Sharon & Barry

Zaterdag 3 jan

Nog een extra dagje op de camping heeft goed gedaan. Het was ook snikheet, rond de 35 graden. Wat een verademing om enkele dagen met de moto rond te rijden zonder bagage of zak op mijn rug. Heerlijk, geen bagage-zorgen. 

Na de derde nacht, zijn we klaar om verder te trekken. Wie woont hier niet ver vandaan? Amper 200km? Sharon & Barry, het leuk koppel die we steeds tegenkwamen toen we de Nullarbor doorkruisten. We gaan hun een bezoekje brengen en zijn van harte welkom. 

De rit naar daar was strelend voor het oog. Prachtige omgeving.

Oei gravel, dat is steeds wat riskant voor deze Honda, voor het schuifeffect. 

De rit is weer een marteling voor mijn lijf en daarbij ook snikheet. Alles is weer doorweekt, zo ook de binnenkant van de helm, jakkes ik vind dat vies, dus heel de tijd ben ik bezig met óveral wind te laten doorkomen, voor de opdroging, voor zover het werkt en/of het zin heeft? Dan besef ik dat mijn lichaam precies nog wat herstel-tijd nodig heeft. Ben blij dat we welkom zijn bij Sharon & Barry. Mijn engelen in nood. Bij een van de mini-pauzes had ik wat frisheid nodig, mijn hoofdpijn verraad weer dat ik begin te overhitten. We zien een mini-kerk, belanden in het voorportaaltje van amper 1 op 1 meter. Maar de voordeur was op slot. Ok geen erg, in het voorportaal is het ook een beetje koel. Dan zie ik naar de bovenkant van de deur... en verschiet me een bult!

Is het een Huntsman? Achteraf aan een lokale laten zien die toch al veel ervaring hiermee heeft gehad in haar leven in Noord-Queensland en ze twijfelt of het wel degelijk de Huntsman is, omdat deze zo dik en vol oogt. Door de lichte kleur twijfelt ze. Het kan zelfs een giftige zijn. Daar stonden we dan, onwetend overtuigd dat het een brave is. Terwijl we daar stonden in de miniruimte, was ik nog aan het denken... Dat ik ze echt wel fascinerend vind, omdat ze zo groot zijn. Deze is nog maar een jong ding en al vrij groot. Schattig wel, ik heb geleerd om geen bang meer te hebben van spinnen, zolang ze niet op mij springen. Hier in Australië zijn er ook grote wolf-achtige spinnen die graag meereizen op andere wezens. Zo heb je een bepaalde soort die vooral op boerderijen leven en met plezier meeliften op de rug van een schaap bijvoorbeeld. Daar hoop ik van gespaard te blijven... van ineens een 'ploef' te voelen op mijn rug ofzo? En afvragen 'Wat was dat?' Brrrrr....

We gaan verder...

En passeren de kilometerslange wijnregio van Barossa.

Een kudde schapen zoeken verkoeling onder een mooie grote boom. Och hoe schattig, daar wil ik natuurlijk een foto van. We keren om en vanaf ik dichterbij kom, staan ze allen recht en krijg ik enkel hun poep te zien.

Ooh sorry voor het verstoren, schattige schapekes. 

Dus schapen en koeien blijven bijeen in groep, maar geiten? Die verspreiden zich over heel de weide. 

Opgelucht komen we eindelijk aan bij Sharon & Barry. Leuk om ze terug te zien!

Sharon vraagt of we iets nodig hebben en meteen denk ik aan onze luchtmatrassen. Of we ze hier op een of andere manier onder water kunnen houden om de gaatjes, op die manier, te kunnen ontdekken. En jawel een oude veedrinkbak kan daarvoor dienen.

We vinden in elke matras een gaatje. Barry trekt er een mooi cirkeltje rond met een wit krijtje en gaat meteen aan de slag. Hij haalt zijn zakje met fiets-reparatiespullen erbij, maar merkt dat de bijhorende lijm in de tube volledig is verdampt. Hij springt in de auto en in een mum van een tijd is hij terug. Heeft snel een nieuwe tube gekocht, hoe lief van hem! En in een wip is het geklaard.

We keuvelen achteraan gezellig bij met hun hondje Silvi, die minstens 10 jaar oud is.

