Bay of Fires

Donderdag 26 febr

We laten de tent staan om nog meer noordwaarts de oostkust te verkennen zonder al ons gerief.

De Sloop Lagoon zien we voor ons en rijden we over. 

We komen toe aan de Bay of Fires.

Zelfs een strand zonder naam waar de Sloop Lagoon, aan de rechterkant, uitmondt in de zee, is heel mooi. 

We rijden verder over de Big Lagoon.

Het pad leidt ons naar het volgende strand.

De Honeymoon Beach (video's). 

De romantiek hangt hier in de lucht.

Bij het verlaten van het liefdes-strand, kan het meteen foutlopen in het huwelijk. Voor diegenen die de grootste blunder van hun leven hebben gemaakt en geen kant meer uitkunnen, geraken nog geen 500 meter verder terecht op de Suicide Beach (video's). 

Een serene omgeving voor uw laatste momenten.

En daar gaan we!

We overleven het gebeuren en hebben al meteen een meningsverschil. Waarom het zeewier een rood-bruine kleur heeft.

Ik denk dat de bewuste korstmos, die de stenen een mooie rode kleur geven, verantwoordelijk kan zijn voor deze kleur. Volgens Laurens ben ik weer zo zot als een achterdeur. Weer zo'n grappige uitdrukking. Omdat de achterdeur denkt dat ie de voordeur is? Wat eigenlijk vaak ook is. Dus hoe zot of serieus is een achterdeur eigenlijk?

Al deze stranden behoren tot The Gardens. Op de mooie stenen eten we een kleine snack.

We krijgen er meteen twee mee-eters bij.

Ze geven echt niet af en de volharder wint (video). Laurens zwicht en geeft iets, maar de meeuw pikt in zijn vinger. Heeft meer zin in worstjes? We gaan eens een kijkje nemen wat er te zien is in de gevormde poeltjes. 

Een steen onderweg die hier niet mooi in de rij loopt van rood-afgeronde-steen. Een buitenbeentje met veel teentjes. 

Het water is kristal-helder. Zeewier is goed te zien, maar dat is het ook, door de rimpels van de toch wel stevige windstoten. 

We wandelen verder over de stenen. 

Ooh een vier op een rijtje van roze kokkels. 

Wat staat er daar op dat bordje tussen het verdorde gras? 

De rode kleuren laat zich weer goed zien.

Hier zie ik nu eens echt een gorilla-kop in, van opzij gezien. 

De lijn in de stenen vallen me ook op. Zeker omdat ze doorloopt in de stenen erachter. 

Om de hoek zien we het volgende strand met tevens een mooi uitzicht (video).

We klimmen naar beneden, want op dat strand zou de Koala-rots staan. Onderweg zie ik weer zo'n lijn die over verschillende stenen loopt.

We staan al dicher aan het strand en zien precies iets in de branding.

Zou dat het zijn? Dat moeten we van een andere kant bekijken en hoppen verder over de stenen. Wat zijn die rode poepekes? Je zou ze zo opeten, echte snoepjes. 

Een groepje grijs-blauwe schelpdiertjes vergezellen graag de poepjes. 

We zijn aan de andere kant van de steen-koala geraakt.

Ok ja lijkt van deze kant inderdaad op een koala, maar is niet natuurlijk. Er zitten wel stenen in, maar ook oud ijzer die in cement is verwerkt. Toch een beetje een teleurstelling om tussen al dat moois, iets onnatuurlijk te creeren om er een toeristische attractie van te maken. Toch heb ik iets bijgeleerd. De blauwe touwen die je ziet omhoog hangen boven de 'koala', is om zeewier over te drogen.

Van nog een andere hoek is de koala ineens getransformeerd tot WALL-E.

We laten de koala WALL-E. achter ons en klimmen een grote afhellende rots op waar we de omgeving goed in ons kunnen opnemen (video). 

Geweldig het contrast met de azuurblauwe zee en de kortsmos-rotsen. 

Alweer worden we vergezeld van een meeuw.

Dezelfde als daarvoor? Of heeft eke meeuw zijn eigen territorium? De meeuw sukkelt met een te grote rijstcracker. Krijgt het niet ingeslikt en kan het maar niet breken. Eens tussen de spleten van de rotsen gevallen, geeft de meeuw het op (video). Het ondertussen slijmerig stukje verpletten we op de rots met heel veel stukjes en kruimels als resultaat. De meeuw kan eindelijk van hartelust mee-eten (video). Voldaan vliegt ze weg.

