevige regen.

Deze keer worden we geëntertained door zangeres Hosanna Grace.

We naderen Melbourne. Terwijl de kuisploeg de vuilbakken verandert van zak is Laurens ineens weg. Het enigste wat ik nog hoorde weg-ebben was "Wat een grote zakken!...." Hij komt geüpgraded terug. Van vuilzak-topje naar hoedie-kleedje.

Hij kan ècht er nòg aantrekkelijker uit zien met zijn kleurrijk hoofdsjaaltje om zijn plastieken kap vast te zetten.

Subiet ga ik de vrouwen van hem moeten afslaan! Stop ermee Laurens met zo HOT te zijn!

We rijden de boot af rond 7u in de avond, gewapend met onze plastiek-show, flapperen we overdreven hard. Zeker op de autostrade om sneller bij Doug te geraken. Allemaal goed en wel met zijn gepromoveerde zak, maar met de wind erin is dat een regelrechte ramp voor mij! Eerst heb ik met mijn eigen flapperzeilen te dealen, maar door Laurens, word ik daarbovenop precies continue ge-moto-airbagged! Terwijl ik google-maps moet gebruiken voor de komende 250 kilometers, ook nog in de gietende regen. Wreed handig!! En dan Laurens dat niets ziet door de regendruppels op zijn vizier en de aandamping aan de binnenkant. "Ik volg gewoon de lichtjes", laat hij me weten. Héél geruststellend! Àlles, maar vooral de zwaarste vrachtwagens die ons inhalen bezorgen ons stevige zij-rukwinden tot gevolg met een extra natte splash als cadeau. Het water klutst van voor naar achter in mijn schoenen. Yakkes! Een auto zou er nog geen 3 uren over doen. Wij? Tegen middernacht komen we bij Doug toe. Vijf úren over gedaan! Blij dat we veilig en wel zijn toegekomen. Dat was heftig!

Wat wel meevalt, is dat het op het vasteland een pak warmer is dan Tasmanië. Ik was daar bijna continue volledig ingepakt.

Doug ontvangt ons hartelijk met alle nodige zorgen. Een schat van een mens. We babbelen wat bij en voor we het weten is het 3 uur in de nacht. Nadat we op een heerlijk warm zacht bed zijn geland, vallen we als een blok in slaap.

De volgende dag brengt hij ons naar het Shepparton Stattion. We kijken al uit om hem weer te zien.