Tasmaanse regen

Woensdag 11 feb

Amaai zene wat een nacht! Wat eigenlijk een serieuze afbreuk doet aan een rustige nacht is om aan de zee te slapen met veel wind. Lawaai van de golven die beuken op de rotsen, luide gierende windvlagen, flapperende tent (kreeg maar 1 piquet in de keiharde kiezelsteen-grond en daarbovenop spoot bij elke windvlaag een zandwolk, aan de hoofd-zijde van de tent, naar binnen. De wolk zand vloog vlot onder het buitenzeil door om perfect door de mini-gaatjes van het muskietennet te shazen. En daar liggen we dan, eindelijk terug in slaap gevallen met ons mond zo stilletjesaan opengevallen.... dwarrel dwarrels veel dwarrels! Tof he? Beiden liggen knarsetanden heel de nacht! Nogal een cadeau om 40 km door gravel te ploeteren! Maar Hey, we mogen blij zijn dat het niet heeft gegoten op de Western Explorer. Jajaaa... En om het af te maken heb ik veel succes bij die mini-vliegjes die waarschijnlijk ook op miraculeuze wijze door het muskietennet van de tent geraken. En had ik al gezegd dat ze me steken? Ik zit vòl jeukende mini bubbeltjes, toch wat niet bedekt is. Vooral mijn gezicht, handen en armen. Laurens heeft zelfs medelijden met me. Maar goed ik heb veel volgers op deze manier, echte Die Hards!

Inpakken en wegwezen.

Het leukste is eigenlijk het uitzicht van de gravel weg naar hier en terug. Wat is dat torentje in de verte? Rechts van de boom?

Een walrus.

Toch weer zo mooi in de ochtend... rustig wakker worden...

We zijn terug op de autobaan, geen gravel dus en wat hier wel praktisch is, zijn de snelheidsbeperkingen die per bocht wordt aangegeven, afhankelijk van de scherpte van een bocht. Tegen 65 km, dan valt de bocht goed te nemen.

Tegen 55km of 45km, toch al vrij scherp.

Maar bij die van 25km is het echt opletten geblazen. Is handig op deze manier door de bochten te gaan, dan weet je wat je te wachten staat. Maar toch zijn er veel accidenten. Australiërs op het 'mainland' hadden ons al gewaarschuwd voor de gevaartes op de kronkelwegen. Op de ferry van mainland naar Tassie, was er een Engelsman, ook op een moto. Hij reist de wereld rond, komt effectief van zijn thuisland, maar is onlangs hier in de bergen gecrashd. Ligt in het ziekenhuis met gebroken ribben/heup ... heel erg voor hem... Fingers crossed dat wij nog héél veel kilometers mogen afleggen. We tikken bijna de 9000 km aan!!

We naderen Queenstown, dat bekend staat om zijn rijke mijnbouwgeschiedenis.

Bij het toekomen staat er een historische elektrische locomotief uit 1929 van de Mount Lyell Railway.

De houten constructie is een zogenaamde 'schachtblok' (headframe) die werd gebruikt om mijnwerkers en erts omhoog en omlaag te verplaatsen.

Kale bergen zijn typerend voor het mijnbouwlandschap van deze regio. Duidelijk te zien vanuit de hoofdstraat van Queenstown. Het historisch zalmkleurige postkantoor aan de rechterkant, is gebouwd in 1902 en staat op de Australian Commonwealth Heritage List. 

Waar is er een supermarkt? Is meestal de eerste vraag als we in een stadje toekomen. WC? hangt ervan af of ik al 2 of 5 keer ben gaan plassen onderweg. Aan de IGA (duurste supermarkt-keten van Australië) leren we Steve kennen. Hij is van Queensland, mainland en heeft halsoverkop beslist om een pauze te nemen op het werk en te reizen door Tasmanië. Vandaag gaat het heel de dag regenenen. Hier zijn leuke overdekte barbecues aanwezig met de bijhorende tafels en vlakbij WC's met lekker drinkbaar water. Wat kunnen we dan meer wensen? Hij stelt voor om samen te lunchen en trakteert ons op véél vlees. Hij is namelijk op een vlees-dieet. In de supermarkt valt mijn oog op de reuzachtige knoflookteentjes!

