Het verdikt van Honda

Maandag 22 juni

Het weekend is om en ik sta weer bol van de stress om te bellen met Honda. Wat is het verdikt? Wat het verloop van onze reis zal bepalen?

Daardoor kan ik mijn overprikkelbaarheid niet temmen met alle gevolgen vandien...

Toegekomen in Adelaide River gaat mijn hart weer tekeer. Laurens doet een tourtje, even de kip en de tijger uit elkaar halen, terwijl ik me voorbereid voor het telefoontje. Ik bel...

Ik krijg te horen dat Honda mijn gevraagde terugbetaling heeft toegekend. 

Ooh dat is HEEL goed nieuws!

Ik moet eerst zelf naar de Honda-shop in Darwin bellen om te horen hoe we dit gaan afhandelen. Dat wordt leuk.

Ik krijg eerst Paul aan de lijn, diegene die aan Hondatje heeft geknutseld, zo goed hij kon. Met wie ik vooral de 'discusie' had gehad. Hij die overtuigd was dat dit zeker niet met de garantie kon worden geregeld en daardoor ook gewoon de moeite niet deed om contact op te nemen met het hoofkantoor. Zou me veel kopzorgen hebben bespaard.

Rustig leg ik hem de situatie uit dat ik hun moest contacteren, omdat mijn terugbetaling is goedgekeurd. Hij valt uit de lucht en weet van niets. Ik hoor hem op de achtergrond aan zijn collega Steven verontwaardigd vragen of hij van iets weet. "Euh yep they agreed to reimburse them... Yeah they did".

Paul laat me dan weten dat we dit in de Honda-shop kunnen regelen met mijn creditkaart. Merk ik een onderdrukte frustratie? EIGEN SCHULD DIKKE BULT!, denk ik genietend en antwoord zeer rustig..

Ok dat gaan we dan ook doen. Thanks a lot!

Toen ik te horen kreeg van Honda zelf dat de terugbetaling werd goedgekeurd, liet ik ook mijn zorgen vallen dat we onzeker zijn om verder onze reis voort te zetten, omdat er een grote kans is dat er metaaldeeltjes van de gefaalde bearing in de motor kan gesukkeld zijn. Hij legde hard de benadrukking 'wat' er juist is gezegd in de Honda-shop in Darwin. Enkele keren heb ik moeten uitleggen dat mij werd verteld dat we Alice Springs niet zouden halen en onderweg hoogstwaarschijnlijk in panne gaan vallen. Ik krijg dan te horen dat Joyce, die met ons dossier bezig is, het verder zal onderzoeken en me iets zal laten weten. 

Twee dagen later ontvang ik daarover een mail, niet van Joyce, maar van iemand anders:

'Wij kunnen bevestigen dat de kwestie van metaalverontreiniging in de brandstoftank niet aan de orde is gekomen tijdens de oorspronkelijke bespreking, beoordeling of beoordeling van de tegemoetkoming. De overeengekomen tegemoetkoming heeft alleen betrekking op de reparaties die eerder zijn beoordeeld en goedgekeurd.

Honda Australië adviseert om rechtstreeks contact op te nemen met de dealer om uw zorgen verder te bespreken.'

Pffff ze begrijpen de situatie precies niet en draaien maar rond de pot. Alles staat héél duidelijk in mijn mails omschreven dat we ons zorgen maken door de fabricagefout en de reparaties. Ik heb het over de motor, terwijl ze het dan hebben over de benzinetank, totààl iets anders. Ze maken er verschillende problemen van, terwijl het één het gevolg is van het ander en schuiven het dan door naar Honda Darwin. Met andere woorden, trekt uw plan ermee en los het maar zelf op met de garage daar. Ik vind niet dat we moeten opdraaien voor de gevolgen van een fabricagefout. Maar goed.

Ik antwoord met alweer een mail om dit recht te zetten. Het zou me eerlijk gezegd verbazen als ik hier nog een antwoord op zal krijgen. 

We hopen natuurlijk dat we gewoon de reis kunnen afmaken.

Rustig naar het centrum van Australië bollen, dan terug noordwaarts, om dan in het noorden westwaarts te reizen en daarna naar het zuiden zodat we in Perth terug uitkomen, daar waar we begin december de reis waren begonnen. 

Dan zijn we vollédig rond Australië gereden, inclusief Tasmanië en het centrum van Australië. 

We'll see...

We genieten nog een extra dag op ons heerlijk plaatsje naast het water, zodat we pas vertrekken als mijn pillen-kuur achter de rug is. 

Voor zover ik heb kunnen rusten met mijn hersencellen waarin het Honda-logo in staat gegraveerd.

