Western Explorer

Dinsdag 10 feb

Heerlijk rustige nacht, wel frisjes in de bergen. Een ontbijtje met een echte warme koffie kan dan wel goed doen. We bollen terug een stukje door het Sumac Forest. 

We komen aan de 'Kanunnah Bridge', een van de zovele 'Creeks' waar we overgaan. 

Op het T-stuk waar we naar links gaan, zuidwaarts, staan enkele borden.

Eerst kan je voor de afstand kiezen tussen kilometers, wat wij gewoon zijn, maar ook in uren. 

In Corinna zouden we een ferry moeten nemen? Soit zien we dan wel.

Nog enkele waarschuwingsborden.

Ok geen gsm-bereik, merken we wel vaker in de bergen, maar om daar speciaal een bordje voor te plaatsen?

Ja ok gravel-wegen, dat hebben we ook al vaker tegengekomen. Wat nog?

Ok dat was het dan, niet echt iets alarmerend, nog ontwetend dat we 100 kilometer over gravelwegen gaan hobbelen, schuiven, bouncen,... zonder een levende ziel te bespeuren... zonder iets of wat bereik...

Vooral genieten van de omgeving. In Tasmanië heb je bijna altijd prijs dat er ergens op de achtergrond wel een berg verschijnt.

.

Na een half uurtje ploeteren door het zand. Steil naar boven, beiden goed naar voor leunen, zoveel mogelijk gewicht naar voor, dat helpt om de steilste/langdurigste stukken door te raken. Schuivend stijl omhoog en stilvallen is ook effectief vallen. Dat is ploeteren voor Laurens om steeds gefocust te zijn, de juiste balans, versnelling, draai,... heel vermoeiend, zeker spannend op de stukken vol met putten of bulten. Als ik dan volledig ontspannen achterop zit, totaal geen besef van wat er komt, omdat ik geniet van het uitzicht en dan ineens Baf Knal de lucht in en in een snip Poef terug geknald. Ma dat doet pijn hoor!! Dus moet ik voorzien zijn voor dit en liefst cònstant àlle spieren van mijn billen en benen opspannen. Mijn zelfgemaakte stootkussens vormen. En bij steil naar beneden, kuiten maximum opspannen of ik val met al mijn gewicht op Laurens en die heeft het al zo moeilijk. Dus gravel, offroad met banden voor asfalt, is ploeteren, onze sport, zo zie ik het dan. Na een halfuur nemen we een pauze. Hier zou ergens het 'Balfour Historical Township' liggen. Een oude kopermijnstad die in 1910 floreerde, maar ten onderging door een tyfusuitbraak in 1912 waardoor het de jaren erna stilletjesaan is omgetoverd tot een spookstad. Bij aankomst vragen we ons af of dit het is?  (Video)

Niet veel stad meer aan, wel een verlaten sfeer, als je het gekliefd hout niet meetelt. Dat is waarschijnlijk bedoelt voor het open houten hok, dat de sfeer van deze plaats symboliseert.

Er lag enorm veel stof overal binnen, wat de oude sfeer werkelijk weergeeft. Toch wordt deze plaats gebruikt of is voor iedereen beschikbaar? Lokale vrienden die hier samenkomen? Een gevulde Beer Fridge.

Buiten ligt er een stapel hout.

Zal voor deze brandhaard dienen, maar er is toch precies wat mis met de luchtafvoer..

Leuk allemaal, veel oude spulletjes, foto's,...

We zetten onze route verder op nog meer gravel en losse steentjes. Onwetend dat deze rit bijna drie uren in beslag zal nemen!! Hard, maar de ongelooflijk prachtige Tasmaanse natuur neemt absoluut de bovenhand. Heel de tijd rijden we over de Arthur-Pieman-Road of de Western-Explorer, is een route door de ruige wildernis van Noordwest-Tasmanië.