Iedereen heeft alles wat ie nodig heeft? Hup allen naar de barbecues, bakken en smullen maar! Laat het maar gieten vandaag.

Over wat spreken twee motorijders? Over moto's natuurlijk! 

Pas in de avond stopt het met regenen. Eerst gaan we eens kijken naar een Free Campground net buiten het stadje, maar vanaf we hoger en hoger gaan, wordt het ineens ijskoud! Dat wordt een véél te koude nacht daar!

Niks van en meteen keren we terug naar een andere plaats in het stadje zelf. Een soort sport-terein. Het staat er vol en wat ziet Laurens en gaat er naartoe? Helemaal achteraan is een stukje gladde beton, vrij nieuw en proper ook. Staat naast de tribune en is overdekt. Daar past perfect de tent in en de moto een meter ernaast. Mag dat wel? Oei er komt politie. Ja ok we worden weggejaagd. Ze passeren, knikken vriendelijk en rijden door. Oh? Toch niet? Toftof jippie! FlapFlap tent open. PoefPoef al het gerief op de juiste plaats. BlaasBlaas slaapmatten klaar, PlofPlof slaapzakken erop en BafBaf neer-ge-val-len... chill...

Heel de nacht regent het goed door. Fantastisch dat we volledig droog staan! 

Donderdag 12 feb

In de ochtend zien we verder mensen hun kletsnatte tent moeten inpakken. Liever zun dan wij, ochaarme. En weeral dankzij Honda en Laurens zijn arendsoog en ideeën, was de oplossing zó perfect. Droog pakken wij in. Het inpakken en opstellen is, na zo vaak, al een automatisme. Het gaat vanzelf. Na luttele minuutjes is de klus steeds geklaard. Kan zelfs in een minuut als het moet. Dumb & Dumber zijn eveneens Snelle Eddy's.

Ook al let ik op het weerbericht tijdens regenachtige dagen, het verandert constant, waardoor het dus ineens plots kan regenen. nooit echt weten en al zeker niet zonder gsm-bereik. Het ziet er zeer bewolkt uit, maar is even quasi droog. Snel dichtbij naar de picnicplaats met alles wat we nodig hebben. Daar toegkomen breken de wolken los. Geen regen, maar hagel! Heel kort maar vrij heftig. Op het gras zie je de witte bolletjes.

Enkele uren regen later gaan we het wagen. Het ziet er toch nog enorm regenachtig uit. 

Weer adembenemende zichten! Zó mooi hier!! Heerlijke baantjes! We genieten er beiden voluit van. Heerlijk! 

In Tullah ledigen we ons blaas. 

Een tijdslot op deze toiletten? Avondklok? In ieder geval is het in de dag gewoon open. Ook leuk hier in Tasmanië, in elk dorpje, openbare toiletten. En veel picnic-area's. Oneindig veel heerlijke kronkelwegen. Perfect om met een zuinige moto te verkennen. Maar het regent weer...

Bij het verlaten van Tullah is de Mount Murchison majusteus te zien op de achtergrond. 

Een streling voor het oog de laatste dagen, dat staat absoluut vast, maar koud dat we toch wel hebben gehad. Dat is nu helaas in de bergen met een vleugje wolk. Wat zijn we blij dat we de zee zien. Dat betekent meteen warmere oorden en droog!

Vandaag is het ons steeds gelukt om vrij goed tussen de regenbuien door te rijden. 

We gaan terug op het heerlijk rustig stukje naast de picnic-tafel in Sulphur Creek, waar geen auto kan komen met een prachtig zicht op de zee. 

Morgen richting Igor. We gaan kayakken.