Woensdag 24 juni

De laatste perfect zálige rustige nacht is gepasseerd. We hebben er absoluut goed van genoten, toch zes nachten voor uitgerokken. Ik zou er nog langer kunnen blijven, maar we moeten verder. Hebben nog het een en ander te regelen voordat we binnen vier dagen naar Bali vliegen. 

De regering van het Noordelijk Territorium heeft het Litchfield National Park met 30 000 hectare uitgebreid, waarmee Robin Falls en het aangrenzende gebied officieel aan het park zijn toegevoegd.

Vanaf 2027, binnen 6 maanden dus, kan men niet meer gratis van deze geweldige campground genieten, maar wel voor 10 dollar per persoon. Voor de tijd dat we hier hebben vertoefd, zouden we dan 120 dollar moeten neertellen. Hebben wij er dan nèt voor de valreep van kunnen genieten zonder de portemonee boven te halen. Wat een geluk. Ook honden zullen verboden worden. 

Wanneer we op de weg naar Darwin, Adelaide River passeren, doen we onze vaste stop voor mobiele data. 

Als we toekomen zien we een groep 'ruige' motards en parkeren Hondatje ernaast. Wijselijk vermeld ik niet welke soort moto's ze hebben om hun een beetje te besparen met mijn ongezuiverde mening. 

Wat typisch is aan motorijders, is dat ze elkaar symphatiek aanspreken. Maar deze groep moet totààl niets van ons hebben, want we behoren niet tot 'hun' soort. Hoe belachelijk! We zijn 'ondermaats' in hun ogen wat er zó duidelijk afstraalt. Jullie weten ondertussen hoe ik hierover denk. Wanneer ze zich allen klaarmaken met de onozele uitstraling van 'Wij zijn ongelóóflijk stoer! Eigenlijk de coolste mensen op aarde! En jullie zijn allemaal jaloers op ons en wensen maar al te graag om een tiende van ons te zijn'

Yeah sure, kleine-pink-uitstraling...

Ik kan me weer niet inhouden om zéér luid en overdréven enthousiast met een big smile voor hun te gaan staan: "Everybody! Have a Nice Drive!" met de nodige zwierende armen.

Een of twee knikken maar flauw geambeteerd en de rest negeert mij natuurlijk waarna ze met zó veel kabaal, als een opstijgende vliegtuig of met gaten in hun uitlaat (had ik ook eens voorgehad met véél schaamte tot gevolg en méga opgelucht dat ik èindelijk mijn garage had bereikt) vertrekken. 

Dan vraag ik mij eigenlijk af wat ik juist zei? Drive? Er klopt iets niet. Soit dan staan we gelijk, beiden even belachelijk. Volgens Laurens ga ik eens prijs hebben en slaag krijgen. Geloof ik nooit, ik ben niet agressief, gewoon overdreven enthousiast. Daar kan toch niemand op kloppen, is gewoon enorm irritant. Men gaat toch ook niet op iemand kloppen met een overdreven big smile, zoals een kindje dat na úren wachten, èindelijk haar langverwacht ijsje krijgt en dat héél duidelijk laat weten aan haar vriendjes, tot irritatie toe. Klop je toch ook niet op, misschien in het ergste geval hopen dat ze té hard eraan lekt waardoor haar kleurijke bollen ijs PLETS de grond opvalt, maar toch niet BAF boks in haar gezicht waardoor haar beugel breekt. Ofwel?

Na genoeg getokkel, eindelijk nog eens een verhaaltje gepost en na een symphatieke babbel met een motorijder, zetten we de route verder naar het noorden. 

In Coolamie wilt Laurens mij iets laten zien op de kamping, waar de verliefde kat is (op Laurens). De jongeman die eerst geïnteresseerd was in de moto en daarna niet meer, had aan Laurens iets geweldigs getoond. 

Een prieel van een Prieelvogel (Bowerbird).

Prieelvogels staan wereldwijd bekend om hun unieke paringsgedrag. 

De grijze prieelvogel komt voor in en rondom het gebied van Litchfield en rondom Darwin. Het mannetje bouwt geen nest om eieren in te leggen, maar een 'prieel' (prieelwanden van takken) dat puur dient om indruk te maken op vrouwtjes.

Deze vogel verzamelt honderden objecten om zijn prieel aantrekkelijk te maken. De grijze prieelvogel houdt van witte, grijze en groene voorwerpen.

Wat ze daarvoor gebruiken zijn vooral slakkenhuizen, botjes, steentjes, glasscherven, plastieken dopjes, ander plastiek en in de video zie je zelfs ook een prop aluminiumfolie. (Video dus)

Ik vind dit ongelóóflijk!! Ik zou zo Marlin bedriegen. I'm sorry darling.

