Python

Zaterdag 9 mei

Wakker worden en meteen kokosnoten drinken die Laurens is gaan 'plukken' van de boom. Is helemaal niet zo simpel als een appeltje plukken. 

Eerst zoekt hij een lange stok waarmee hij hoog in de boom, de kokosnoten er tussenuit wringt.

Eens losgekomen vallen ze neer en oppassen! Er zijn er al meer gestorven door een vallende kokosnoot op hun hoofd. Soms zijn de bomen véél te hoog om met een stok aan te kunnen. Deze keer heeft hij geluk en staat er een vrij lage boom wat verder op het strand. Dan moet de groene buitenste pel eraf getrokken worden. Als ze vrij jong zijn, kan men met een kapmes makkelijk een drinkgat uit kappen, zoals de meesten deze manier kennen van op vakantie. Als ze ouder zijn, zoals wij ze meestal vinden, heeft de kokosnoot binnenin (bruin rond wat wij kennen) een hardere schil. Dan is het zwoegen in ons geval zonder gerief. Dat is het zwaarste deel. Eens eraf, is de ronde bruine kokosnoot vrij. Één van de drie stippen is zacht. Kan makkelijk opengekeuterd worden. En drinken maar, voor zover er nog kokoswater in zit en al dan niet hard is geworden. Leeg? Breken die noot! Het witte vruchtvlees kan losgewrikt worden en worden opgegeten.

Een kokosnoot is énòrm voedzaam, vol mineralen en wat vitamienen. Op het filmpje kan je Laurens in actie zien. 

Laurens maakt van een lege kokosnoot een extra teamgenoot 'Koko Wilson'.

Twee mannen passeren ons om te gaan vissen. Laurens floept meteen mee. Snel is hij terug met iets in zijn handen. Drie levende garnalen heeft hij gekregen. De mannen hebben hun netten gegooid en meteen een buit binnengehaald van talloze garnalen. Ze eten ze levend op, ter plekke waar ze zijn gevangen.

Dat kan ik zo niet hoor. Laurens scheurt van eentje eerst de kop eraf en pelt ze daarna. Ik zit vol medelijden de horror te volgen (video). Hij wilt het dood lichaampje aan mij geven, maar ik sputter eerst tegen. Waarna hij zegt:"Wil je vers eten of niet?" Daar heeft hij nu echt wel een punt. Voedzaam zal het zeker zijn en in onze omstandigheden... ok ik geef eraan toe en eet het 'net gekild beestje' op. Ik moet echt wel toegeven dat ze zelfs heel lekker zijn. 

We zijn klaar om onze reis verder te zetten. Vanaf we terug op de baan zijn, zien we meteen dit naast de weg liggen.

Wat een dikke python! Als je de vergelijking ziet met mijn voet! 

Is nog niet zo lang aangereden? Want lag er gisterenavond nog niet. Dit beest had ook makkelijk aan ons tent gekunnen, is vlakbij. En zie die tanden!

Dan stelt ons muskietennetje ook niks voor. Gelukkig gaan ze voor kleinere prooidieren. Je kan duidelijk zien dat deze ongelukkige python zopas een beest naar binnen had verslind.

Op zijn minst toch nog een laatste maal gehad voor de genadeslag.

We komen toe in het stadje Sarina. Alles draait rond de Plane Creek Mill, een van de suikerrietmolens van Wilmar Sugar Australia.

De molen is de belangrijkste attractie en industrie in het stadje Sarina. Naast de productie van ruwe suiker, herbergt de locatie ook een ethanol-distilleerderij en de 'Sarina Sugar Shed', die rondleidingen en proeverijen aanbiedt, wel tegen betaling. 

Op tijd zien we een groot web met een grote spin van minstens 7cm in hangen.

Daar let ik ook goed op, wanneer ik tussen bomen doorloop ofzo. Want daarin vasthangen mèt zo'n joekel, neen dank U.

We rijden verder.

Wat zien we nu? Een file, hier? Zo onbewoond?

Oei er is precies een ongeval gebeurd. Met Honda kunnen we makkelijk tot van voor rijden om te polsen.

Iemand is beginnen schuiven en een botsing met 4 voertuigen is daar het gevolg van. Geen doden, wel 3 naar het ziekenhuis afgevoerd. Is nog maar enkele minuten geleden gebeurd. Aan beide kanten is de baan vollédig afgesloten. Iedereen moet omrijden. 

We rijden tussen de suikerrietplantages door.

Op de achtergrond zien we de uitlopers van het Great Dividing Range-gebergte. Links van de weg loopt een spoorlijn die vaak voorkomt in suikeriet-omgeving, gebruikt voor transport naar suikerfabrieken. 

Geregeld merken we een micro-golf of meerdere naast de kant van de weg.

Ik had al een vermoeden maar bij deze ben ik volledig overtuigd. Ze worden dus gebruikt als postbussen. Hier is zelfs een bewoner met grootheidswaanzin, de bovenste is een klikko! Voor pakjes is dat geen slecht idee eigenlijk.

In Mackay gaan we de nacht doorbrengen. Nog een brug over en we zijn er.

De zon is al stilletjes onder aan het gaan. Wat typeert aan tropisch klimaat, is dat de zon onder gaat tegen 18u en terug opkomt tegen 6u. Hoe dichter aan de evenaar, hoe meer het 12 uur licht, 12 uur donker ritme, voorkomt. Hier zal je dus nooit een heerlijke lange avondzon hebben, zoals bij ons in de zomer. 

Alweer naast een krokodillenrivier, de Pioneer River. Hier zal het worden om de nacht door te brengen. Verschillende vissers staan pal naast de rivier, iets of wat geruststellend? We vinden een plekje, wel aan het water, maar toch tenminste verhoogd, anderhalve meter boven het wateroppervlak schat ik. Er ligt een hoopje grotere stenen op de oever. Laurens gelooft nooit dat daar een krokodil over zal gaan. Ok ik ben overtuigd en zoals steeds, wanneer het licht is, ziet het er toch altijd onschuldig uit. Overtuigd zetten we de tent op.

Eens in de tent met slapende Laurens naast mij, lees ik: 'Mackay staat bekend om een historisch record; in de late jaren 1880 werd hier een krokodil van maar liefst 9,7 meter gevangen, de grootste ooit gemeten in Australië.' Dat is maar liefst 5 keer onze tent!! En  we zitten ook nog zéér dicht aan de zee. Informeren of het wel degelijk kan, zo een gigantisch grote krokodil... Vanaf 1970 is de jacht op zoutwaterkrokodillen verboden. Dat betekent dat er vanaf dan meer en meer en vooral grotere exemplaren kunnen tussen zitten! Ja lap! Die onozele verhoging en stenen is niks voor een reuzegeval! Nee deze keer geef ik er niet aan toe! Basta. We zijn ook niet moederziel alleen, drie andere voertuigen in de buurt, dat doet toch al veel... Wel de enigste met een tent, zoals meestal.