We worden uitgedaagd

Maandag 11 mei

We hebben aan een ongelooflijk mooi strand, St. Helens beach, de nacht doorgebracht op een gezellige camping met goede voorzieningen. Er zijn barbecues, toiletten en zelfs een koude douche is aanwezig. Maar opgepast voor diegenen die het water ingaan. We hadden al eerder dit waarschuwings-bord gezien.

Opgepast voor kwallen. Op deze campground ben ik te weten gekomen dat het niet zomaar kwallen zijn, maar zo eens even de àllergevaarlijkste, namelijk de kubuskwallen. Ook doodskwallen genoemd, zegt genoeg zeker. Typisch alweer voor Australië om toch weer dé gevaarlijkste variant aan te trekken. Gelukkig is er geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om de zee in te gaan. No way!! Gevaarlijkste krokodillen, doodskwallen en dan spreek ik nog niet over haaien!! Alweer zo'n 'tanden'-beest! Brrr ik heb echt iets tegen TANDEN!   

Wanneer het eb is, trekt het water zodanig ver weg dat het een heel veilig gevoel geeft om dit pareltje van een strand te bewandelen. Zo mooi! 

Wat een rustgevend gevoel... laten we nog eens een selfietje nemen van ons!

Mangroves zijn ook van de partij en kruipende planten met hun opvallende roze bloemen.

Grote gaten in de grond verwijst naar grote krabben?

Het begint te schemeren, dan maken we plaats voor de dieren die dan actief worden zoals bijvoorbeeld Salties!! 

We maken een uitgebreid maal klaar op de barbecue door een leeg drank-blikje te vullen met een patat en een wortel (video).

Een experiment van Laurens. Een gaatje heeft hij geprikt in de bodem, omgedraaid gaat het geheel op de hete plaat en beetje bij beetje kapt hij er water in om de boel te laten 'stomen'. We gaan ervan proeven... zouden we geen mensen uitnodigen, want zó veel eten gaan we nooit met ons tweetjes opkrijgen! Gelukkig niet gedaan, want ze waren toch nog wat hard. Misschien als we het minstens een uur hadden volgehouden... Terwijl we er staan vraag ik aan een lokale of er uit de kraan waar hij water neemt drinkbaar water uitkomt? 

Ja absoluut! Iedereen drinkt hier van. Ok ik vul meteen onze drinkfles en drink ze bijna volledig op. We kruipen ons tent in, want het begint weer te regenen. Ik snap het niet goed. Telkens ik het weerbericht nakijk is het verder steeds goed weer, maar vaak wanneer we er toekomen regent het alweer voor dagen. Steeds hetzelfde liedje. Heel abnormaal voor deze tijd van het jaar in dit klimaat. Ons pestwolkje stalkt ons!!

In de tent beginnen mijn darmen stilletjesaan te borrelen en voor ik het weet breng ik een geruimt tijd op het toilet door, in het holst van de nacht. Plezant!! Yeah sure very drinkable, Thanks Mate!! Laurens is slimmer geweest en heeft er geen druppel van gedronken. 

Een nieuwe dag, hopelijk niet teveel stress voor zwakjes Woonie?

In de ochtend is goed te zien hoe dicht het water is gekomen. Het is alweer aan het wegtrekken.

Duidelijk een verschil met de dag ervoor.

Eerst dachten we om hier nog een extra nacht te blijven. Chill, geen angst voor krokodillen, water heeft Laurens gekregen van iemand, mooi strand, gezellige kamping met voorzienigen. Natuurlijk is het alweer te mooi om waar te zijn. We zijn heel de nacht geterroriseerd geweest door midges!! Mini kleine vliegjes van amper een millimeter groot, die het vooral op mij hebben gemunt! En Laurens heeft pech dat hij in mijn buurt vertoefd.

Ik had dat op de Andaman-eilanden (India) ook eens voorgehad. Op strand lopen terwijl niemand last had en ik? Ik moest het water invluchten door de attacks van zandvliegjes. Vanaf mijn hoofd bover water kwam, tak tak tak tak ATTACK! Op een of andere manier willen ze MIJN bloed!

Andere mensen op deze kamping zitten allemaal chill buiten in korte broek, t-shirt, hebben totaal geen last en wij? We zijn van kop tot teen ingepakt, kruipen meteen de tent in wanneer het schemert, in elk mogelijk gaatje (aan de uiteinden van de ritsen) van de tent proppen we papier tussen.

Maar neen, die rotvliegjes knallen natuurlijk door het muskietennet heen. Easy peasy als ze kleiner zijn dan een millimeter. Ze lijken op stof, maar dat beweegt dan, zó klein zijn ze. En jeuken dat die bultjes doen, niet normaal!! Eigenlijk had ik er al enkele dagen last van, vooral aan stranden, maar was veel te druk bezig met krokodillen, waardoor ik het vergat. Maar nu die angst even weg is... JaWatte! Op mijn handen en onderarmen tel ik zo eens even tegen de 100 bultjes! En dan heb ik het niet over de talloze zot-jeukende bultjes op mijn gezicht en nek!!