Een wonderlijke douche doet wonderen! Om daarna heerlijk te worden verwend met worstjes op de barbecue, aardappelgratin en gestoomde groenten.

Gezellig tafelen met mooie zieltjes, daar kikker ik toch helemaal van op. Enorm dankbaar zijn we voor de goede zorgen. 

We mogen ons tentje opstellen op hun mooi zacht stukje gras, zonder scherpe stekels.

We kijken samen naar hun vakantiefoto's over de jaren heen, op hun groot scherm, waarna het tijd is voor allen om een dutje te doen. Buiten staan we op het laatste moment samen, terwijl Barry wijst naar boven, waar we staan.

Een grote Huntsman vlak boven ons hoofd! Het wandelt rustig over de onderkant van het dak (video). Ik vraag of ze springen? Neen, maar ze kunnen wel vallen. Ok meteen zet ik toch enkele stappen achteruit. Sharon pakt de bezemsteel om het te verjagen en mist telkens. Dan swipt ze naar mijn richting, waarna ik natuurlijk angstig wegspring en alles op veiligere afstand aanschouw. En dan vinden we de spin niet meer.... waar is het?? (Video)

Het is volle maan, vandaar natuurlijk dat ik de laatste dagen weer moeite had met alweer in slaap te vallen. Toch vertrok ik deze keer mirakuleus vóór middernacht naar dromenland! Haleluja! 

De volgende ochtend zijn het alweer de kaketoes die ons natuurlijke wekker vormen. Geweldig om wakker te worden met een heel spektakel boven ons hoofd. Het is steeds keer op keer fascinerend. Het was een koude nacht, maar 13 graden! De temperaturen overdag en nacht kunnen zó hard verschillen! Alsook overdag, met de ene dag op de andere. Binnen enkele dagen zal het een halve week boven de 40 graden worden! Terwijl op oudjaar, wanneer ze thuiskwamen van hun lange reis, het echt wel fris was. Sharon kleedt zich 3 keer per dag om, omdat het zó hard kan schelen. 

Samen gezellig ontbijten... en later als lunch aten we 'Pulled Corned Beef', typisch Australisch. Een homp rundsvlees dat úren zacht pruttelt met aardpappel en wortel, zodat het vlees zó zacht wordt dat je het makkelijk in stukken trekt. 

We hebben al onze kleren mogen wassen in hun technisch snufje, genaamd een wasmachine. In een mum van tijd zijn de kleren droog.

In de namiddag komen vrienden van hun, Alec & Anneth die op doorreis zijn, ook op bezoek en parkeren hun caravan op hun terrein.

We kletsen gezellig bij, terwijl Sharon en Barry de mama van Sharon op de luchthaven in Adelaide gaan oppikken. Alle wegen leiden naar Sharon & Barry. 

Laurens zijn luchtmatras is toch deze nacht weer afgegaan. Daar gaat ie weer de veedrinkbak in... en jawel we vinden een ander gaatje. En plakken maar!

Anneth nodigt ons ook uit bij hun thuis in Queensland. Maakt niet uit, als we in de buurt zijn, altijd welkom! Tof tof!!

In de tuin komt een Delicate Skink ons begroeten 

Ik vind in de ardennen, waar wij wonen, dat de temperatuur flink kan dalen naarmate de avond vordert. Maar hier in Australië!! Dàt is pas een verschil! Komende woensdag nog erger. Overdag over de 40 graden en in de nacht, amper boven 10 graden! Dat is even op enkele uren tijd een verschil van 30 graden!! Dat is toch niet te vatten!

Ondertussen in de avond komt iedereen samen. Door een fris windje belanden we allen rond de keukentafel. 

Na enkele uren goed lachen, kruipen wij in ons tent, anderen in hun mobilhome en de rest in hun bedje. Ook al is het wat frisjes, wij kiezen voor de volle maan en laten alweer de buitentent in de zak.

Een goede nachtrust alvorens we onze route verder zetten...

Als afsluiter, een tip van Sharon & Barry. Wanneer we een emoe zien, meteen met de rug op de grond gaan liggen en met de handen en voeten in de lucht spartelen.

Dat zou de nieuwsgierigheid van de emoe wekken, waardoor het dier, het fijne ervan wil weten. En het is geen grap.

Waar zijn de emoe's??