Plots gaat de gravel over op asfast en ontspant ons lichaam instant. Oef! Even relaxen... om na nog geen kilometer terug over te gaan op gravel. Dedju alweer! Wat een valse hoop! En zo enkele keren, stukje asvalt, lange gravel, asfalt, gravel.... dat is toch pesten. Maar goed, telkens enkele minuten op adem komen, zullen we maar denken. En daar gaan we weer. Auwtsh opspan opspann strumph 'Ooh Mooi!' Auw.... 'Prachtig!...

En we wanen ons weer tussen de lekker geurende eucalyptusbomen.

Door het volgende komt dit bord weer in mijn gedachten.

Het is duidelijk vrij recent gebeurd, aan de grijze assen te zien die nog met een dikke laag op de grond ligt. 

Dan gaan we weer over naar de pure schoonheid van het appel-eilandje. (video's)

We komen aan het eind van deze gravel-road, hebben het gehaald! 

Nog een stukje naar Corinna, de laatste loodjes (video). Een meevaller dat we zelden een ander voertuig zagen. Goed ook, want als ze ons passeren, dan is het even een stofwolk. 

In Corinna moeten we inderdaad het water over. 

Voor 15 dollar brengt de jongeman ons met zijn overzetje de rivier over. We zijn de enigsten erop.

Ook al duurt het enkele minuutjes, het zicht is alweer oogverblindend. 

In een wip zijn we er en kunnen weer verder. Oef het is een asfaltweg.

En ja lap aan de overkant spelen ze ook dat spelletje. We gaan dus weer snel over op gravel.

Normaal gezien zoekt Laurens altijd offroad-wegen op, is zijn favoriet, maar met deze banden is het andere koek. 

Oef weer asfalt. Oei hier heeft het vuur, vrij recent, precies ook lelijk gedaan. 

In Zeehan komen we toe. Deze rit door de ruige ongerepte natuur voelt ook avontuurlijker door de ellenlange gravelwegen. Enorm vermoeiend, spannend en zijn geen enkele keer gevallen, maar vooral zó zóo Zóóo MOOI!! Was uitdagender dan de Nullarbor. Niks bereik op de gsm, puur natuur met maar amper drie voorbijgangers. Maar een beetje water, waren er totaal niet op voorzien en toch ging het zonder kleerscheuren.

Waar we wel heel veel geluk mee hebben gehad, is het weer. Waarom zien de heuvels waar we zijn door gesemmeld zo prachtig groen uit en niet uitgedroogt? Omdat het hier natuurlijk goed regent. En dan zou het pas een feest zijn. Diepe modderplassen, slippen, gegarandeert vallen met de steilte en steentjes. Niet meer boven geraken, geen gsm-bereik,... We hebben dus veel geluk gehad, want wisten totaal het weerbericht niet. Achteraf ook ontdekt dat het water op sommige plekken tot 2 meter hoog kan zijn, waar we met onze Honda er absoluut niet zou door kunnen.  Als we dit een dag later hadden gedaan, hadden we dus prijs. Gietende regen de dag erna, non stop...

Er zou een mooie kampeerplaats zijn aan het strand Trial Harbour. Dat is nog 20 kilometer naar het westen tot aan de kust en het is een gravelweg. Och we hebben net meer dan 100 km doorstaan, dan kan dit er wel bij zeker? De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar het zal zeker de moeite zijn, prachtig hoop ik. Daar gaan we (video).

Toegekomen zien we eerst auto's hier en daar in de kant.

De kampplaats zelf is eigenlijk een parkeerplek, niet groot, die al goed gevuld staat. 

Door de dichte struiken zie je niet veel van de zee. Toch is er een klein gat in het gewas, waar we dan daarvoor ons tent zetten, zodat we toch een glimps van het strand, de zee en vooral de zonsondetgang zien, op een bedje van kiezeltjes.

Wat een kiezeldag, van begin tot eind. Het belangrijkste is dat het ons gelukt is zonder schade, wel met extra schoonheid-ervaringen rijker.

De zon is onder... oogjes dicht en snaveltjes toe...