En komt meteen terug. Ze blijft graag nog even bij ons. 

Maar wij worden letterlijk weggeblazen van de helling en gaan terug van waar we kwamen. Dag meeuw. 

Op de terugrit zie ik bovenop een heuvel een pikkel met een rond bord op. Zo wordt het hoogste punt van een berg of heuvel aangeduid. Op het bord staat de hoogte genoteerd. 

Het helderblauwe zeewater en witte stranden blijven prachtig om naar te gapen (video). Australië (mainland & Tasmanië) heeft niet normaal veel stranden. Als.je elke dag één.strand bezoekt, dan ben je pas na 27 jaar rond. Hoelang in België?

Meteen zijn we al terug aan ons tent waar we op een van de mooiste plaatsen ooit staan. De zon schijnt er soms door en dan is het water nòg feller blauw en het zand nòg witter.

Toch gaan we inpakken en verder gaan, de dagen beginnen te korten en er is nog zóveel te zien. Tijdens het afbreken merken we dat een tentstok hard is gesplitst, bijna over heel zijn lengte. Kan met ducktape voorlopig verholpen worden. Daarbovenop mist een stok zijn uiteinde, een inox buisje waar de pin, van een hoek van de binnentent, in moet zodat de ineengeklikte tentstokken hun boog kunnen vormen.

Dat is wat lastiger. Onze buur helpt mee zoeken, maar helaas. Het moet weggesprongen zijn, los de struiken in. De hulpvaardige man draait een stuk van zijn waterfilter af, misschien kan dat wel helpen? Weten we later als we de tent elders weer opzetten

We moeten een stuk terug tot St.Helens, pikken nog even de berg mee, om dan pas verder naar het noorden te kunnen.

Al snel verandert de grond onder Honda in gravel. Telkens een tegenligger passeert, zitten we even in een stofwolk.

Gelukkig gebeurt dit maar heel af en toe. Terug op veilige asfalt toeren we voorbij de vertrouwde eucalyptussen, over de Ansons-rivier om terug op gravel terecht te komen.

Hoe meer losse steentjes en hoe groter het formaat, hoe meer schuifgevaar. Doe daar oneffen grond bovenop en het is weer billen-knijpen.

De weg naar het dorpje Gladstone is deze keer minder glad dan de keer ervoor met regen. Na het oversteken van de Ringarooma River komen we in het dorp. 

Er is een plaats met alle voorzieningen waar we ook ons tentje mogen openklappen. Steeds maak ik onze slaapplaats vrij van de talloze kakjes van wilde dieren. Kleden (voor zo weinig dat ik mee heb) naargelang het weer is moeilijk hier. Naast de regen, kan de zon ineens schijnen en is het bakken. Zon weg, chill brrrr!! Dan is het even op de tanden bijten tot we er zijn. Het was dus een frisse rit. Eerst maak ik Laurens zijn soepje klaar. Gedroogde zakjes soep zijn hier wreed handig voor, gezond is anders, maar belangrijker om wat warmte binnen te hebben. Het heeft hem geen goed gedaan die té zoete tomantensoep. Had het aan mij gegeven, denk ik meteen. Geen erg, ik zet terug ons inox potje met water op de barbecue, deze keer voor mij. Elke keer je indrukt (6 tot 20 seconden) verwamt de plaat voor 10 min. Je wil niet weten hoe vaak op die knop (lang) moet gedrukt worden om nog maar lauw water te hebben in ons klein potje. Aardappelen of pasta/ rijst op koken lijkt me niet te doen. Nu snap ik waarom iedereen zijn eigen gasvuur heeft, omdat het miljoen keer sneller gaat natuurlijk. Lauw is beter dan koud. Een dik half uur later, begint er beweging in te komen. Na nog enkele keren drukken komt er stilletjesaan stoom vrij. Ik haal gretig ongeduldig mijn droog zakje boven, wil het net openscheuren wanneer ik ineens een Plof! hoor?? Valt er dicht naast mijn potje een dood jong vogeltje neer!

Ik dacht nog geritsel te horen boven mijn hoofd, voor de Plof. Dus een vogel heeft haar dood jong uit haar nest geshot. Arme sukkel! Wat een heerlijk smakelijk zicht!

Pffff mijn goesting in mijn langverwacht soepke is meteen weg. Nee echt geen zin meer. Voor niks een uur liggen wachten. Met een koude maag kruip ik mijn rups-bedje in.