Die zuigen mij leeg! Subiet wordt ik nog een gigantische rozijn! Laurens heeft er ook wat last van, maar helemaal niet zo extreem als ik. Zelfs muggenspray werkt niet, maar enkele seconden en dan weer... ATTACK!! Ik ben zelfs onder de koude douche gesprongen om de jeuk te verlichten. Ok het is hier wel tropisch, maar nu niet om te zeggen Puf Puf. Dus koud!

Vandaar dat we dan maar besluiten om verder te trekken, maar het regent!

Tussen twee buien door, snel de tent ophangen onder het afdak en afwachten...

Terwijl tovert Laurens wat hij heeft gevonden, een kokosnoot, twee guavas en een zaadpeul van een flamboyantboom. Leuke lekkere knabbelplezier.

We gaan het riskeren en tussen twee regenbuien door laten we deze free campground achter ons. 

Meteen passeren we de schattige koeien met hun hang-oren.

Die flappen op en neer wanneer ze lopen. Kei kei-schattig! Helaas niet te filmen, want zijn tegen dan al weg geflapt. 

De omgeving is alweer wondermooi en een ware streling voor het oog, zolang er geen natte druppels vallen. Rijdend hopen we dat het droog blijft. 

Natuurlijk niet en plots verschijnt er een afdakje naast de baan waar we voor het grootste deel zijn beschermd tegen de natte druppels, de slagregen moeten we passief ondergaan.

Ja droog, let's go!

Bananen! Weer zo'n kraampje naast de baan waar niemand is en waar je ergens geld moet insteken. Spijtig dat de bananen nog te groen uitzien.

In het klein stadje Proserpine belanden we wanneer het weer regent. Een plaats met picnic-tafels onder grote afdaken is een geschenk! En zeker wanneer er toiletten, een barbecue, drinkfontein, supermarkt en aan de overkant een plek is waar we ons tentje kunnen zetten. Perfecte timing. Minder dat het weerbericht nog dágen regen voorspelt, kak! 

Het is stilletjesaan tijd voor een nieuwe achterband. Daar zijn we al dagen naar op zoek en stoppen steeds in motoshops onderweg. Helaas kunnen ze ons nooit helpen, want de maat die we nodig hebben is simpelweg niet te vinden. Ik begrijp niet goed dat onze Honda op verschillende plaatsen in Australië wordt verkocht, maar dezelfde achterband niet te vinden is, zelfs niet dezelfde maat, zelfs niet online. Is dit een eenmalig-gebruik-moto ofwat?

We maken gebruik van de goede faciliteiten zodat ik me eens goed kan verdiepen in deze zaak. Dit mòet opgelost geraken. We hebben een nieuwe band nodig! Woon de secretaresse schiet in actie. Met papier en balpen in de hand aan tafel, terwijl de rukwinden gieren langs alle kanten, bel ik me te pletter. Bellen bellen bellen... continue liggen opzoeken... nee niets, onmogelijk te vinden. We slapen er een nachtje over met veel regen. 

Dinsdag 12 mei

Eindelijk had ik eens wat kunnen bijslapen. De meest ongezellige plaats om te overnachten, maar wel zonder krokodillen-angst en zonder midges die me lekprikken. Wel nog steeds de onmenselijke jeuk overal (snap ook niet goed hoe ze me hebben kunnen bijten op de rest van mijn lijf, dat steeds bedekt is), maar vooral mijn handen en armen! Deze nacht!! Zot worden!!! Tea-tree-olie, tijgerbalsem erop en zéker niet openkrabben! Wat hielp is ze tellen om mijn aandacht iets of wat af te wenden en ja het hielp wanneer ik tegen de honderd zat. Laurens werd ook zot, maar heeft er gelukkig maar enkelen. 

Over teken gesproken, ziekte van Lyme komt niet zo vaak voor, wel mogelijk, maar teken die verlamming veroorzaken, zitten hier, de Tick Paralysis. Had bij Laurens een teek uitgehaald, denk ik. Gelukkig geen erg.

Een nieuwe dag met veel regen. Heel de dag heb ik er nog mee bezig geweest, met het regelen van een nieuwe achterband, terwijl Laurens voor lekkers zorgde. Zijn gebakken rundsreepjes waren héérlijk. Maar de bijhorende aardappelsalade in promotie was verschrikkelijk. De stukken patat was nog hard! 

Bellen, opzoeken, bellen, bellen, bellen, opzoeken,... en om een lang verhaal kort te maken... is er uiteindelijk een band besteld dat kan dienen en deze zal klaar staan wanneer we er gaan passeren. Nog geen 5 kilometer van Steve, een motorijder, waar we in Tasmanië een hele dag, door de regen, samen hebben doorgebracht. We zijn welkom en hij zal wel het nodige gereedschap hebben zodat de klus netjes kan geklaard worden. Project geslaagd. Nu afwachten tot... 'Problem Solved'... maar eerst nog 600 km te gaan.