In Darwin toegekomen zetten we eerst onze spullen af bij Stephen waar mijn geliefde Marlin me opwacht?

Hij is op de zetel waarna ik me erin zet. Eerst pakt hij mijn vinger met zijn pootje, dat ik mocht strelen.. oooh mijn eerste contact! Dan springt hij op mijn hand, maar wist niet goed wat ik moest doen, dus is er meteen terug afgesprongen. Daarna laat hij duidelijk zien dat hij opgewonden is door plat te liggen en te trillen (video). Hoe schattig toch! 

Sorry baby, maar we moeten naar de Honda-dealer in Darwin. We zijn snel terug.

We gaan samen binnen en zien enkel Paul, waar ik mee gebeld had. Hij ontvangt ons zeer vriendelijk en vrij luid. Heeft hij getuigenissen nodig? Op dezelfde manier als betaling aan een bakje, wat we allemaal kennen, wordt zo ook de terugbetaling geregeld. Wow ik wist niet dat zoiets ook in de omgekeerde richting werkt, makkelijk en hij hoopt dat we meteen doorgaan. 

Ah nee ik heb nog wat vragen en Laurens ook. Ik vraag hem of hij nog een keer kan uitleggen waarom hij de vorige keer zei dat we het centrum niet gaan halen, zodat Laurens de uitleg ook eens hoort. 

Hij valt uit de lucht en heeft dit helemaal niet gezegd, houdt zich van de domme. Ja lap, zoiets smerig had ik niet verwacht. Nu snap ik waarom Honda zo expliciet wou weten 'wat' er juist werd verteld en waarom ik die mail ontving. Omdat hij àlles heeft ontkend wat hij heeft gezegd! Terwijl ik hem heb bespaard door professioneel te blijven en het uitlachen achterwege te laten. Natuurlijk liegt hij, anders ging hij of de zaak ervoor opdraaien om het probeem op te lossen. Ik kan natuurlijk niets bewijzen en sta nergens. Ok dan vraag ik of hij dat in een mail wil zetten dat we volgens hem zonder al teveel problemen kunnen verder rijden naar Alice Springs. Komt hij af met een uitleg dat geen enkele garage zoiets kan garanderen, dat hij niet God is (alle geluk) en als we willen dat de moto 'Road Worthy' wordt verklaard, we een nieuwe afspraak moeten inboeken wat waarschijnlijk resulteert in een torenhoge rekening waarna we zelfs nog niet zeker zijn dat alles in orde is. Zoals de autokeuring, die kijken ook niet naar bearings. Dan vraag ik of hij bij het oplossen van de olielek niet binnenin heeft kunnen zien. Wat vraag ik nu!!? Tuurlijk dat hij niet in de motor gaat zien, hij heeft enkel dàt probleempje opgelost. Dan klaagt hij dat hij 45 minuten hieraan heeft gewerkt! Terwijl hij me dágen kopzorgen, koppijn, stress en slapeloze nachten had kunnen besparen als hij deed wat hij moest doen. Namelijk regelen met de garantie!! 

Wat ik in de eerste instantie vroeg. 

Hij vindt dat dit probleem niet hun probleem is, maar dat van Honda in Mount Isa. Terwijl Honda me meldt dat ik dit met deze Honda in Darwin moet oplossen. Ongelooflijk! Niemand wil de verantwoordelijlheid nemen. Tja.

We gaan onze reis hier niet door verpesten, integendeel.

We hebben besloten onze reis zeker verder te zetten met de nodige packing en gasket op zak (voor zover dat kan, want onderdelen in Australië... daar moet ik geen tekening meer bij maken) waar ik mee bezig ben. 

We bereiden onszelf dan maar zelf voor en hopen dat het niet nodig zal zijn. Als we door al dat gezeik (bearing faillure) in de hoge kosten belanden? Laten we hopen van niet, maar dan zal ik ervoor zorgen dat het zwart op wit op papier zal staan, dat het probleem het gevolg daarvan is en zullen al mijn mails over mijn zorgen vóór de voortzetting van de reis, hopelijk de doorslag geven. Bewijzen dat wij niets verkeerd hebben gedaan, maar meer voorzorgen hebben genomen dan werd aangeraden, zodat ze 'terecht' moeten tussenkomen. Ik ben dus voorbereid. 

We hopen zó hard dat er niets zal gebeuren...

Zoals in bijna elke Honda-shop, verkopen ze hier in Darwin ook dezelfde moto zoals de onze, Honda CB125F. Zelfs in twee kleuren.

Elk jaar worden er enkele honderden per jaar verkocht (Honda CB125F).

En toch kan niémand ons helpen met onderdelen.

Spreek ik Chinees?