Eindelijk ontspanning. In de vroege avond kruipen we ons tent in. Chill!! Het doet toch steeds zo goed om plat te liggen voor mijn rug.

Komt er een jonge vrouw aan de tent ons vriendelijk verzoeken op te hoepelen. Wablief??!

Hier mag je enkel staan met een camper, als je uw eigen toilet en douche bij hebt. Maar hier aan de overkant zijn er toch toiletten en ook een douche? En op Google maps staat duidelijk dat hier tentplaatsen zijn. Truttebel geeft niet af, integendeel, ze geeft vriendelijk een supergoede tip dat we wat verder op een camping kunnen gaan staan voor maar 40 dollar. Ik wijs haar fantastisch aanbod vriendelijk af en zeg haar dat we simpelweg aan de overkant, héél de nacht, aan een tafel gaan zitten. No worries! Of beter nog, we gaan in het donker door de regen wel op zoek naar een andere plaats, simpel toch? Het begint te regenen en ze jammert dat ze nat wordt van de regen en terug moet. "Yeah I understand absolutly how it feels to be wet in the rain!" zeg ik haar poeslief. 

Laurens gehoorzaamt braaf terwijl ik mij niet zomaar wil laten verjagen. Toch niet vlàk voor het donker wordt, in de regen!! "We hebben toch bewijs dat er staat 'tentplaatsen'! Heb is wat meer haar op uw ballen!" Terwijl ik denk: 'Tjiens? Wat klopt er niet aan die zin?'

Ineens komt er een oude man van een camper wat verder, naar ons toelopen. Hij heeft meteen door wat er gebeurd en geeft ons een tip. Hier wat verder, 13 km maar, is er een geheime plaats naast de snelweg. Stelt niet veel voor, wat gravel, maar daar sta je uit het zicht en dan kunnen jullie toch ergens terecht, want in deze buurt is er echt Niets waar je gratis kunt overnachten. "Thank you very much for this tip! You saved our night!"

Er is toch wat mis met het stadje Proserpine zoals toeristen verjagen in de regen, vroeg in de avond. Maar als je nu even naar dit advertentiebord ziet dat hangt naast de ingang van de supermarkt. 

Ik licht eentje uit..

Wij zijn lieve mensen die iedereen van harte verwelkomt in ons stadje. Wil je genieten van ons strand? Één van de 10 600 stranden van Australië? Handoek vergeten? No worries! Wij verHuren ze voor maar ochottekes $30!

Wat schilt er eigenlijk met dit dorpje?

Als wraakzuchtige mensen (zijn wij gelukkig niet) dit bordje dan zien voor de kerk?

We staan dus èindelijk terug opgesteld met ons tentje. De droogst mogelijke plek gezocht, want hier zijn net overstromingen geweest, liefst met een beetje gras, wat zachter toch dan gravel. Het weerbericht voorspelt de komende uren droog, kleine kans op regen. Die kleine kans hebben we toch al op ons dak gehad zeker!

Mogen we eindelijk ma echt wel eindelijk ontspannen? En wolkjes? Kunnen jullie alsjeblief wegblijven of niet huilen zoals het weerbericht voorspelt, please?? Het wordt snel pikkedonker... en begint te regenen, gieten, pijpestelen... druppelt overal binnen WTF! 

En wat ik dan merk!!!??? 

De vloer van de tent beweegt zo raar? En overal liggen kleine plassen?...?...

OOOH NEEEEEEE! EEN VETTE PLAS ONDER ONS!! 

(plas onder tent)

De vloer is precies een waterbed!! Shit Shit Shit! In een wip àlles op onze slaapmatten en beginnen inpakken. Het stopt even met regenen. Snel actie! Laurens gaat eruit, meteen in een plas. Ik geef het zwaarste, de rugzak, eetzak, helmen en witte zak, alles snel op de moto. De kletsnatte slaapmatten en slaapzakken laten we in de tent open liggen. We zoeken een plek op dat iets of wat droog is, sleuren zo hoog mogelijk de tent met slaapgerief omhoog, om ze dan neer te ploffen op het 'drogere' stukje met steentjes. Zo goed we kunnen, herschikken we ons tentje voor de zóveelste keer, maar deze keer dat àlles zeiknat is! Wat een HEL!! En deppen maar!! Haleluja!! 

Na de klus stap ik naar buiten om eentje te roken. Het zal niet zijn zeker, wat een stress!! Ik kijk naar boven en zie vrij veel sterren, zelfs de melkweg. Tjiens? Wat een open hemel?? Het heeft toch net gegoten? Ik snap er echt niks van!? En vooral omdat er een héél kleine kans op regen ging zijn, volgens het weerbericht. 

Mijn gat ja! 

In de ochtend is die Plas er nog altijd (video)! Ook nog regen gehad tijdens de nacht, maar gelukkig geen nieuwe plas onder ons. Niet goed geslapen om te letten dat we niet weer in een vijver splashen.